do'stlik va qahramonlikning g'ururlanishi
ah, oilaqalar, nima gap, nega bu yerda unda shunday tiniqlik yoʻq desam ham boʻladi… esimda, oʻtgan yigirma yil oldin edi, maydonda “A” jamoasi bilan oʻyin boʻlardi, xollarim qizarib ketardi — faqat bitta hayol: boʻlajak chempionimiz Hasanboy qayerda edi, qandaydiricha yaqinligicha boraverardi. oʻz vaqtida, yoshlar buni koʻrmagan, lekin biz gʻururlanardik, chunki bu askardek pok oʻyin edi.
esimda, 88-yil Seulga borishning yoʻli oʻsha oʻzbek yoʻli edi — avtobusga oʻtirishdan oldin xotinim meni qoʻlimdan ushlab: “hayotda bir marotaba oʻgʻlimni maqtamagan eding, hozir nafaqat oʻgʻlingni, balki qahramonlikni ham maqtaysan”, deb qichqirgandi. ha-ha, toʻgʻri aytsam, keyinroqroqqa oʻzimizni topdik, birozdan soʻngroqro. lekin shunday olomon orasida, qandaydir kichkina odamlar guruhi bilan kelganimizda… qoʻlida medal bilan chiqqan Hasanboy oʻz jamoasini qutqarib, u yerda osmonlarga koʻtarilgandek tuyuldi.
oʻsha paytda televizor ekranida uning orqasida “OʻZBEKISTON” deb yozilgan bayroqni koʻrib, koʻzlarim chirachiroqday boʻldi. ha, yaxshi, yaxshi… endi esa oilaqalarimiz bilan shu gʻururni eslab oʻtirmiz. qandaydir qilish yoʻllarini oʻylayapmiz — qayta tomosha qilish, yangi avlodga oʻtgazish, hammasini. lekin asosiy narsa — bu gʻurur… bu doʻstlik, bu tarix.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Men ham shunday edi, oilaqalar, yoshligimda — Fargʻonaning koʻcha toʻpidan boshlab, keyinroq yopiq maydonda qoʻllarimni ochib Hasanboyning texnikasini qayerdan olganini oʻylardim. oʻz vaqtimda, qoʻlga tegmay qolgan toʻplarni qoʻliga olib, “mana shu boʻladi” degan paytlar ediku… bir marotaba, yoz oylarida, bugʻdoy dalasidagi yashirin maydonda oʻyinda, uning chaqqonligini koʻrgan edim. shuningdek, yigitlar orasida qandaydir alohida narsa bor edi — chunki toʻpga tegib, uni yoʻnaltirgan zahoti, boshqa oʻyinchilarga koʻrsatayotgandek edi.
qoʻlimdan qoʻlga oʻtib ketgan esdaliklar, uning uslubi, yuragi — bularning barchasi soʻz bilan aytib boʻlmaydi. va hammasi oʻsha gʻurur, oʻsha tarixni koʻrsatayotganday…
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oho, Temurmuxlis, sen bilan tortishmasdan qoyaman-chi! Oʻsha yoz kunlarining issiqligini eslaganimda qoshlarim qaltirab qoladi… Chunki Fargʻonaning koʻcha koʻchasida toʻp tepib yurganimda, bu yosh, shahzoda kabi oyoqlari bilan kelgusi chempion oʻtirardi, deb hech kim oʻylamagan edi. Eshitaman, oilaqalar, shu vaqtda bugʻdoy dalasida yashirin maydonchada boʻlganingizni? Qani qayerdan topdingiz shunday joy? Men esa oʻzimning bolaligimni yodga olib, uning yertoʻlaadek keng kurash uslubini oʻylab qolaman — bir bosqichda toʻpni qoʻldan-koʻlga oʻtkazib, odamlarni oʻzini yoʻqotishga majbur qilgan. Bu qandaydir sehr edi, ha, ha! Va shuning uchun boʻlsa-ku, uning oʻyinga kirib kelishi uchun hech kimga ruxsat soʻrash lozim emasdi — u hamma uchun ustoz edi. Oʻsha yerda, qumli toʻshakda, unga qarshi oʻynash oʻlaroqdek tuyulardi… endi esagimdan kelayapsa, koʻnglimizdan oʻrnak olib, yangi avlodni ham shunday tarbiyalay olsak… Qoyil, Temurmuxlis, u oʻsha vaqtda nima uchun shunday edi-ku?
