g'alaba qozonishning bir kunni kutyapmiz nima bo'lishidan qat'iy nazar
o'shanda shunday bir kun bo'lardi... konkret 2015-yilning may oyida, to'g'ri eslayman, o'sha vaqtlar komp ga kirib futbolni tomosha qilishimga hamda bu lochinlarning qanday qilib huddi bugun kabi boshqa hech kimga o'xshamaydigan g'alabalarni keltirib chiqarishiga qoyil qolgan edi. uydan chiqmasdan, gapida olishib, yashirincha bayram qilganimni hali esladim. "bu qanday ismat ekan, katta yoshdagi odam yoshlardan ham ko'proq quvonayotgani" deb o'ylaganimni eslayman.
shu vaqtlar edi, chempionlar ligasi finaliga yaqinlashar edi, men esa chempionlar ligasi bilan biroz oldindan tanishishni istardim — shunday o'tmishim yo'q edi, hech qachon. dokumentallarni tomosha qildim, eng yaxshi o'yinlarni qayta-qayta ko'rib chiqdim... va keyin, bir kechada, Angliya sharafiga go'zallikni his qildim. chempionlikning qanday quvonchi ekanligini unutmasdan, o'sha vaqtlardagi o'yinlarimizni qayerdadir yozib qolishga qaror qildim — bevosita mening qalbimga.
keling, endi o'zingizni eslang: 1966-yil... ha, aynan shu finalda birinchi marotaba g'oliblikni yuqoriga ko'targan medalimizni endi ko'rganimdek esladim. xalqimizning qo'shiqlari, bayramlarning to'plari, ko'chalarda yurgan odamlarning quvonchini... o'sha paytda men birorta ham chempionatni tomosha qilmagandim, ammo bu g'alabaning bir qismi sifatida ko'rinishim mumkin edi. hali ham xursandchilik bilan eslayman, chunki o'shanda futbolning boshqa hech narsaga o'xshamasligini tushunib yetgan edim. bu g'alabani keltirib chiqarganlar, ular o'z-o'zlarini chindan ham maxsus his qilganlar.
bu yerda, forumdagi barcha do'stlarim bilan, hozir ham shunday bir narsa bilan tanishishimiz mumkin: kelajakda nimani kutayotganimizdan qat'iy nazar, 1966-yilning ruhini eslaymiz va unga sodiq qolamiz. chunki bu — bizning xalqimizning gʻalabasidir.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Savol paytida men Urganchdagi kichkina do'konda ishlardim, boks shinasini ko'rsatib... lekin o'sha vaqtda dushanba edi, chempionlar ligasi finali boshlanardi. Qani, odamlar gapiryapti: "Hammasi oʻtib ketar ekanmi?" — dedim, yuqtirib qo'yishganday bo'lib qoldim. Tezda savdo qilishni to'xtatdim, kinoga yugurdim, lekin o'rindiqlar qolmasdi! 😱🔴 Odamlarning aksariyati o'ylagandek bo'lsa, kelajakdan umid qiluvchi faxriylar edi, men esa — birinchi marta "kelajak"ni haqiqatda his qilib oldim.
Oldingi guruhim bilan ekranda qoʻrqib turibdik, ular boshqa darajada edi... keyin oʻsha birinchi golni kiritganida... Qo'l qaychi qilib, ortimga qaradim, yigitlar koʻz yoshlarini toʻxtata olishmadi. O'sha daqiqada uning gʻalabasi menikidan ham ulugʻdir deb oʻyladim, chunki u oʻzini butun xalq bilan birlashtirgan edi. Endi ham eslayman, ichimdagi issiqlik o'sha vaqtlarning quvonchini qayta eslatardi. Hech qachon unutmayman, chunki shu daqiqada futbol ortidagi ma'no — jamoaning ishtiyoni va milliy g'alabani his qilganman.
