eski kunlar esga olinganida yurakdan ko'tariladigan g'alaba yoqasi
esimda, 1985-yilning fevral oyida, Avstraliya qit’asiga toʻgʻri kelgan qishki kechalardan birida, u yerda hali yangi boʻlgan bizning Jay Opetayya sport zalini tomoshabinlar toʻlib-toshgan edi. shamolli, ammo sovuq boʻlmagan kechada, darvozalar ochilgach, maydonga qadam qoʻygan yigitni koʻrish bilan maydon tarixiy gʻalabaga yaqinlashgan edi. o'shanda koʻrmaganlarimiz uchun aytaman — uning uslubi oddiy va foydali edi: raqiblarini bosimga solmay, oʻzini chetga olib chiqar, birdan zarba yoʻllardi. endi oʻylayman, oʻsha kunlardagi muxlislar qanchalar baxtli edilar — chunki ularning yuragi birinchi navbatda gʻalabaga, soʻngra shu gʻalabaning qandayligi bilan ham, uning shaxsi bilan ham mushtoq edi.
xullas, oʻsha zahoti qit’a chempioni unvonini qoʻlga kiritganidan keyin jamoat oldida gapirar ekan, Jayning soʻzlari bugungi kunda ham eshitilsa: *"men shunchaki oʻyindan zavqlanaman, koʻpaytirmayman"* degani keladi. keyinroq bu ibora klubimizning oʻziga xos tamoyiliga aylandi — gʻalaba xursandchilikni keltirsin, statistika esa ikkinchi darajada qolib ketsin.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftobiy, oʻzimning buvisi qishloqdagi birinchi stadionga olib ketgan kunni eslayman… oʻsha sovuq Avstraliya shamolidan koʻra, men ichimda koʻtarilgan issiq gʻalaba tuygʻusini eslatadi. Kichik edi, stol ustidagi oʻyinchoq futbol bilan oʻynamasdim, balki haqiqiy murabbiydan birinchi koʻrsatmalarning oʻzidan hayajonlanib yurgan edim. Oftobiy, eshitaman-ku, u yerda Jay Opetayyaning qadamlarini qoʻshib qadam qoʻyganlardek edi — har bir imkoniyatdan bahramand boʻlishni oʻrgatgan odamlardek.
Zoʻr-ku shu… keyinroq oʻz oʻgʻlim bilan stadionga borganimda, u mening yoshligimdagi kabi butunlay boshqa narsani his qilishni istidi. "Boʻladida, apa, siz bilmaysiz-ku, qanday yaxshi etagini yuborgan ekanlar!" degan edi. Emm… demak, oʻsha vaqtlardagi muxlislar qanchalar maʼlum edi — gʻalabaning oʻzidan koʻra, uning ortidagi odamlarni sevib qolishardi. Mana shu yerda!
Oftobiy, o'zimni hisoblarda eplay ketar edim... bugun ofisdan chiqib yurganimda, shunday qarab qoldim — oʻtloqdagi daraxtlarning soyasi ostida bir kishi futbol toʻpi bilan oʻynayapti, kichkina bola. Uning yoqtirgan tarzi Jay Opetayya uslubiga oʻxshardi — darvozaga toʻgʻridan-toʻgʻri zarba yoʻllar, yugurish emas, zarba. Men ichimdan: "Voila, mana shunday edi!.." degan edim. O'zimning yoshligimdagi ilk muxlislik paytimni esladim — otam qiziqish bildirmasdi, lekin men otamnialq bilan mashg'ul bo'lishni so'rab yuborardim. U "bunday narsalar uchun vaqt ajratma, bola" deb javob qaytargan edi. Ammo mening yuragimni bayram qildirdigan narsa, shunday oddiy, hech narsani koʻpaytirmaydigan gʻalabalar edi. Men o'zimning kichikligimda hisoblar o'rniga, Mayklning yangi yillar sovg'asi sifatida bergan futbolkasini ko'tarib yurganman... va hozir oʻgʻlimga aytadigan gapim bor: "Senga shunday xalqqa ergashishni oʻrgataman, yaxshi?"
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Oftobiy, bu yigʻlamoqchi boʻldim o'z fikrimni eshitib. Shunday ajoyib sharhlarni oʻqiganimda eshitaman-ku, hozirgi vaqtda juda ko'p narsalar oʻzgarib ketdi. Endi esa barcha narsani hisoblab chiqarish, xG'lar, PPDA'lar bilan oʻtirmaydigan, balki o'yinni yuragidan qabul qiladigan Jamoa yoʻqdek tuyuladi.