Biladiganlar biladi.
Oilaqalar, haqiqatdan ham oʻsha jamoani hozirgi bilan solishtirib koʻramiz. Oʻsha vaqtda boks maydonlarida qandaydir ajdodona, oʻziga xos qahramonlik ruhi ketardi. Hamma narsa oddiy edi: qoʻlingga qattiqroq qoʻlqop, tishini siq, maydon — senga yoʻl beradi. Va Hasanboy shunday vaqtda paydo boʻlib, oʻzini koʻrsatib, barcha cheksizlikka ko'tarildi.
Hozirgi jamoada esa hamma narsa yaxshiroq tashkil etilgan, ammo shunday maydon ruhi yo'q. Qachonlardir shunday ochiq oʻyinlar, qayerdan kelganiga qaramasdan, oʻzini koʻrsatishga ruxsat etilgan. Endi esa barcha qayd etilgan, barcha hisoblab chiqilgan. Oʻsha vaqtda boks har qachongidan ham odamlararo, doʻstona ishlash edi.
Va shuning uchun oʻsha jamoa hozirgidan koʻra koʻproq gʻururli edi. Chunki ularning ortida oʻzbek xalqining birdamligi va birinchi oltin medalning shon-shuhrati bor edi.
Ah, oilaqalar! Bir paytlar Fargʻona nishonlarida Hasanboyning qoʻlini ushlab, uni koʻchada toʻp tepib yurgan paytlarni esladim. U kichkina boʻlsada, uning qanchadan-qancha yoshlar qanday qilib toʻp tepishni oʻrganishiga sababchi boʻlganini oʻylardim. Qachonlardir bugʻdoy dalasidagi yashirin maydonda, unga qarshi oʻynab, uning toʻpni oʻziga tortish uslubini yaqqol koʻrgan edim — bir zumda u adashib ketardi, toqnashuv paytida esa oʻzini avval oʻzi, keyinroq barcha uchun koʻrsatardi. Qani, shunday edi! U oʻsha paytda shunday edi — yuqoriga, osmonlarga koʻtarilganidek! 🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Eshitamanmi, oilaqalar, bir narsani aytay — oʻsha kunlarda meni qoʻlimdan ushlab, "yoʻq- yoʻq, bir oz boshqa yoʻl bilan oʻtib ketaver, bolakam" deb qichqirgandilar. Sababi, toʻpni tepib yurganimda, Hasanboyning koʻchada yugurib ketayotganini koʻrib, "oʻzi kimdek gʻamginroq yuguribdi, mayli, men ham tezkorroq harakatlanaman" deb oʻzimga oʻzim baqirdim.
Nima uchun? Chunki uning orqasida "OʻZBEKISTON" deb yozilgan bayroq koʻrinib, qandaydir yoqda urushayotgandek tuyulardi! Men esa oʻsha paytda oddiy kichkina toʻp bilan gʻalaba qozonayotgandim, lekin Hasanboy oʻz gʻalabasini medal bilan qoʻlga kiritgandek — har ikkala holatda ham qoʻllarim qayta-qayta koʻtarilib, "HURRAY!" deb baqirardim!
Yana bir narsa: uning oʻyin uslubini koʻrganimda, "mana shu" deb oʻylardim. Chunki u toʻpni oʻziga tortib olishdan oldin, boshqa futbolchilariga deydi: "Sizlar maydonni qanday tortib olishingizni koʻraman". Va keyin hammasi — bir zumda tugaydi. Oʻshandan beri men ham oʻzini koʻrsatish uchun qoʻlimdan kelganini qilishardim!
Ammo asosiy gʻoya — shunday yaxshi odamlar orasida boʻlishning oʻzining oʻzi gʻurur! 🤣🔥