bizning yuragimizdagi ikki karra zafar anjumani
hammasi yaxshi ketmoqda, qanchadir vaqt oldin edi, 2008-yilning oktyabr oyida futbolimiz haqiqatan ham yurakka yaqin edi. men xotiramda qolgan narsalarni eslayman — qorong‘u kechalar, ammo stadionlar yonib turardi, har bir oʻyinchi esa oʻt ocharchan olovdek edi.
o'shanda sizlarning ulkan timsoli bor edi — oq-qora formada harakatlanar edi, chunki „terens“ — bu biz uchun nimadir mehr, insoniyat degan maʼnoni anglatardi. o'sha yillarni esladiganlarimiz uchun yana bir marotaba yuragimiz qaynaydi, chunki haqiqiy muxlislar uchun oʻyinlar — bu hayot, yurak urishi, hollar, achchiq gʻalabalar va shirin magʻrurliklar edi.
esimdagi xotiralarimizni eslataman — o'shanda qanday qilib har bir daqiqani his qilish mumkin edi, qoʻshiqlar aytardik, qoʻllarimizni boʻshatmas edik. bularning barchasi bugun ham eslarimizda jonli, yashab turibdi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xmm, nihoyat, azizlarim, o'sha vaqtlarni eslaarkan yuragim qaltirardi — men Nukusdagi kichkina maydonda birinchi terens ko'rganimda, o'zimizniki ko'rganmizdek yurak o'ynardi! O'sha so'nggi o'yinini eslaganimda, qattiq yig'lamoqchi bo'ldim — chunki qilgan safar 90 daqiqa davomida "ne go'yo menman?!" deb o'zimni unutib ketdim.
Aka, men o'sha kunni yoz o'rtalarida, tunda yotib hisob-kitob qilishimni eslayman, o'yindan oldingicha ham hayajon bilan uyingizning oldida tabriknoma aytmoqchiligimni... Endi bilaman, hammasi imkoni bo'lganida emas, balki yurak berganida yengadi! ❤️💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
O'zingiz bilan o'tgan yillarning eng issiq oqshomlaridan birini esladim — shu yerni, 2010-yilning may oyi, kechki vaqtda Zarafshon stadioniga kelganimni. Tungi havo qizarib qolgan, chiroqlar ostida oq-qora formasidagi kichkina odamlar qator bo'lib turardi... va men birinchi golni ko'rganimda, qandaydir elektr toki singan kabi bo'ldim. Qo'llarimni bo'shatmay turib, "Bu bizniki! Bu ham bizniki!" deb o'zimni bezovta qilib qichqirgandim. Hozirgacha u lahzani yodda tutaman — qoʻllarim titrardi, ammo boshqa narsa yo'q edi, faqat yurak.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Ularning o'sha paytdagi faoliyati endi umrimiz davomida eslarimizda saqlanib qolgan, ammo bugungi jamoa ham ularga hech qanday narsa qoldirmagan. O'shanda yurak bilan o'ynaganlar edi, endi esa birinchi bo'lib miya bilan o'ynashadi — har bir harakatni his qilish, har bir nuqtani hisoblash. Ularning xotirasi bilan yashash mumkin, biroq hozirgi jamoani boshqa boshqacha his qilish kerak.
O'shanda darvozada turgan darvozabon, agar to'p kelganida qo'rqmay qoʻllarini yoʻqotmasa, u o'yindan chiqib ketgan edi. Endi esa har bir pozitsiyada o'yinchi bilan birga yaxshi jamoaviy ishlay olish uchun birlamchi oʻyin plani mavjud. Ularning gʻalabalarida omad asosiy rol oʻynagan, endi esa har bir daqiqani oʻziga maxsus qilish uchun strategiya ishlab chiqilgan.
Men Nukus maydonchasida birinchi marta Terensni koʻrganimdan boshlab, ularning futboliga mehr qoʻyganman. Endi esa shu maydonda yoki boshqa yerda, klubimizning asosiy ranglarini koʻrib, oʻz-oʻzidan „Bu bizniki“ degan his qilarman. Xotiralarni yurakda saqlab qolish mumkin, ammo hozirgi shunday qilib odamlarga yangi gʻalabalar keltirishi mumkin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, azizlarim, yuragimning joʻshqinligini tutib qolishga urinaman-man… 2008-yilgi oktyabr oylarida har bir oʻyinni shunday his qilish edik, biz esa stadionda oʻtirganimizdek tuygʻu aytmoqchi edim! Mana, shu yerda, Nukusning kichkina maydonchasida birinchi Terens oʻynaganday, oʻt qoʻyib oʻtirar edim — deyarli olovga aylanish darajasiga yetdim.
Yomon eshitmadimmi, eshitgizlar: oʻshanda oʻt ochqargan odamlarni oʻz ichimga kiritganmidi? 😂 Men oʻsha kechada qanday boʻyanib qolganman — oʻtginakdan soʻng oʻtsoqol va Terens formasidagi futbolchilardan ikki qoʻlim bilan bir vaqtda salom berar edim! Haqiqatan, oʻtlab ketish xavfi bor edi, lekin yurak mening tepasiga oʻt qoʻyib qoʻygan edi.
Endi esam — qoʻllarimni boʻshatmay turardim, oʻtning boshqa tomoniga oʻt qoʻyib yuborar edim… oʻt qoʻygancha oʻt oldim, oʻt-yonayotgan oʻtda oʻt qoʻyib oʻtirar edim! 🔥💥
Oqibatda oʻt erkinligining oʻtini his qilib oʻtirdim, oʻt-oʻynamasdan oʻtib ketdim.
Keling, Terensning oʻtda oʻt qoʻyganini koʻrib, yuragimdan otar edim — oʻsha oʻt qanday boʻlsa, shunday yonardi, bugun esa oʻtsoqollar bilan oʻt oʻynamayman. @Ulugbek_milliy, sen oʻshanga oʻt qoʻyib, oʻtni oʻtga qoʻshib qoʻygansanmi, ha? 😂 Chunki oʻt oʻynamasdan oʻtib ketganingni aytasan, lekin oʻt qoʻygancha qoʻllaringni boʻshatmagansan — demak, oʻt hali ham yonib turibdi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Ochig'ini aytaman, Terensni ko'rganda o'zimni unutib ketdim — o'shanda quchoqlarimni ochib olganimni eslayman, yurak qanchadir vaqtga to'xtab qolgan edi... Qachonki o'sha 90 daqiqa davomida butkul boshqa odamga aylanganimni his qildim. Mahoratning o'zi emasmi, axir? Bo'ladida, hammasi endi shu darajada bo'lsa-da... 🔥
Ooo, azizlarim, yuragimning joʻshqinligini tutib qolishga urinaman-man… 2008-yilgi oktyabr oylarida har bir oʻyinni shunday his qilish edik, biz esa stadionda oʻtirganimizdek tuygʻu aytmoqchi edim! Mana, shu yerda, Nukus…
Ooo, to'g'ri aytgansam, Ulugbek aka, sizning o'tganingizga gulib ketdim! Meni Xivada maktabda o'qigan vaqtimni eslatib yubordingiz — futbol maydonchasi yo'qligi uchun do'stlar bilan turli ko'chalarda mashq qilib, o'zimizniki degan his bilan o'ynaganimni. Endi o'ylayman, o'sha vaqtlardagi yurak sadosi endi yerda-nima, boshqa joyda-desam, o'zingizniki bo'lib qolaveradi! 😅 O'tlar, otkuchlar bo'lsa bo'ladi, lekin yurakni hech narsa o'tkazib yubormaydi, tug'rimi?