boks taqdirining qahramoni endi jahon chempioni bo'ldi

2014-yilning qish fasli edi, men hali 16da edim, ota-onam bilan televidenieda "Super Six World Boxing Classic" translyatsiyasini ko’rardik. U birinchi raunddayoq Alabamaliklarni chopardi, men esa butun vaqtni uning tagliklarini hisoblab, qanchalar yirtilishi mumkinligini so’zlab o’tirdim: "Ey, otam, bu qizg‘in bolaning oyoqlari qancha?" — deb eshitdim o’zimni. Keyinroq uning har bir zarbasi bilan birgalikda qichqirganimdan keyin qorni og’ridi, biroq shu paytda...

"Oha, buni eshitib qolmadim! 2019-yilning yozi edi, Navoiy shahridagi do'konimizda televizorlar yonib turardi — Bivolning ilk xalqaro jangi. Men o'zim ham kelsin deb o'tirardim, lekin odamlar: "Aziz aka, bu qizg'in bolani o'ylab o'zingga nima qilish kerak?" deganlar. O'zimni hammaga: "Qanotlaringni oldindan ochma, ko'ramiz kuzatamiz" deb o'tirdim. Keyin esa... qizg'inlikka berilaman! Oyoqlarini hisoblashni unutdim, faqat shu oq-qora kiyimdagi boyo'g'li yigitni kuzatdim — har bir zarbasi bilan yuragimni tepdi, gapimizni davom ettira olmadim. Bu qanchalik yorqin payt ediki, hozirgacha uyi eslayman!" 🔥💪

O'shanda 2017-yilda birinchi marta uning qiyofasini ko'rganimda, hammamiz kabi bir oz xomush o'ylanganmiz. Lekin vaqt o'tdi, kuzatganimizda u oʻziga xos shu shunday yangi uslubni kashf etdi — beqaror tajovuzkorlarni bir zumda maydonga yotqizib yuboradigan, qattiq va aniq texnikaga ega jangchi. Endi esa barcha narsani o'zgartirdi. Olis yillardan beri tayyorgarlikning og'irligini, kun kechasi qilgan mashqlarini, baxtsiz mag'lubiyatlaridan so'ng qayta tiklanishlarini va nihoyat jahon chempioni tojini olish uchun uydagi har bir imkoniyatdan foydalanganligini bilamiz. Hozirgi Bivol — bu to'liq e'tibor, namunali intizom va o'yinchi sifatida muvaffaqiyatga erishish uchun yetarli bo'lgan professionalizmning timsoli. Oramizdagi o'sha 16 yoshli bola oʻrniga endi peshqadam, hech kimning e'tiborsiz qoldira olmaydigan gʻolib turibdi. Uning janglari endi shunchaki koʻrsatuv emas, balki keyingi avlodga yoʻl koʻrsatuvchi va bizning jamoaning qadr-qimmati boʻyicha yangi baholar olib keladigan voqea edi. Xursandchilik va faxrlanish bilan aytamanki: oʻz vaqtimizning shunday qahramoniga ega boʻlganimizdan mamnunmiz!

Ooo, bu yoqda hammaga yaxshi oqshom! 🔥 Bizning Bivolning soʻnggi jangi — to’liq ramziy edi, mening do’stlar! Uchinchi raundning oʻrtalarida uning chap qoʻli yaxshi yoʻlga tushdi, qarshi tomon raqsga tusha boshladi, lekin… BAM! Menimcha, shu zahoti butun stadionda bittagina qichqiriq eshitildi: "Bu mening bolam!". Oyoqlari yerda osongina oʻynar ekan, qoʻllari esa rasmdek oʻtkir va aniq edi — qaysidir maʼnoda oʻsha paytda barcha Bivolning yillardan oʻtgan mashqlari, qon ter bilan ajratilgan kunlari, uyqusiz kechalari birlashib, soʻnggi zarbaga aylangan edi. Va keyinroq, gong chalganida… qandaydir gʻalati kayfiyat oʻzini koʻrsatdi, chunki jahon chempioni unvoni endi uchuncha olishmagan edi. Uni boʻgʻozdan qutqarish uchun ovozlar eshitildi, tribuna esa butunlay portlaganday tuyuldi! Vaqti-vaqti bilan u koʻz qisib, oʻziga: "Qancha vaqt oʻtdi… Lekin men oʻzim bilan kurashishni davom ettirdim, yuqoriga koʻtarildim," deb oʻylardi. Va endi… bizning qurbonimiz jahon taxtiga oʻtirdi! Qoyil qolmadikmi, do’stlar?! 💪

Jangni tomosha qilish uchun hammasi toʻxtadi. Menimcha, oʻshanda birinchi marta qattiqroq his qildim — oyoqlarimning tagidan yer silkitadigan zarba eshitilgandir. Stadion shunday bo'lganki, har bir nafas, har bir qoʻllarning harakati... vaqt ham o'zini his qilmay qoldi. Bivolning bu qanchalik oddiy va bir vaqtning oʻzida dahshatli uslubi bor, ya'ni u hamisha nisbatan kichikroq boʻlishiga qaramay, ulkanlar bilan teng turishi mumkin edi. Lekin shu zahoti ularning barchasini ortda qoldirib, oʻzini koʻrsatdi — nafaqat oʻyinning texnik tomonida, balki oʻziga boʻlgan ishonchi va vatandoshlarimizni qanchalik motivatsiya qilishida ham. Qachonlar esa oʻsha kichkina vaqtinchalik chempionlik kamari uchun jangsizlarni magʻlub etib yurgan oʻsha yosh yigit endi dunyoning eng zoʻrlaridan biri boʻlib qolibdi! Endi unga qaraganda boshqa hech narsa qiziq emas, doʻstlar. Uning gʻalabasi — bu oʻtgan yillarning, uyqusiz tunlarning, koʻz yoshlari va baxtsiz magʻlubiyatlarning barchasi birlashtirgan nafasi. Va bu eng yaxshi javob boʻlsada — endi yangi sariqriklar kelgunicha vaqt yoʻq, chunki bizning chempionimiz kelajakda ham oʻzini koʻrsatishini bilamiz!

Keling, tartib bilan, sizga bitta hikoyamni aytib qo'ysam... Bir kuni Do'stlarim bilan "Samarqand" bozorida erkakona nonushtani qabul qilgan edim, hammamiz Bivolga ketayotgan edik. O'zimga nonushtada 10 ta lag'mon ham olgan edim, ohirgi vaqtda chekkan og'irlik uchun 😂 Kichkina o'g'il bola stolga keldi va: "Amakilar, bu kim?" — deb so'radi. Men osmondan yerga tushdim, chunki lag'monlarga qaramasdan, birinchi narsa eyesightim Bivolga ketib qoldi. Bolakayning yuzi qaltirab: "Bu opaning erkagi!" — deya baqirdi va orqaga chekindi. Meni o'zimni tutib qolishimga toliq vaqt ketdi, sababi nonushtadagi lag'monlarni yeganimni unutib qoʻygandim... Nafaqat jahon chempioni boʻldim, balki ongli otadek ham! 🤣💥 Nima deyish, haqiqiy erkakona uslub ham shunday — gohicha qozon ostida, gohicha esa oʻzini koʻrsatadi!