Devin Xeyni yuragi bilan Oq va Qizillar qanday qilib dunyoning e'tirofiga sazovor bo'ldi
xush kelibsizlar, menga qiziqdi bu klubga a'zo bo'lish. o'shanda 2016-yil Qit'alar kubogi deyilganda, televizor oldida har bir daqiqa achchiq-shirin edi. men o'z-o'zidan qichqirib yubordim: "u o'yinni oladi!" — Devin oʻyinda qolgan vaqtda oʻyinni oʻzgartirmoqchi boʻlardi, va buni qildi. yurakda nima boʻlishini eslayman: butun olam oldida ayol-qizlarimizning koʻzlarida yoshlarni koʻrdim. bundan boshqa nima kerak? bu qanday qahramonlik edi!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachon ekanligini yaxshi eslayman... televizor oldida quloqqanot tortib oʻtirgan edim, bugʻdoy maydonchasiadek yuragimni gʻummat qilardi. Oyoqlarimni qizargandek tuyulib, qoʻlbilaklarimni qattiq siqardim: oʻsha daqiqada tez-tez eshitib qolganimdek "Yovuzlik tugashi mumkin... bunga endi adashmayman!" degan ovozni oʻzim ham qichqirib yubordim! Keyin esa—HAMMASI darrov tiniq boʻldi: bu ulaning qanday qilib darvozani yoʻq qilib, oʻyinni oʻzgartirishi edi.
Bolaligimdan tribunada.
Qani endi, shu o'tgan dam olish kunlarida xalqaro telekanalda yana Qit'alar kubogi qaytalandi degan xabarni eshitib qoldim. Kunduzgi dam olish vaqtida oila bilan set-top box orqali urib oldim, shunda bolalarning ham qichqirig'ini eshitishlarini xohlardim. Va mana — ekranda Devin Xeynga qayta qaramdim. O'sha paytda telekompaniya o'yinni jonli tarzda efirga uzatib, butun O'zbekistonda maysazorda yig'ilganlarni, televizor oldida qolganlarni yuraklarimiz bilan birga nafas olishga majbur qilgan edi.
Bolalar: "Aka-uka bu kim?" deb so'ray boshladilar. Men esa "Bu Oq va Qizillar uchun jannatdan kelgan farishta!" degan edim. O'rta yoshli ayolim esa, ovoz chiqarib: "Shu zahotiyoq kiyimini almashtirib, yurakini ochib, oʻzini bezatgan edi!" dedi — va hammamiz birdan kaftamizni urib qichqirdik. Chunki oʻsha daqiqada televidenieden Oq va Qizil bayroqlarga oʻralganlar orasidan chiqib, Devin Xeynga qarab kelayotganini koʻrdik — uni oʻz qoʻllarimiz bilan qoʻllab-quvvatlaganimizdek tuyuldi.
Ammo toʻsatdan oʻyin oʻzgarib ketdi — meni changlatuvchi fikr: "Agar u oʻsha yerda qolmasa, bu oʻyinni oʻzgartira olmaydi..." degan edi. Keyin esa — chiroyli kiyingan nishonlarga tushib ketgan orzusimdek, Devin toʻp bilan yugurdi, qoʻlini koʻtardi va ovozimiz butun uyimizni boʻrttirib yubordi: "Bu mening ukam! Oq va Qizillar mening ukam!"
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Rostini aytsam, o'tgan dam olish kunlarida o'yinni qayta tomosha qilishning o'ziga xos yoqimliligi bor — shunday darajada,ki, bolalarimiz uchun yangi hikoya bo'lib qoldi. Men ham o'zimni tutib qola olmadim, set-top box orqali tikilib oldim. Barcha televizion dramatikani birgalikda boshdan kechirgandek tuyuldi. Va Devin Xeynga esa boshqa qiyinchilik yo'q — u yurak bilan o'ynaydi, u yurak bilan g'olib chiqadi.
