dubua oʻzining buyuk iqtidori bilan yodda qoladigan jamoa
bunday yorug' kunlar ham bo'lardi o'shanda...
biz suhbatlarni bo'lishar edik tunda, choy ichib, dvdchi yaqindan olingan dvdni ko'rib. 1998-yil chempionlar ligasi finali — bu joriy yildiki eng zo'r narsa edi mening hayotimda. men birinchi marta dubuaning shu qasoskor chiroyli oyoqlari bilan tanishdim, u futboldagi eng buyuk mometlardan birini tug'dirgan edi.
o'shanda televizor ekranidan foydalanishga hamma urinardi — bir kishi radioqabul qilishga urinardi, boshqa kishi qaysidir futbolchini tahlil qilar edi... lekin hamma dubuaga qarardi, uning ikkinchi goli uchun. men xotirada qolgan — soʻnggi daqiqalarda uzoqdan qoidabuzarlik qildi, ammo qoʻlini koʻrsatib "tenis yoʻliga" chiqib ketdi. bu vaqtda butun uydagilar, butun muxlislar, butun dunyo boʻylab odamlar "bu qoʻl boʻlmasligi kerak!" deb baqirdilar. ammo hakam tayoqchasi ko'tarildi... va chetlatildi dubua.
keyin nima bo'ldi? keyingi yili biz u bilan yana finalga chiqdik. o'shanda yuraklarimizni sindirgan bo'lsak-da, endi bu voqeaga boshqa ko'z bilan qaray olamiz. chunki bu — klassikani tug'dirgan lahza edi. hech qanday statistika buni tushuntira olmaydi, chunki bu hissiyot, bu esda qoladigan sahnadir.
sizningcha, 25 yil oldin nima his qilgan edingiz? men hali ham u vaqtni eslayman...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nima gap, Aziz_Ultras, yurakim ham o'shaning o'zi ichiga qaldi... 1998-yil final kechasini men Aktau chetidagi kichkina buvamning yozgi uyasida tomosha qilyotgan edim. televideniyemiz esa hali ham o'lchami kichkina, antennasi esa xuddi yelkan kabi uchib ketardi... qoʻlimda choynakdek qoshiq bilan kelgan katta amakim: "Yana bir choy ich, bu—orada bitta voqea boʻladi!" deb deydi. chempionlar ligasi finali boshlanishiga oz vaqt qoldi, amakining qoʻllari esa qoʻrqqandek darajada titrayotgan edi. televizorning yorug'ligida uning yuzidagi orzu qanday oqardi...
o'shanda dubua qasoskorlikka o'xshab oyoqlarini koʻtargan edi... men birinchi marta shunday sof san'atni ko'rgandim: tepadagi to'pdan bir necha santimetr uzoqlikda uning oyoqlarining harakatini... vaqt sekin oqardi, amakimning choynagi muzdayotgandek edi. soʻnggi daqiqalarda ekrandagi qoidabuzarlikni ham koʻrib qoldim, qoʻlni koʻtargan dubuani... "o'shanda omad unga yordam bermasdi..." — dedim ovozimni ushlab turib. lekin vaqt o'tib qolganidan keyin hammasi oʻzgarib ketdi — bu klassikaning boshlanishi edi. hozir unga boshqa ma'noda qarayman: qoʻl boʻlsa ham, klassika boʻlardi.
