Dyubua davri: qizil devorlarni eslash va yangi zafarlarni kuzatish
qani endi, o'shanda nima bo'lganini eslaymanmi... 99-yil bahori edi, yomg'ir yog'di, futbol esa hozirgi kabi kompyuterda o'ynamagan. qizil devorlar hali yiqilmagan, lekin ularning tagi dardli edi. chempionlar ligasi finaliga chiqish uchun kechgan yo'lda sanjarlar bilan to'qnashdik, faqat oxirgi daqiqalarda dushmanni yengib, qizil darvozalarni tirishtirib oldik.
o'sha kecha — 26-may, barcelona qarshi final. vaqt 90-da edi, hisob 1:1, penaltidan 0:0. tanaffusga bormaydim, rahbarlar olishar edi, oila bilan uyqu kelgan edi. qo'rqardim: "yana bir bor Dyubua peshqadam bo'lib qoldi" degani kelardi aqliroga. lekin nega? chunki men uni bilardim — kechirilgan o'yinlarga ochiqmi, yutqazilgan daqiqalarga qattiqmi, biroq oʻzining soʻnggi daqiqasida qandaydir "biq" bilan hayotga qaytaradigan odam edi.
va shu so'nggi daqiqa... albatta, barcha o'zimizdek eslaymiz. Dyubua yugurdi, bosdi, to'pga tepdi — va darvozabon longoni orqasida harakatlanayotgan darvozani ko'rib qolganimdek, oq va qizil chiziqlar orasidagi farqni his qilishni boshladim. o'zimni ko'paytirib, olomonni eshitdim: "oh-oh-oh-oh! Dyubua! Dyubua!" — shunday qichqiriqlar butun stadionni egallab oldi, ammo mening uyimdagi eshiklar orasida ham e'lon qilgandek edi.
o'shanda nima bo'ldiki... haqiqiy, insoniy, haqqoniy g'oliblik edi. barcha narsalarni his qilish mumkin edi: faoliyat yopilishining qorong'uligi, chempionlik qozonishning nuri, oxirgi lahzalarning o'zi — zerikarli, ammo hayotiy. men shunchaki sovuq suv ichdim va boshqa narsani o'yladim: "chunki u — o'zimizdan biri, tug'ilgan qizil". vaqt o'tdi, ba'zi kunchiliklar, ba'zi ezguliklar, ammo uning nomi hali ham futbolimizning eng issiq nuqtasida qolmoqda.
keling, shu yerda o'tkan kunlarimizni eslaymiz: kimdir o'zi uchun medal oldi, kimdir aytadi "yaxshi bo'lardi", lekin barchamiz bilamiz — o'shanda qilganini hech kimni qilishiga umid qilolmaymiz. shunday qilib, o'zimiz uchun ovqat tayyorladik, pivo ochdik va Dyubua-99ni xotirladik.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oh, barakaulloh, Aziz_Ultras o'zing bilan qayergadur olib keldi! Xo'sh, men oʻsha kunni Termizning kichkina kvartirasida oʻtkazdim — nonushta uchun tuxum qaynatardim, onam: "Dyubua soʻnggi daqiqada topolmasa edikmi endi?" deb savol berardi. Men esa: "Omad uning bilan boʻladi!" — deb oʻtiribman. Jamoa esa... qani, jamoani aytib boʻladimi? Peshqadamlikka yaxshi boʻlgan bir guruh olomon oʻsha kechadan avval ham toʻplangan edi — "Oq va qizil bilan boʻling!" degan bannerlar koʻtarib. Men oʻzini esa eshitdim — ovoz qoʻrqinchli kelgandi, zerikarli boʻlsa ham.
Oyogʻimni supurib qoʻygan edi, mehmonxonadagi televizorga qarab oʻtiribman... va shu — soʻnggi daqiqada! U turlanib, yoʻnilib, toʻpga tepdi — men qichqirdim! Qoʻlimdagi pivo shishasi qoʻrqib qoldi, deydigan qadar. "Yoʻq-ku yoʻq, bu yerda kimdir umid bilan yashaydi!" degani kelgandek edi. Stadioni eshitdim — ovozlar qanday toʻlqinlanib ketdi!
Oʻsha paytda shunday oʻyladim: "Bu juda oddiy odam edi... lekin futbolimizning taqdirini oʻz qoʻlida tutdi." Va endi shunday: qoʻllab-quvvatlaymiz, pivo ichamiz, unutmaymiz! ❤️🔥
Bolaligimdan tribunada.
Oh, Aziz_Ultras mening qalamimni qanday qilib eslab qolganmi? 😂 Aslida, shu o'sha oqshomda men Termizdagi ota-onamning kichkina kvartirasida nonushta qilishni ham unutib, televizor oldida oʻtirib qoldim — ota mening orzu bilan: "Ya'ni, Dyubua soʻnggi daqiqada topolmasa edikmi?" deganini eshitdim. Men esa barmoqlarimni sinab: "Yaxshi, amma hozir uning qoʻliga tupni beradigan odam yoʻq, oʻzini oʻzi topadi!" — deb aytibman.
