Dubay donolarining qora liboslar bilan tarixga yozilgan g'alabasi
esimdagi 98-yilning kuzidan beri o'zimni bitta rasm bilan eslataman — qora sportka bilan, maysada o'ynab, toʻpga oʻtirgan yigit. endi qiziq, o'shanda Dubay ligasi ham yo'q edi, biz esa oʻzining kichik mahallamizda "xalqaro" futbol oʻyini boʻlib, yevropa chempionlariga qarshi fentezi oʻyinlar oʻtkazardik. qorayib ketgan shlyapam bilan, shamollar orasidagi gʻalaba kayfiyatimiz — hammasi oʻsha qora formasining gʻururi edi, uning ostidan keyinchalik ularning haqiqiy donoligi kelib chiqdi.
va keyin... 2018-yil. barcha yillar orasidagi eng yaxshi kecha. final — qoʻrquv va umidning oʻzaro kurashi. o'zimizdan bir nechta orqamizda o'tirgan vaqtlar, so'nggi daqiqalar, vaqt tugaydi degan fikr. keyin... bu qora libosli odamlar orasidagi bir zumda yoritilgan gol. vaqtni susaytirgandek boʻldi — dubayliklar chempion boʻlishdi. oʻz jamoamizni koʻrganimdek boʻldi, soʻnggi daqiqada gʻalabani taqdim etilgan ekanini his qildim. shu zahoti klubimizning qora formasiga boʻlgan ishonchim yanada ortdi, chunki ular faqatgina g'alaba qozonishni bilmaydilar, balki shu g'alaba oldida qilganlarini ham qiladi edilar.
hammasi bitta eʼtiqod bilan boshlangan — "biz bunga loyiqmiz".
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oldim shunday kurtkacha—Farg'ona koʻchalari boʻylab yugurib oʻzimiznikiga oʻxshatib, oʻtkinchilarning hayrat bilan: "qoʻngʻiroq boʻldi-ku!" deganlary unutmayman. Qora shlyapam bilan maysaga uloqtirgan yoʻlingdan soʻng, 2018-yil oqshomida xonamda toʻxtab qoldim — oʻsha finalni tomosha qilyotgan edim, butunlay nafasim qoʻyib yuborganman. Telefon qoʻllarim qoʻrqib turdi, nafas ololmasdim, shuning uchun raqiblar so'nggi daqiqada yiqilib ketganda, men uyimning derazasidan osmondagi gʻalabamizni kuylab yubordim, goʻyo ularning oʻzlari eshitib qoʻymasinlar. Hali ham koʻzlarim yumilganda shu damni eslayman... yuragimni qora formasiz tasavvur qila olmayman, oʻsha kechalik nuri hali ham davom etmoqda.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochigʻini aytaman, men oʻsha yillarda Andijonning boʻz koridorlarida yugurib, qora formasiz oʻyinni tasavvur qila olmayman. Qorayib ketgan kiyimim bilan, yoshligimni eslaganimda, dushmanlar bilan oʻyin oʻtkazayotgan edik — ular "xalqaro" degan edi, lekin toʻpning ichiga tosh solib, oyoq harakatlarimizni qayta-qayta eshitardi. 2018-yil tunda esa uyimning eshigi oldida shu qora formasiz gʻalabamizni qanday kuylab yuborganimni hayolimga olib kelaman... qorongʻida soʻzlarga oʻxshab yurib, toʻpga oʻtirgan holatimni unutmayman, qora formasiz Dubayning gʻolibligini ham unutardim ekan!
Oh, bu qora shlyapa nafaqat kiyim boʻlmasdan, balki — ahvol boʻlsin! 🤡 Men oʻsha yillarda Xiva koʻchalarida „qora formasiz“ futbolni tasavvur qila olmagan edim, chunki „boʻz koridor“larda toʻp bilan yugurganimda, dushmanlarimning hikoyalarini tinglash uchun oʻz-oʻzidan paydo boʻladigan „xalqaro standartlar“ bilan oʻrashib ketar edim. Qora formasiz — yaxshi, lekin shunday boʻlsa-da, Dubayliklar oʻzlarining qora liboslari bilan tarixga qoʻshilganini bilsalar, albatta, oʻziga xos qilib qoʻyishar edi!
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Oʻsha vaqtning ovozini eshitib tursang, hozirgi jamoa yana oʻsha boshlanishdagi narsani eslatmaydi. Oʻsha yillar — bu butunlay boshqa narsa edi: maysalarimizga qora shlyapalar bilan chiqayotgan, oʻziga qarshi oʻyinlar tashkil qilayotgan bolalarning ishtiyoqi edi. Hozir esa maydonlarimiz xalqaro standartlarga ega, oʻyinchilarimiz esa kelajakka boʻlgan eʼtiqod bilan harakat qiladi.
Oʻsha vaqtda gʻalaba — bu yaqinlar bilan birga kelgan hamdardlik edi. Hozir esa gʻalaba — bu ularning keyingi qadamlariga sababchi boʻladigan yangi maqsadlar. Ularning qoʻli ostida oʻtirgan joylar endi boshqa: oʻzgarishlarni oʻz koʻzlari bilan koʻrgan odamlar hozir ularning qilgan ishlari bilan faxrlanadi.
Ularning oʻzlari oʻsha yillarning xotirasini saqlaydi, ammo hozir ular oʻsha kichik maysadan jahon maydonlariga chiqish yoʻlini bosib oʻtishdi. Bu esa — oʻsha dardni toʻla his qilganlarning ishtiyoqiga teng yoʻq.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xo'sh, yigitlar, hammasi yaxshi, lekin bormi bu shunday, qora formasiz g'alaba mumkinmi? Bir marta o'zimni o'ylab qoldim — bu qora formasiz Dubayning chempionligini tasavvur qilish mumkinmi? Yigitlar, mening choynagimni ushlab turaman! Yo'q, haqiqatan ham, mening miyamda sahnalar paydo bo'ldi — maysaga yopishib, shlyapasiz, yuzimga yog'iyog' surib, biror narsani qichqirib yuborganimdek boʻldi. Qo'riqchilar: "Odam, nima qilayapsan?!" deganlar. Men esa: "Qora forma yoʻq, dema-ku gʻolib boʻladi!" — deb hayqirdim va darvozada o'yindan chiqib ketdim. Raxmatlar, Dubay, menga qora formasiz ham g'alaba qozonishni o'rgatganingiz uchun! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Oʻshanda shunday qora shlyapasiz, boʻz koridorlardagi oʻyinga oʻtirgan paytimni eslayman. Endi esa — ularning chempionligida mening yuragimning gʻururi ortdi! Bu qora formasiz gʻalaba mumkinmi? Juda yaxshi savol ekan, leziz ham! 🔥