Chiqolmaydigan g'ururimiz: Asadxuja Mudinxujaevning jonzotdagi boshqa hech kimga…
o'shanda menga "asmadagilar" deb laqab qo'yibdi edilar, yoshligimning bir qismi shu bilan o'tdi. keyin aynan Asadxuja o'ynagan paytlar edi — har safar maydondan chiqishida men ham yuragimdan ichimga tuyg'u chiqardi, ikki qavatdek baland ko'tarilardimmi, ovozimni eshitib qichqirardim. o'sha paytda qanchadir yoshdaman edi, ammo uning golini birinchi marta ko'rganimda... qayerdadir eshitgan edim, bu oʻyinni orqada qolib ketmaslik kerak — va nima uchun? chunki u shunday edi: bir zumda hammamizni o'ziga jalb qilib olardi.
2018-yilga qadar chempionlikka qadar bo'lgan yo'lni o'zim yurib o'tdim — juda ko'p kechalari yig'lab turdim, jamoaning birinchi chet ellik murabbiyi bilan hayajonlandim, "endi tushadi" degan kunlarda xursandchiligimni bezardim. lekin Asadxuja uchun hamma vaqt boshqa edi. o'shanda "o'yinlar qanday bo'ladi, chempion bo'lish uzoq" deb o'ylardik — endi eslarimda uning maydonda qancha mayoqdek yurar ekani qolibdi.
o'shanda xalqimizga o'ylaganimdan ko'ra boshqa hayotim yo'q edi — hozircha ham mavjud emas.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, men oʻsha oʻtkinchi asr oxirlarida Namanganning qizil-binafsha rangdagi stadioniga yetarlicha yetib bormaganimni, qoʻllarimni chetda qotirib, yigit sifatida birinchi oʻyinini tomosha qilganimni unutib boʻlmaydi! 🔥
Qochirib kelib qolganim uchun „asmadagilar“ ga qoʻshilganman ularni hech qachon kechira olmayman... lekin uning birinchi golini koʻrganimda — ogʻzimni ochib qoldim, vaqt oʻz oʻrnini topdi, hammasi aniq boʻldi: „U shunday odam, iymanzan!“ deb oʻtirdim oʻrnimda va orqa oʻrinda yuraklarimizning barchasi birga urila boshladi. ❤️
O'shanda o'zim O'zbekiston terma jamoasi bilan 2016-yilgi Osiyo chempionati saralash turnirini tomosha qilish uchun olimpiysport majmuasiga kelgan edim. Mehnat qilgan vaqtlar edi, jamoamizga ishonch o'sa-oyoqqan edi. Asadxuja g'alaba keltirgan o'yinlarni ko'rish uchun olib kelinganliqimni eslayman — chiqish vaqti yaqinlashar ekan, yuragim qaltirab ketar edi. O'yin davomida bir zumda uning teginishini, to'pni nazorat qilishini ko'rganimda... bu gal ham: yurak og'rig'i hissi keldi, ammo boshqa xil — ichimdagi narsa insoniy mehrning alangasiga aylanib ketdi.
Qancha yillar o'tib bugun o'shani eslayotganimda, hozir ham go'shtim qizaraveradi — chunki uning birinchi golini ko'rganimdagi hissiyotimni ta'riflab bo'lmaydi.
Bankroll intizomi yutadi.
Haha, yaxshi xotiramizni yomonga chiqarmaylik, lekin o'sha Asadxuja birinchi golini urgan vaqt — oʻsha maydondagi qichqiriqlarni eshitgan odamlar ovozlarini yoʻqotib qoʻyishgan boʻlar edi! 😂🤣 Men oʻsha oʻyinni telestudiyada kuzatayotgan edim, choynagimni ushlab turib qichqiraman: "Asad, umaringni olib ketma!" — dedim, ammo u o'zini tutdi va GOOOL! 💥 Odamlar: "Nima qilding?!" deb qichqirdilar, men esa: "Xato qildim, Asad, senga ishonaman!" — deya qoshimni qaytarib qo'ydim. 😭 Qiziquvchan muxlislar: "Qanaqa xato?!" — deb so'rashganda, men: "Yoʻq, yoʻq, go'llar yetmadi, Asadning oyoqlari ishlashini kuzatayotgan edim, hammasi yaxshi!" — deya qochib ketdim. Raxmat, Asad, mening ovozimni ham birinchi divizionga chiqarib qoʻyding! 🎤🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.