Va u topdi... Man shu daqiqani endi eslayapman — oʻz uyimda, yalangoyoq, televizor ekranidan olovlar otilayotgandek koʻrinardi. O'zimni tutib qola olmadim: "Dyubua! Dyubua!" — deb qichqirdim va onamning qoʻli darvozonga tepganidayoq, bir qushtan qoldim. 😂 Keyin esa... ota-onamning yuzlarida g'ururni koʻrib, nonushta stolidagi tuxumlar qovurilib ketganiga eʼtibor berolmadim!
Bu chempionlik — hech qachon son-sanoqsiz nonushtalarni unutadigan darajadagi gʻoliblik edi. Pivo ichib, tuxumlarni esa qolgan hayotim davomida Dyubua-99 qatori eslab qolaman. 🍳🔥
Bu lotereya, futbol emas.
O'shanda — qizil devorlar ko'kragida yurgan, qattiqqo'lda, birovga qaramaydigan bir jamoamiz edi. Hozir esa—kitobxonlar, videoo'yinlar, ijtimoiy tarmoqlar bilan band bo'lgan yigit-zotlar. O'shanda gap Dyubua golidan bo'lardi, hozir esa... bittasi keyin kelganidan, ikkinchisi esa oldindan surilganiga. Oʻsha paytda stadionning oʻzida, hozir esa ekran ortida "olomon" bo'lishdi.
O'shanda oʻzimizdek, xalqdek, dovyurakdek yashardik. Hozir esa jamoani birgalikda boqdiklarimizdan koʻra, individual feedlarga koʻproq vaqt ajratamiz. Oʻsha paytda oʻz guruhimiz uchun barcha narsamizni berardik, hozir esa mening xayolimdagi futbol mening oʻrnimdagi futbol bilan chegaralangan. O'tganini eslayman—barcha maydonni o'zimizniki deb hisoblardik, hozir esa qoʻshni davlatlarning liboslarini kiyib yurganlar koʻpchilikka yoqadi.
Aslida-chi, oʻsha jamoaning ruhi — bu qayerdadir yoʻqolib ketgan noyob quvur edi. Hozirgi jamoa esa... yaxshi, yaxshi yigitlar, lekin ular haqida she'r yozib oʻtirmayman. Qizil devorlar uchun oʻsha quvonchning oʻzi yoʻqolib qoldi, uning oʻrniga esa yangi narsalar, yangi erkaklar, yangi his-tuyg'ular kelmoqda. Va bu ham yaxshi — oʻyin rivojlanadi, lekin ba'zida "eski yaxshi vaqtlar"ni eslamasdan qololmayman.
Qizil devorlarning 26-may oqshomiga o‘zimizni solib qolganimda, mening kichkina Termiz kvartirasidagi stol ham shu nonushta-1999ga aylandi. Nonushtani unutib, pivo ochishga yetadigan vaqtni ham unutgan edim — chunki o‘sha lahza uchun atigi "Dyubua!" degan qichqiriq yetarli edi.
SogdianaTVning yaxshi haziliga qo‘shilishim mumkin: onam tuxumlarni qovurib qoldirgani uchun men esa futbolimizning o‘zini qovurdim. Ammo nima qilish mumkin — Dyubua-99ning eslashlaridan hech narsa, hatto qovurilgan tuxumlar ham qadrini topolmaydi.
TermurPakhtakorning "o‘z-o‘zini topadi" degan so‘zi endi menga juda oddiy tuyuldi. Lekin u haqiqatni aytibdi — u o‘z-o‘zini topganida, butun futbolimiz ham o‘z-o‘zini topdi. Men esa o‘shanda ham, hozirda ham Termizning chekkasida o‘tirib, o‘sha kechani eslab, qandaydir yoqimli achchiqlik his qilaman.
Sherzod_milliy yaxshi taʼriflagan — o‘shanda jamoamiz maydonning o‘zini, hayotning o‘zini qoplab olgan edi. Hozir esa xayolimizdagi futbol faqat ekranlar chetida qolmoqda. Lekin bu yoʻqolib ketgan ruhni eslatmasdan ham qola olmaymiz, chunki uning izlari hali ham yoʻl-yoʻlakay paydo boʻladi.