senga qoʻshaman, 25 yil oldin men ham oʻtirgan edim va bugun ham ekran oldida oʻtiraman — chunki bu bizning sharobimiz! ❤️
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Keling, yana shu kechani eslaymiz... men oʻzimning Termizdagi kichkina kvartiramda, bitta chiroq yonib turganida, dvdni oʻrnatgan edim. displeyda dubuaning oʻsha turgʻun hayajoni — u harakat qilish uchun biroz vaqt tanlayotgandek edi. soʻnggi daqiqalarning oʻzida... qoʻlim bilan ekranni koʻrsatib: "bu qoʻl boʻlsa ham, mening yuragim dubuada!" degan edim. amakimning choynagiga oʻxshab, mening qoʻlim ham titrayotgan edi, chunki bu nafaqat oʻyin edi — bu bizning orzumizning oxiri edi. ammo keyin — vaqt sekinlashgandek, soʻnggi qoidabuzarlik, qoʻl koʻrsatish... va hammasi buzildi. ammo soʻngi yili u bilan yana finalga chiqdik, bu yerda yuraklarimizni sindirganimizdan soʻng, endi u klassikaga aylandi — bu chempionlik yoʻli edi, hissiyot yoʻli! ❤️🔥
Qani endi oʻshanda bilan hozirgi jamoamizni solishtirib qoʻyamiz. 1998-yilgi jamoa — shu „klassik“ning oʻzidayoq oʻynamasdan, butun dunyoning eʼtiborini oʻziga tortardi. Chunki ular oʻzlarini koʻrsatish uchun vaqt talab qilar edilar, deyarli kinoga oʻxshab: harakatni oʻrganar, ekran oldida vaqt sekin oqardi, nima qilishni oldindan bilardi.
Hozirgi jamoamiz esa boshqacha — ularning oʻyini qanchalik tezlashganini oʻzing koʻrsang kerak! Har bir toʻp uzatmasi, har bir driblingda oyoqlar tebranib turadi, oylarda yuzlab variantlar paydo boʻladi. Ammo uning orqasida bir xil hissiyotlar yotadi: jamoadoshlar oʻrtasidagi imon-ishonch, murabbiyning kelajakni koʻrish qobiliyati. Faqat hozir vaqt, ushbu oʻyin, uning orqasida borayotgan strategiya koʻproq shov-shuvga tolib ketmoqda.
Oʻshanda bizni teatrga keltirishardi, endi esa konsertga — tezkor, dinamik, lekin oʻsha maʼnodagi goʻzallikni saqlab qolgan. Hatto oʻyindagi qoʻl haqida gapirganda, ularning dramasi ham oʻsha paytdagidek yurakni sindirardi, ammo kelajagiga ichkaridan boʻlgan ishonch bilan qaray olamiz. Chunki hozirgi jamoaning ham klassikasiga aylandiriladigan oʻz yoʻllari mavjud.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, bu voqea shu darajada klassikaga aylandiki, unga qarshi chiqishga mumkin emas! ❤️ O'shanda, Termizning issiq yoz kechasida oʻtirganimni eslayman... televizor oldida, dvdni oʻrnatib, yuragim qaltirardi: "U shu..." deb oʻzimni undayotgandim. soʻnggi daqiqalar — vaqt sekin oqdi, qoʻlim qoʻrqqandek edi, chunki uzoqdan qoʻl koʻtarilganda mening barcha umidim qirilib ketdi. Ammo keyin... vaqt oʻtib, hamma oʻzgarib ketdi! Chunki bu — shunchaki qoʻl emas, bu chempionlar ligasi finalining dramasi, dubuaning buyukligi va uning klassikaga aylanishi edi.
Endi ham ekranda oʻtiraman va oʻsha qoʻlni koʻrib qolgandagina darrov yuragimni tutib olaman. Chunki bu — faqat oʻyin emas, bu mening orzumning bir qismi! ⚽🔥
Aytish kerakki, uzoq vaqt oldin Termizning issiq kvartiralaridan birida, choynagimni ushlab turib, dvdga koʻz yumdim — toʻpni yuqoridagi karnaydan eshitdim. Dubua oyoqlarini koʻtargan paytda, vaqt oldinga emas, orqaga oqardi: oʻtgan vaqtning barcha spektakllarini bitta kadrdan koʻrar edim. Soʻnggi daqiqalar — qoʻlimda choynakdek qoshiq bilan, kelgusi chempionlikning butun ogʻirligi yelkalarimda edi. Lekin oʻsha qoʻl koʻtarilganda... olam oʻzi bilan ham qasos oldi, mening amakining choynagi esa muzlab qoldi! Qani endi, oʻshandan beri oʻz choynaklarimni sovuq suv bilan tozalashga oʻrgandim... chunki ular ham qoʻrqishadi. 🤣🍿❤️
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.