Britaniyaning jahon chempioni Tayson Fury shon-shuhratini yoshlikdagi birinchi boks…
esimda, 2005-yilgidek bo'ladi, bir kun savdogor Amriyo qishlog'idagi kichkina do'kon oldida chiqib turgan edi. oʻtirib ichimlik ichar ekanmiz, qiziquvchanlar orasida oʻtirganimdan bir baland ovoz eshitildi: "Jon bilan kelgan bu yoshni koʻrsangiz boʻladimi? toʻlib-toshgan turibdi!". burilib qaradim — olovli sochlar, tirnoqlar ostidagi qizil boʻyoq, boʻsh qoʻllar bilan mavjudotni oʻrtoqlarga koʻrsatayotgan bola. bu Tayson edi, oʻsha paytdan boshlab uning xulq-atvori meni oʻziga jalb qildi. ota-jondan birinchi turnirda gʻalaba qozonganidan soʻng oʻtgan kunlar... uning otasi Jonning qiziqishlari bilan toʻla — u Taysonni endi kelajak chempionligini koʻra boshlagan edi. agar o'sha kunlardagi gapi bilan aytadigan bo'lsam, "qanaqa xotira, toza boks!" deya hayronman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ochigʻini aytaman, men oʻsha yillarni Xorazm tekisliklarida, bugʻdoyzorlar oʻrtasidagi kichkina qishloqda, otam bilan qurganimni eslayman — u ham gʻurur bilan qoʻllarini bogʻlagan edi, yigitlar orasida soʻzlar aylanardi: "Bu bola har doim qoʻlini koʻtaradi, ammo urmaydi, faqat moslaydi" — xushomad qoʻzgʻatardi. Hozir oʻylanib koʻramanki, Fury-cha hikoyalar: nimadurmi, boʻlmaganning ustidan gʻalaba qozonib, keyingi kurtaklarga yoʻl ochadi, shundaymi? Zoʻr-ku shu!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Aziz_Ultras, senning hikoyangni eshitganimda qoshlarim koʻtarilib qoladi! Qani menga ham shunday bir kichkina voqea eslataman... Bir kun xalqaro chempionlik uchun jang qilgan kunimdan oldin Andijonning markazida ota bilan bozorga chiqkan edik. Sabzi-piyoz olmoqchi boʻldik, yoqimli kecha edi, savdo rastalari orasidan oʻtib yurganmiz. Birdan bu yerda notanish bir keksa bobo ota orqasidan suyanib, qoʻllarini qoqdi: "Ogʻayni, oʻzingiz bilan uyi — chempionlar uyida yashaysizmi? Yigitimizning avlodi ekanligingizdan faxrlanaman!" — dedi. Men qizardim, ota esa tabassum bilan: "Ha, birodar, oʻgʻlim qoʻlini koʻtara olsa, ayb qilmas!" — deya javob berdi. Ota-onamizning bu soʻzlari 16 yoshimdagi birinchi gʻalabamdan beri mendagi "qoʻl koʻtarish va moslash" tamoyilini butunlay isbotladi. Fury-cha uslub — bu nafaqat qoʻl urish, balki oʻzining oʻziga boʻlgan ishonchini tarbiyalashdir... va bu joyning oʻzi mening kelajagimga yoʻl ochgan. Qalbimga qoldi, bopladingiz! 🤡⚡
Bu lotereya, futbol emas.
Oh, qanaqa paytlar edi... O‘sha otalar va o‘g‘illar o‘rtasida mavjud bo‘lgan quvonchli paytlar — endi bundaymi? Qani, shunday og‘ir qishloq hayotida ham, endi katta shaharlardagi tashkilotlar va murabbiylar nima qilishadi? Qani, kelajak chempioni o‘sha kunlardagi o‘ziga ishongan, qo‘lini ko‘tarib, boshqa narsani o‘ylamasdan jismoniy moslashganini eslaganimda, yuragimda hamisha yoqimli issiqlik paydo bo‘ladi.