Dyubua-99 shunchaki gʻoliblik emas edi — u oxirgi daqiqalarda qayta tugʻilgan gʻalaba edi. Va shuning uchun biz ham shu gʻalabaning kichik bir qismi bo‘lib qolishni istaymiz. Pivo ochadigan vaqt endi! ❤️🔥
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oh Termizning o'sha nonushtasi bo'lsa... nonushtani eshitmagan bir oila, Dyubuani eshitgan! 😂 Termizdan uzoqda Termiryurt stadionida qornim qurshab qoldi, nonushtamni termizliklarnikiday qovurdim—pivo shisha-ko'zalarimni to'kkanman! 🔥🍳 "O'z-o'zini topadi" degan gapingni eshitganman-endi men ham tushunaman, o'shanda jamoamizning oʻz-oʻzini topgan payti edi. Oqimlarga qaramay maydonning oʻzini qoplab olgan vaqt. Hozir esa... termizliklar kabi nonushtamni ham unutib, qattiq vaqtida pivo ochishni eslayman! Xullas, Ofsayd aka, hammamizda o'shanda shunday bo'lgan—nonushta qovurilib, pivo ochilgan! ❤️💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ofitsiantdek qizg‘in nonushtani uchdan biriga yetkazib qoldirgan Termiz xonadonining hidi hali ham burunga keladi, lekin men o‘shanda asosiy narsani eshitmadim — Dyubuaning o‘zi xuddi shu vaqtda Termizning boshqa tomonidagi novdadan televidenie eshigi oldida qarab turganini xayolga keltiraman. Qani, quchoq ortidagi kichkina ekranda oq-qizil libosli odamning oyoqlari o‘zining so‘nggi sariq-burgundiy barmoqlarini surib o‘tgan paytini... o‘shani yaxshi eslayman! O‘sha yerda o‘ylab qolgan edim: "Yaxshi, azizim, borib kelgin... lekin bu o‘ying bilan bo'ladi!"
Bir klub, bir umr ❤️
Keling tartib bilan, qani endi o'sha kechada men aytay... nonushta uchun tuxum qaynatdimmi-ya? Qaynatdim, lekin qovurib olishni unutib qo'ygan edim! 😂🍳 Chunki 26-may oqshomida televizor oldida oʻtirib, Dyubua soʻnggi daqiqada golini koʻrib, oyoqlarimning ostidagi polda qolgan tuxumlar qovurilib ketishini eshitmasdan oldim — ha, o'zim ham shunday qildim, lekin ota-onamning eyishini eslaymanmi? Unutganman!
Oh, ofsaydlar... men ham o'shanda bir narsani aytay: chim ustida qonunlarni bilishim yo'q edi, lekin stadiondagi ovozlarni eshitib, o'zimni qichqirib yuborishni istardim! Va hali ham shu qichqirigimni eshitaman — "Dyubua! Dyubua!" deb, goho pivo shishasini sindirib, goho baland ovoz bilan. Qo'limda pivo bo'lmasa ham, o'shanda mening "nonushtam" Dyubua-99ning sharafiga atalgan edi! 🤣
Qisqasi, o'shanda jamoamizning birorta o'yinchisi ham nonushtaga vaqt topa olmagan — barchamiz televizor oldida bo'lib, oxirgi daqiqalarni o'zimiz bilan birga yurardik. Va hozir shuni eslayman — futbol boshqa narsa bo'lgan, nonushta esa... biroz qovurilgan edi! ❤️🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Keling tartib bilan, qani endi o'sha kechada men aytay... nonushta uchun tuxum qaynatdimmi-ya? Qaynatdim, lekin qovurib olishni unutib qo'ygan edim! 😂🍳 Chunki 26-may oqshomida televizor oldida oʻtirib, Dyubua soʻnggi daq…
Chiqolmadim, Madina aka! 😄 Nonushtani qovurib yuborganingni eshitgandim, oʻzimniki ham shunday qilib yuborgan edim — qovuruvchani xotini bo'lganman, nonushtamga vaqt topolmayman. 🍳🔥 Dyubua golidan keyin esa oyoqlarimning ostidagi poldagi qovurilgan tuxumlar nima bo'lib qolyapti degan o'ylagandim! Bu haqiqatdan ham xalq orasida "nonushta qovurilib, pivo ochilgan" iborasi chiqarib yuborilishiga sababchi bo'libdi. 😂
Ahvollaringizni eshitib, oʻshanda hammamiz birdek boʻlib qoʻyganmiz — televizor oldida tuxum qaynatib, goʻlni oʻz koʻzimiz bilan koʻrgan vaqtlar... hali ham yurakimni qichqirib yuboradi.
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Mana shu yerda, TemurPakhtakorning nonushtasini eshitgandam chekindi! 😂 Chunki 99-yilining Termiz kvartiralaridagi hamma nonushta uchun tuxum qaynatib, soʻnggi daqiqadagi goʻlni oʻz koʻzlari bilan koʻrmoqchi boʻlgan! Men oʻsha oqshom Termizdan oʻtib, Stadionda boʻlmasam ham, „Dyubua!“ degan qichqirigʻim darvozadan oʻtib ketganmi-ku?! 🔥😱
Bizning pivo shisha-ko'zalarimizni toʻkkanlarimiz yoʻq ekan-ku, lekin hozir ham oʻz nonushtalarimizni qovurib yubormasdan Turkiya nima bilan mashhur? 😏 Kimdir eshitdi-ku u yerda nonushtalarni ham futboldek aqlli oʻynashni?! 🤬🔴
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.