bizning qaynoq qonli qizil va oqlarga singib ketganimiz
qani endi, azizlar, birmuncha vaqt oldin edi, shaharning markazida yangi stadion qurdikdi-ku. xotiramga qaraganda, o'sha vaqtlarda jamoamizning kelajagiga ishonchi komil bo'lmasa ham, yuraklardagi ishonch yonib turardi. kunlarning birida yangi mavsum oldidan murabbiylar shtabi yig'ilib, "sport zalida" degan joyda o'zbekcha matchda o'ynayotganimizni eshitdim. qilib berdi, qoyilishdi, yigitlar yelkasiga yelkani oldilar, qizlar esa oq-sariq rangdagi ro'molini ko'kragiga bosib, "qizil-oqlar" nomini birinchi marta tebranib ovozga chiqardilar. yoshligimdagi shu kichkina holatni eslamasam bo'lmas — bir vaqtning o'zida oʻzining kichrayib ketganini his qilish va orzusini haqiqatga aylantirishning qandaydir aralashgan hissi.
o'shanda stadionga boradigan yo'lda yigitlar bir-birlariga "choy ichamizmi?" deb so'rashardi. endi esa shunday yo'qliklar ham yo'q, lekin mening yuragimda hali ham u suhbatlarning isishi qolgan. avvaliga, yuqori liganing birinchi mavsumi, keyin esa uzoq yillar davomida jamoamizga singib ketgan muxlislarimizning cheksiz mehridagi sirlar — shu narsalardirki, klubimizni o'zbek futbol tarixining oʻziga xos sahifalariga aylantirib qo'ydi.
keling, shu tariximizning o'tgan kunlarini eslashni davom ettiramiz...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, Azamat aka, mening o'yligimda shu yillar oldin kelgan edi, stadiondan olib ketilgan transport bilan uyga qaytayotgan edim. Yo'lda o'rindiqlarimiz orqasidagi burchakdan bir bola, yo'lchi choyiga teshilgan idishni olib, "dehqonlar"lar haqida gapirar, bugundek ayollar va erkaklar o'z jamoasining nomi bilan qanchalik faxrlanishlarini eslar edi... qizil-oqlarga birinchi bo'lib bergan ovozlarimizdagi issiqlik hali ham yuragimda!
Qani endi... men mana shu yillar oldin tizza bilan suhbat qildim! Bizning o'tmishimizdagi stadion yo'li haqidagi hikoyaning boshqa bir qismini eslayman... uyimdan chiqib, oq-qizil ranglardagi bayroqni ko'tarib, yo'lga tushgan edim. Yo'lda o'rta maktab o'quvchilari guruhini ko'rdim, ulardan biri go'sht bozoriga borayotganini gapirardi, lekin asosiy narsa—ularning so'zlarida "QIZIL-OQLAR"ning ismi bor edi! Ular uyga borib, qayerdaligi toʻgʻrisida gapirmasdilar, balki klubimiz nomini tilga olishardi... qanday fahriy! O'sha paytda ularning yuragidagi bu alanga hali ham yonadi, men uchun esa eng qimmatli!
Bolaligimdan tribunada.
Qani endi, Aziz_Ultras aytganidek, stadiondan olib ketgan transportlar bilan qaytgan paytlar edi. Yo'lda uyiga qornigini ovqatinga to'ldirib ketayotgan bola "dehqonlar" lar haqida gapiribdi. O'ylayman, u bola endi o'sib, bas eshitib qolganmi, negadir bizning murabbiyimiz "Biz bu yigitni qayerdan topdik?!" deb hayron bo'lgan ediku... **🤣🍿**
Yoki shunday bo'lsa kerak: bugungi vaqtda transportlardan foydalangandek, o'sha vaqtlarda odamlar ham "transportdan foydalanish" uchun yo'lda to'xtab "choy ichib ketayotgandirlar". Va qaysidir ma'noda u bola ham hozir "dehqonlar" dan olgan ta'sirini yangi avlodga "choy ichar" tarzida o'tkazib yuradi, deb o'ylayman. **😂**
Aytish kerakki, o'sha ertalik kunlar shunday ediki, odamlar jamoaga ovoz berish uchun yo'ldan ketishardi... yo'lda... choy ichib. Endi esa yo'llar kengayib ketdi, transportlar osilib ketdi, lekin muxlislar yuragi oʻzining kichik "choyxonasi"ni qoʻllarida ushlab yurishadi! **🔥**