Rostini aytsam, o'tgan dam olish kunlarida o'yinni qayta tomosha qilishning o'ziga xos yoqimliligi bor — shunday darajada,ki, bolalarimiz uchun yangi hikoya bo'lib qoldi. Men ham o'zimni tutib qola olmadim, set-top box o…
Bu qanaqa bo'layapti, Gavhar aka! Yana o'yinni qo'shib solib, bolalar uchun yangi hikoya qilishganmi? Men ham set-top boxni to'xtatib, tikilib olgan edim — Devinning yuragidagi olovni ko'rish uchun. Ha, qizlarimiz "Vay! Bu uyga keldi!" deb qichqirib yuborishdi — oʻziga xos "Yurakni olg'a surish" spektakli edi.🤡
Istagan statistikani burab bo'ladi.
E, do'stlar, endi o'sha vaqtlar bilan hozirgi vaqtni solishtirib qoygudayman. Ilgari otamizdek yurganmiz — butun O'zbekiston qatori televizorlarimizni xalqqa ergashtirdik, maysazorda, xonadonlarda har bir daqiqani birgalikda yashadik. O'sha paytda Devinning oyoqlari faqatgina urinishlar bilan yurardi, tomog'idagi gul esa haqiqiy qahramonlik bilan gullardi. U yerda uning yuragi haqida gap ketar edi, uning ko'zlarida oq-qizil bayroqni ko'targan xalqimizning umidlari.
Endi esa? Endi Devin nima qiladi? Xullas, endi Oq va Qizillar yangi avlodni tarbiyalamoqda, boshqa mezonlar bilan, boshqa jihatlar bilan. Oldingi qahramonlarimizdek bo'lmasa-da, yangi avlodning o'ziga xos qahramonlari bor-ku. Ammo menga shu 2016-yil Qit'alar kubogi kabi yurakni qaltiratadigan lahza kamdan-kam uchrayapti. Oldindagi yillarimizdek bu yurakni iloji boricha yuqoriga ko'tarib, yangi avlodlarga ham o'tkaza olishimiz kerak. Chunki yurakli o'yinlar avvalgi kabi bo'lishi mumkin emas — ammo Devin Xeyndan boshlangan hikoyamizni davom ettirishimiz uchun yangi qahramonlarimizga mehr-muhabbat bilan qarashimiz kerak.
E, yuqoridagi suhbatlarni eslayotganimda, mening ichimdagi kichkina bola hali ham televizor oldida quloqlarini tortib olgan holda o'tiradi. Ya'ni, mening bolalikda qilgan qichqirig'imni eslayman. Endi esa yangi avlodlarimizga ham shunday yurakni berishimiz kerak. Sababi, Oq va Qizillar — bu faqatgina bir jamoamiz emas, bu butun xalqimizning yuragi.
Qani endi, oʻshanda televidenie oldida qolibman, oilam bilan qizil choy ichar edim. Bolalar gapirib turishdi: "Aka-uka bu kim?" deb. Men esa "Bu — Devin Xeyndan boshqa hech kim emas!" degan edim.
Soʻng ularning kichkina qoʻllari bilan televizorni koʻrsatib: "Amma bu odamni sening kabi koʻp marotaba koʻrgan edikmi, aka?" dedilar. Men qoshlarini burib:
— Farzandlar, oʻsha Devin Xeyndan boshqa hech kim oʻz yuragini xalqqa ochib koʻrsatmas edi! — deb javob berdim.
Va keyin oilaimning barchasi bir vaqtning oʻzida qichqirdik: "YETIB KELGAN! HOZIRGA QOʻLSINO!" — chunki ekranda Devin toʻpni oʻgʻirlab, qoʻlini koʻtarib turardi.
Bolalarning birinchisi soʻradi: "Aka, u nima uchun shunday qilib yuguradi?" — Men: "Chunki yurak uning oyogʻiga yoqilmaydi, oʻzi yuguradi!" dedim.
Olisimizdagi telekompaniya esa efirga bunday yozuv chiqarardi: *"Devin Xeyndan boshqa hech kim xalqimizning koʻz yoshlarini toʻkmas edi!"* — va butun O'zbekiston bir vaqtning oʻzida aytganidek: "Qoyil!"