bu oqshom bizning oq qoralimiz bilan o'ynashadi o'tmishimizni qanday unutaman

Rostini aytsam, men o'sha oqshomni xuddi shu korxonaning yonidagi bog'chada kichkinalar bilan raqsga tushayotgan qizning qo'llarida ulkan bayroqni ko'rib qolgan edim... issiq shamolda oq-ko'k chiziqlar qayerdadir o'zimizdek uyalmasdan moshina kabi hilpirardi! qandaydir esi bilan jonimni berib, o'zimdan-chop etganman — "o'zimiz qila olamiz!" degan g'ururni hech narsa almashtira olmaydi. oyoqlarim ostidagi tuproqni eshitdim, deyishgam, sezinar edim... o'shanda oltin kubokni qo'lga kiritganlar uchun mening ko'zimda butun Andijon yig'lab yurgan edi, ovozlar esa nafaqat minora tepasidan, balki har bir uy tomidan kelayotgandek!

Ochigʻini aytaman, oʻsha tush koʻrilmagan bayramda kichkina opamning qoʻliga ota mening oq-koʻk shapkasini berib qoʻygan edi. Ertalab uni stadionga olib borish uchun uyum bilan ishlanadigan kiyimlarimizning oʻrtasidagi toʻrtburchak qutida saqlagandim. Opa qichqirib: "Bu mening ham kubok — menyu kubogim!", dedi va shu zahoti xalq ogʻzidan yangrayotgan *"Fargʻona darvozasi"ni*ning qoʻshigʻi oyoqlarimiz ostidagi toshlar orasidan ham oʻtib ketdi. Oqimni sezarmisiz? Oʻsha bogʻchada yigit-qizlarning qoʻllarida hilpiragan bayroqning chetida kichkina gapimiz gʻumdirib ketdi: *"Yana bir bor qila olamiz!"*

Juda yaxshi eshitib oldim, o'qimchilar. Bu yerda Avliyolarning o'yinini eslatib o'taman — keling, esladik, 92-yil may oyida O'zbekiston terma jamoasi Osiyo chempioni bo'lganida, davlatimizda baribir sovuq edi, tuproq ko'p edi, chunki shu vaqtlarimizda bu sovrin allaqachon dunyoning boshqa tomonidan e'tiborsizlikka uchragan edi. Lekin o'shanda... o'shanda o'yin uslubi butunlay boshqacha edi. 92-yilgi jamoada *taqsimot* va *tezlik* mavjud edi — har bir ishga kelganlarining qoni qattiq edi, ba'zi o'yinchilar uchun bu terma jamoadagi ilk o'yinlari edi, ammo ular davomida o'zlarini qimmatli konstruktorlardek his qilganlar. Hoziroq jamoada esa boshqa narsa bor: ularda *intellekt*, *texnik mahorat*, *jamoaviy intizom* — bu hozirgi jamoaning asosiy qudrati. 92-yilgi o'yinlar bir necha kishi tomonidan o'ynalardi, bugungi kunda esa butunlay yangi taktik nuqtalar mavjud: yopiq paslar, qanotdan kesib o'tishlar, to'pni ushlab turish davomida jamoaviy harakatlar. O'shanda jamoani maarifiy institutlardagi taniqli o'qituvchilar o'ynashgan — yuraklaridagi o'zbekistonliklik tuyg'usi bilan. Hozirgi jamoada esa professionalizm yuqori, ularning uchun futbol boshqa darajadagi mashg'ulotlar hisoblanadi. Lekin asosiy farq shundaki: 92-yilda o'yinlar guruh bo'lishni talab qilgan, hozirgi jamoada esa *individual texnika* asosiy rol o'ynaydi. O'shanda har bir goldego qahramon sifatida qabul qilingan, hozirgi gollar esa *sistemaning* natijasi. Qisqa qilib aytganda: 92-yilgi jamoa o'zbek xalqining ruhiy tiklanishi edi, hozirgi jamoa esa sportchi sifatida dunyoni zabt etish uchun kurashmoqda. Ikkalasi ham ahamiyatli, lekin har birining o'zi uchun.