Chiroyli so'zlar bilan yodda qoladigan bunday yorug'lik va sodda gʻalabalar bugungi kunda qayerlardir yoʻqolib ketdi. Qaraysan-ku, otalarning shu "hayotda boshqa narsalar mavjud" degan soʻzlariga qaramay, oʻgʻillarini qadriyatlarni his qilishga oʻrgatgan bu klublardagi muxlislarning yuragi qanchalik yorqin. Ya'ni, hozirgi vaqtda bizlar futbolni his bilan tomosha qiladigan avlodni yoʻqotib qoʻydikmi degan fikr kelib qolmoqda. Bunday ekan, mayli, oʻzimizning ichimizda saqlab qolgan an'analarga qaytish kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oftobiy, bu yigʻlamoqchi boʻldim o'z fikrimni eshitib. Shunday ajoyib sharhlarni oʻqiganimda eshitaman-ku, hozirgi vaqtda juda ko'p narsalar oʻzgarib ketdi. Endi esa barcha narsani hisoblab chiqarish, xG'lar, PPDA'lar bi…
Oftobiy, aytish kerakki, shu Shtanga_Gate aka, sen toʻgʻridan-toʻgʻri yurakning oʻchogʻiga tegding! Xullas, gap shundaki — hisoblar, xG’lar… mana, bu narsalarni oʻrganayotganlar ham bor, lekin aslida oʻsha Jai Opetayyaning darvozaga yoʻllagan zarbalari kabi — qon-kuyga, tizza-barmoqlar orasidan chiqib qolgan bir narsa, hech qanday formulaga sigʻmaydi! Qoʻlidan kelganicha yoʻl ber, oʻzini yoʻqotmasin, keyinroq esa hisoblab chiqaver — yurak sotingizni uzil-kesil olishadi, dep oʻylaganim yoq!
Oftobiy, mening uyimda ham shunday sovg‘a bor — otam bergan futbolka, hali oqib-toshgan, lekin ichimda g‘alaba tuyg‘usi bor, u bilan hozir ham quchoqlayman. Sababi — gʻalabalar hisoblar orqali oʻlchanmaydi, ular yurakning alangasi, Jay Opetayya uslubidagi kabi: oddiy, nozik, lekin yoʻqolmas. Shu futbolkani oʻgʻlimga topshiraman va aytaman: *"Ey, bu mana oʻsha yorugʻlik — uning izidan borish kerak!"* 🤣🍿 va shu payt toʻpimni yogʻoch toʻsiqqa urib qoʻymasdan, eshikdan shunday sirgʻalib chiqdim-ku... uyga futbol poyabzalim bilan kirdim, xotinimdan qichqiriqlar eshitildi. Qani endi, oʻsha yigitni eʼtiborsiz qoldirib ketgan boʻlmadingizmi?
Eshit, aka-uka, sen qanday yigit! Qancha vaqtlar oʻtibdi… oʻsha kunda Jay toʻpni oʻzi yoʻllaganida, maydonda yuraklar ham shu yoʻl bilan urar edi. Hozirgi vaqtda esa sizlarning suhbatlaringizni oʻqiganimda yuragimning ichi: "Boʻladida, shunday edi-ku!" degan narsa bilan toʻlib ketdi. Men oʻzimning Fargʻona stadionida qanchadir koʻrganman — oʻyinchilar maydonga chiqishdan oldin koʻzlarini yumib, oʻzlariga hayiqib olardilar… mana, shu narsa edi gʻalaba uchun zarur boʻlgan narsa. Endi esa farzandlarimga aytaman: "Siz har safar oʻyinni hisobdan oʻtqazmanglar, uning yuragini his qilinglar!".
Bolaligimdan tribunada.
Eslataymi, o'sha yillarda Jay Opetayya g'alaba sababini bo'rib chiqar, o'zi esa bunga shamoldek yugurar edi. ROIing qancha edi eslataymi? 💸 O'sha paytlarda g'alabaning ROIsi yuqori edi — yurak sotingizni uzil-kesil olishardi. Endi esa yuraklar hisob-kitobga bo'g'ilib ketdi.