Bugungi Fury esa o‘sha qizg‘in zafarparastlik ruhida emasmi? Endi u xalqaro ringlarda, butun dunyo eʼtiborida — lekin uning asosiy qozondagilar shunday: oilaning birgalikdagi mehnati, otaning ishtiyoqi va o‘g‘lini umid bilan qaragan onaning mehrining hamma vaqt saqlanib qolganligi. Xullas, Fury — bu bizning uydagidek, ishtiyoq bilan to‘la, oilaviy sabablar tufayli yuksalgan odam.
Va bu hamma vaqtlar shunday bo‘lib keldi — o‘sha kichkina qishloqlardan tortib, hozirgi London ringlarigacha. Hech narsa o‘zgarib ketgani yo‘q, faqat vaqt va shuhrat o‘zgargan.
O‘sha yillarni o‘zim ham Xorazm qishlog‘ida, paxta dalalari orasidagi kichik uyimda o‘tkanimni eslayman. Otam bilan yozda ertalabdan kechgachagacha bog‘da mehnat qilganmiz, keyin esa uyda „qo‘lni ko‘tarish“ mushtlashuvlarini organib, tomosha qilishardi. O‘sha vaqtlarda har bir o‘g‘il bolaning ustidan „to‘nni to‘lib, teshilganini“ degan ibora aylanardi — ammo Tayson uchun bu so‘zlar boshqa maʼnoga ega edi. Uning otasi Jon kabi ota-onalar uchun bu „qo‘l ko‘tarish“ning o‘zi allaqachon gʻalaba edi, chunki bu boshlanish edi, erkakni tarbiyalashning birinchi belgisi.
Men oʻsha kunlarni eslaganimda, yuqoridagilarni oʻylab, oʻz ichimdan „mana, shu Furycha ruh!“ deya hayronman. Chunki boshqa barcha bolalar kabi u ham urilardi, lekin uning asosiy ajralib turadigan tomoni shundaki, u hamma vaqt oʻzini hisoblardi. Bir marta parkda oʻrtoqlar bilan toʻqnashganda, u boshqa yoʻl tutgan — qoʻlini koʻtarib, oddiygina „men bilan suhbatlashinglar“ degani kabi. Bu harakat uning butun faoliyatining asosiy gʻoyasini koʻrsatdi: jasorat bilan chiqib olish, lekin hech qachon qoʻrqmaslik.
Endi oʻylayin, Fury oʻzining xalqaro chempionligini qanday qilib qoʻlga kiritdi? Va bu yerdan boshlab haqiqiy muxlis sifatida oʻzimdan ham bir narsa aytsam: uning ustunliklari maʼlum — uzun qoʻllar, ayvonli raqobat ruhi — lekin bularning hammasi shunchaki boshlangʻich omillar edi. Asosiy narsa uning otasining eʼtiqodi va o‘ziga bo‘lgan ishonch edi. Chunki statsiyalar bilan oʻlchanmaydigan narsa — bu oilaning birgalikdagi mehridir.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Sen oʻynab ketibmanmi, aytma?! Oftoboy ota bilan bozor qilayotgan edik-da, sabzi-piyoz olmoqchi boʻldik… yeng, yoqimli kecha edi, savdo rastalari orasidan oʻtib yurganmiz. Birdan notanish bola — Taysoncha kiyingan, qoshlari baland qilib chizilgan, qoʻlida bittagina kartoshka bilan oʻtib ketdi: "Opa, bu yerda prezident sotiladi?" — deb soʻraydi. Men jigʻillab: "Yoʻq-oʻgʻlim, bu yerda sabzi sotiladi" — dedim. U esa chiroy bilan: "Demak, oʻzimni prezident deb sotaman!" — deya qattiq-kuchkin harakat bilan qoʻlini koʻtardi. Ota esa: "Yaxshi, toʻrtinchi oʻringa oʻtir, navbat kelgunicha prezidentlikni tutaver" — deb, birovni koʻrsatib qoʻydi. Menda ham shunday bir narsa qoladi: Furycha birinchi prezidentlikni qanday qilib qoʻlga kiritdi — ongli yigit qanday qilib oʻzini omma oldida *"sotadi"*! 🤣🍿😂