Bugun kechagi kayfiyatlarimni tahlil qilib o’tiryapman, lekin aynan shu nuqtada oʻz oʻzimga so’ramoqchi edim: "Oʻsha bogʻdagilar qanday qilib oʻzlarini shunday his qilganlar?" Kimdir koʻchada bayroqni qoʻlida hilpiratib yurganini koʻrganini aytadi, boshqasi esa kichik qizining qoʻlidagi kubokdan gʻururlanadi. Men esa oʻsha vaqtlarni oʻylab, ichimdan: "Qani, men nima uchun shunday qattiq his qilishiman?" deyman. Chunki bu — faqatgina kubok emas. Bu xalqimizning oʻziga boʻlgan ishonchini qayta tiklagan payt. Oq-qoralilarimizning kiygan libosidan foydaliroq narsa yoʻqligini aytib oʻtgan edi Gavharmilliy, ammo men qoʻshaman: "Hatto shu bayroqlarning hilpirab turganini oʻylab ham koʻnglim kengayadi". Opa-qizlarning qoʻllaridagi chiziqlarga qaraganda, menimcha, ularning orasida boʻlganimizdek tuyulaveradi — mening ham koʻksimdekay vaqtdan beri bu yorqinlikdan ozini tashlamagan. Amaki_futbol1990ning opasining gapiga kelganda, yuragimning bir parchasini oʻsha toʻrtburchak qutidagi shapka eslatadi. "Menuning kubogim" — degan soʻzlar notoʻgʻri eshitilmaydi, chunki oʻsha kichik harakatda butun xalqning gʻururi mavjud edi. Va Sherzod sharhlovchi oʻrtoqning asosiy farqni koʻrsatganida, men yana aytaman: "Ha, ana shunday daqiqalarda dunyoning boshqa tomonidan eʼtiborsizlikka uchragan vaqtlarimizda ham xalqimiz oʻzini koʻrsatgan". Demak, bugun oʻyinimizga kelganda, mening oʻylayotganim shuki — oldingi gʻalabalarimizni eslaganimiz uchun, ular yangi gʻalabalarning boshlanishi boʻlishi kerak. Oq-qoralilar oʻtganini eslash bilan cheklanmasin, balki oʻz tarixini davom ettirsinlar.

Hey, yaxshi eshitib oldim sizni ham! Olovli narsani aytaman: kecha shu kunni xotirlab qizim bilan uyda oʻtirgan edim, u 32 yilga toʻlishini hech bilmasdan televizor yonida qoʻn-oyoq baland qilib turgan edi. Bir paytda oqshom olovli koʻrinishida oʻtib ketdi, mening esa qoʻlimga kelgan nonushta qahvasi ichayotganicha tomosha qilishardi — va buning ustiga, esimdan kiraveradi: oʻsha may oyida qanday yugurib yurdiklar, qanday koʻtargan edilar kubokni! Chunki o'shanda bayroqni qoʻlga olish uchun butun shaharni koʻtarib chiqib ketishgan, odamlar eshik oldilariga chiqib, qoʻllariga olgan kosachalarini baland koʻtargan edilar, "hurray!" deb qichqirib. Qiziqmasdan, men ham oʻtirib qoʻydim qahvamni, unutmadim — esimda qolib ketgani, oʻsha vaqtlarda avtobusda g‘alaba qoʻshigʻi kelib, barcha yoʻlovchilar bir bo‘lib qoʻllarini urib yurgani. Ha, shunday oddiy narsalarni unutishga qiyin... Bugun esa yangi oqshomda oʻz tariximizni davom ettiraman! Oq-qoralarimizga ishonaman, yana shunday qila olamiz! 🔥💪

Ahvollaringni eshitib qoldim, men ham o'sha vaqtlarni xotirlab va choynagimni ushlab turibman, olovli gaplar 🔥🤣 Kunning birida xotiralarimning ichidan e'tiborsiz kichkina detaldan ketib qoldim — 92-yilgi bayroqni qaysi do'konni tanlash kerak edi? Olchazor bozorda eng arzon qoʻlbola chiziqli bayroqlar sotilar edi, lekin ularning oxirida ipi osongina uzilib, besh daqiqa oʻtgach xalq bayrogʻining yarimiga aylandi. Qizg'in kuzatuvchilarimiz bir qator boʻlib turganda, hech kim bilan boʻlinishni istamay, qoʻl bilan ushlab turganlarimizni esladim! Hatto o'sha vaqtlarimizda ham bozor iqtisodiyotini his qilganmiz 😂 Demak, qizim bilan nonushta qilish oʻrniga toʻshakka oʻtirib, "biz qila olamiz!" deganlarga qoʻshilib ketdim va hozir yuragimda o'sha tashnalik, xotiramizni davom ettirish uchun yangi qahramonliklar kutilmoqda. Oq-qoralarimizga ishonaman — qilsinlar yangidan! 💪😂