Bu kunni eslaganimdan shunday darajada ichim qaynaydi-ku... 1966-yil o'sha chempionatiga kirishdagi o'yinga aralashganimdek hozir ham yuragim urayapti. O'shaningdek, yoshligimda, oila bilan kecha yozilgan "Musht ovchi" kinoteatrida chempionlar ligasi finalini tomosha qilish uchun navbatday ekanman. O'rindiqlarni oldindan bron qilgan edim, ammo boshlanish vaqtida kelib qolibdi, qolganlar esa oldinroq joylashib olishgandilar. Navbatda turibman, portfellarimdan chipta narxini qidirdim, biroq kishi mendan oldinroq olib ketgan edi... o'shanda qilganimni eslayman — qoʻlimni ko'tarib: "O'zbekistonning jahon chempionati finaliga chiptasi bor kimda?" deb! Xayrixoh o'tkir koʻzli bir amakivachcha: "O'g'lim, endi hech qayerga joy qolmagan, lekin bir javon orqasidagi o'rindan bosib oʻtishing mumkin", dedi. Shunday qildi, to'rt kishimizni sig'dira oladigan, boshqa joyidan siqib oʻtirdik. Oramizda gap-muhabbat davom etdi, asosiy vaqtda esa o'yinni tanaffusda birga qarsak chalishibdi. Oʻsha kechaning oʻzida oʻsha "qoʻl qaychi"ni qilganimdek oʻylayman — chunki yigitlar hammasi birdan burchaklariga suyanib "ALLAHU AKBAR" deb baqirgan edilar. Ichimda vatanparvarlik qanchadir kuchaydi, foydasiz his qildim... futbol meni birinchi marta shunday katta va umumiy gʻalabaga ega chiqargan edi. Hali ham o'sha koʻchadagi bayram otashlarini eslayman — xalqimizning qoʻllarida qizil-oq ranglar, koʻzlardagi ikki xil yorugʻlik... oʻsha vaqtlardagi quvnonni yoshlikda boshdan kechirgan bir kishi sifatida endi ham yaxshi eslayman va jamoamizni yuksakga koʻtarishga intilaman.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Hozirgi jamoa bilan oʻsha avlod oʻrtasidagi farqni his qilish uchun birinchi boʻlib narsalarni aytib oʻtaman: oʻsha vaqtlardagi futbolchilarda, murabbiylarda, muxlislarda boʻlgan gʻururni endi koʻrish qiyin. Oʻsha jamoa — yoshlikdagi mening gʻalaba hissi, xalqimizning qanday birlashishi mumkinligini birinchi marta oʻz koʻzim bilan koʻrganim.
Hozirooq jamoada professionallik yuqori, taktikalar aniq, oʻyinchilar texnik jihatdan zoʻr. Lekin oʻsha vaqtlardagi goʻyo shunday bir ruh bor edi — boshqa hech narsaga oʻxshamas. Qizil-oq ranglar ostida butun xalqning bir til bilan kuylayotganini, birgalikda quvonayotganini va birinchi jahon chempionati gʻolibi boʻlganimizni his qilgan odamlarni endi ko'rish qiyin.
Bugungi kunda klubimizni xalqaro maydonda ko'tarib kelayotganimiz asosiy maqsad, lekin oʻsha vaqtlardagi kabi umumxalq bayramini his qilish uchun bir ovozga keladigan narsa yoʻq. Meningcha, hozirgi oʻyinchilarimiz ulkan ish qilyaptir — chempionlar ligasida chiqishlar, xorijiy ligalarda oʻynashlar bilan milliy terimizni yuqori o'tkazmoqdalar. Ammo oʻsha birligini, oddiy muxlisning koʻchasida bayram tashkil qilgan vaqtlarni qayta qaytadan kurishga hojat.
Oʻsha jamoa — mening birinchi gʻalabam, bugungi jamoa esa — kelajagimiz uchun kurashmoqda. Har ikkalasiga ham hurmat bor.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Mana shu yerda! Choyxonamdan choynagimni ushlab qo'yibdi,chilarini ovora qilib yuborayinlar, chunki bu kun kelganda hamma birdek harakat qiladi — Avstraliyaliklar bilan oʻyindan oldin ham gaplashaman: "Qani endi, 1966-yilgi medalni koʻrsatib yuboramizmi, do'stlar?" dedim, lekin ular buni qabul qilishdan oldin bir marotaba "Tinch boʻling, Avstraliya!" deb hayqirishdi. Keyin qoʻl qaychini taqdim etganimda, ular ichimdagi parda tushdi deyishgacha! 🤣🍿 Men esa oʻzimni Avstraliyaning ikkinchi darvozaboni sifatida ko'rib, oʻz-o'zimga: "Yuqori toʻplagan, biroq pastroq qoʻyib qoʻymagan" deb oʻyladim va hammasini pishib olganiga qaramay, oʻzini tashqarida qolib ketganini ham tushundim. Qani endi, mana shu vaqtda Alisher Azizov va Zafar Polvonovlar bilan birga "oʻsha choyxonadan chiqib ketganmiz" deb aytishim mumkin!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.