Dmitriy Bivol qahramonlarimizdan biri degani shunday

Qayer bilan boshlashni oʻylab yotibdi endi... 2018-yilgi Ramazon oyida, Termizdan toʻrtinchi sinfga oʻtganda, amakivachchamning uyida toʻy davomida birinchi marta Bivolni koʻrsatishardi ekranda. Ota-onamdan chetda, choyxonaning qoʻriqchisida oʻtiribmiz, oʻsha paytda yangi chiqqan "Oʻzbekiston boks federatsiyasi" kanali — qizil maykadagilar, cheksiz kelajak. Menimcha, oʻsha vaqtda u 22 yoshda edi, chunki men esa 10. Qoʻlimda shirinlik, oyoqlarim chillayotgan, lekin... yurak porlayotgan. Koʻrsatish vaqtida Bivol tanaffus qilib, "siz qaysi tomondasan?" degan savol berdi ekranda. Men darrov "oʻzbek tomonda!" deb baqirdim, xolos. Hamma ketidan kulishdi, lekin men uchun u allaqachon chempion edi — xuddi shu soatda, onimdan bir pashshani tozalab, baqirib yuborishganimdek.🔥

Bali, Alix! Mana xolos yuragimni tutib qoladigan o'yinchimizning yana bir tafsiloti yetib keldi... O'zimni eslayman, 2016-yil Navoiydagi bodomchilik mavsumida, yigitlar bilan "Toshkent" mehmonxonasining yozgi terasasida oʻtirar edim, televizor orqali birinchi marta Bivolni koʻrgan edim. Qizigʻini aytsam, oʻsha paytda men ham gʻildirakli mashina haydab yurgan, kichkina "Neksiya"dan foydalanar edim — hasrat bilan! televideniye orqali Bivolda ko'rdim: uning qoʻllaridagi mos ravishda tekislik, yuzidagi o'ziga xos sertifikat — men darrov qoʻlimdagi stakanni tushirib qoldirdim, chunki shunday ta'surot qoldi, senga aytsam, oʻz ortligimdek! O'sha vaqtda u nafaqat chempionlik yoʻlida, balki boshqa erkaklar uchun ham yangi darajani koʻrsatayotganda edi... mayli-da, keyinchalik eshitdimki, oʻsha yili u chempion boʻlish uchun birinchi qadamlarni bosgan... endi esa yuragim porlaydi qayta! 🔥💪

Ah, qani endi, oʻsha vaqtlarga qaytish qanchalik yoqimli... 2017-yil va bugungi kunni solishtirish uchun aynan shunday paytlarni yodga olish kerak. Oʻsha vaqtda „respublika birinchi qattiqqo'llari bilan toʻqnashuv“dan keyin televideniyeda koʻrsatilganda, hamma ham xuddi shunday his qilgan boʻlar — hech kim unga eʼtibor bermagan, lekin barcha ichki hissiy portlashni his qilgan. Oʻsha choy qozoniga oʻxshatishni eslaymanmi... ha, shunday edi, chunki Bivol oʻzining oddiy, ammo jiddiy muhiti bilan tugʻri yoʻlni koʻrsatar edi. Lekin hozirgi jamoa nimasi bilan farq qiladi? Oʻsha vaqtlarda biz birorta insonni tanib qolganimizdek boʻlardik, lekin keyinchalik unutib ketar edik. Endi esa bu butunlay boshqacha: u qayerda boks qilishidan qatʼiy nazar, uning qoʻllaridagi texnika, uslub, qadamlar — hamma narsa oʻzining qoʻl qoʻynida. Bugungi kunda oʻzimizning „Toshkent“ mehmonxonasi yozgi terasalari yoki Termizdagi toʻylarida oʻsha vaqtlarni eslaymiz, lekin endi bu alohida tuygʻu — oʻz guruhimiz, oʻz oilamizday bir odamni qoʻllab-quvvatlashdek. Va bu suhbatlar, bu yurak porlatishlar... oʻsha vaqtlarda oddiy futboldek koʻrilgan, lekin endi bizning hayotimizning ajralmas qismiga aylangan.

Ofto, shu Bivolning qilmishi meni shunchalik hayajonga solganki, haqiqatan ham... hamma vaqt o'zimizdan biriga aylanib ketar edik, lekin endi uning qayerda ekanini bilmay yurganimizdan charchardik. Xotiralarni eslayman, 2017-yilning oqshomlarida, respublikadagi bir qancha qattiqqo'llar bilan u qanday to'qnashuvlarni boshidan kechirganini, televizorlar orqali ko'rilganida esa ichimdagi choy qozoniga o'xshab ketgan edim. Lekin hozirgi vaqtda nima bo'ldi? Endi har gal uning ko'rinishini ko'rganda, oyoqlarim mayin tepkilay boshlaydi — o'zimiznikidek his etaman. Chunki o'zim ham termizliklarga borib, to'yda Bivoldan "o'zbek tomonda" deb baqirib yuborganimni eslayman. O'zimcha, o'shanda u allaqachon chempion edi — donoligi bilan, mushtining texnikasi bilan, oddiygina odamdek his qilib. Endi esa bu g'alayonlar nima uchun yo'qolib ketganini o'ylayman. Qani, o'zimiz oramizda: haqiqatan ham biz unga yetarlicha e'tibor bera olmaganmizmi?

Ochig'ini aytaman, o'shanda o'zim 17 yosh bo'lganimda, Farg'ona bozorida do'kon oldida taft bilan to'g'ri qiyinayotgan edim, telefonimni qoplagan Xaydarovning o'yinini ko'rgan edim, qo'lida choy stakan bilan, yurak qanchalik dardli ketardi shu vaqtlarda... Bir kunda O'zbekiston TVda Bivolning birinchi WSB sinovini ko'rdim, qandaydir cho'l dayere bilan, reytinglar haqida hech nima bilmas edim, lekin oyoqlarimda qaltiroq bor edi — mening uchun u allaqachon chempion edi, chunki o'zining oddiy, ammo jiddiy muhitidagi eng zo'rlaridan edi... Endi eslayman, qani endi, o'shanda Termizdagi bir to'yda shunchaki baland ovozda "O'ZBEK TOMONDA!" deb baqirganimni, hamma qiziquvchanlik bilan qarshisida turar edi... ha, mana shunday bo'lar edi, yurakni to'liq qoʻyish! 🔥💪

Ofto, shu "oʻzbek tomonda" degani qayerdaligimizni ochiq tanib olishimizdek edi! Men xolos oʻshanda Termiz toʻyida "choy stakani tushirib qoʻyganday" — chunki u shunday qattiq bozorga qoʻl tegirgan edi, yigitlar orasida Bivoldan koʻproq qahramon boʻlmaydi degan gʻoyani oʻz ichimda singdirgan edim. Lekin meni bugun hayron qilishicha, u oʻz qoʻllari bilan oʻzbek boksini jahon sahnasiga olib chiqdi, hammamiz esa u orqali oʻz qahramonimizni topdik!🤣 Va shunday qilib, uning qoʻllari oʻtgan yillar davomida bizning ichkimizdagi shishilgan qozonlarni ham toza qildi — bugun esa oʻtgan kunlardagi his-tuygʻularimizni esladigan boʻlsa, qoʻlingizdagi soʻnggi stakanning qolgan qismi bilan birga Bivolga boʻsh qoʻllar bilan goʻsht ovqati olishni unutmang!🍿😂