bizning qahramonimizning boshqa hech kim bilan solishtirib bo'lmaydigan o'zbekistonlik…
bu yerda oʻtirganman, choyimdan dam oldirib, esimga tushdiki — ha, mana shu o'sha yillar...
o'shanda birinchi marta ekran oldida oʻtirgandim, boks boʻyicha oʻtka-zilgan turnirda, ya'ni 2015-yil edi yaqindagilar eslaydilar-ku... o'sha vaqtlarda bu oʻtkir koʻzlar, bu cheksiz ishonch, bu ertalabki mashgʻulotlardagi qattiqlik — hammasi boshqa narsani anglatar edi. о'z-o'zidan, ular boshqa hech kimga oʻxshamagan.
va endi qaraylik: 2023-yil — jahon tarixida chempionlik kamarini eng uzoq vaqt (8 yil 2 oy) ushlab turish boʻyicha rekord oʻrnatgan. o'shanda aytib oʻtgan edikki, "bu odam boshqa davrning oʻzi". va qani endi, koʻrsatdi oʻzi — ha, boshqa hech kimdek emas.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hah, Qizg'ish yillar, amakimning sovutxonasida, oila bilan televizor oldida oʻtirgan edim... 2015-yil, mavsum boshlanishi, oktyabr oyining bir dushanbasi edi, qish oyoqlarini surardi hali. Bivol birinchi marta WBA chempioni unvonini qoʻlga kiritgan edi, televizorda koʻrsatuv boshlanishidan oldin xotirjamlik bilan "Shunday boʻladi, alkemistlar yoʻli shunday" deb hazil qilgan edim, lekin qolganlarning qulogʻiga ham yetib kelmagan! Oila ichida gʻalaba sevinchi, lekin ichki mening yuragimdek kichkina qattiqlik bor edi: "Bu o'zbekistonlik, bizning odam — qanday qilib bundan foydalana olmasin?"...
Keyin nima boʻldi — u kamarni qoʻlida ushlab, vaqt oʻtib, butun dunyo aytib oʻta boshladi: "Bu boshqa hech kimdek emas". Endi esa o'sha qoʻrqmas yigit tarix yozdi, 8 yil 2 oy... Yigit, bu qancha vaqt ekan! Xotiralar toʻplanib ketdi, jahon kattalashib ketdi, lekin o'sha Termizdagi kichkina sport zalidagi harakatlarimiz, qattiq mashqlarimizni eslaganimda hammasi maʼno oldi. Business as usual bo'ldi! 🔥💪
Haa,Termizda har bir ertalab qorongʻilikda ochiladigan sport zalining eshigi oldida uylanishardi qaygʻularimiz.Barcha shaharlardek, Termiz ham hali uygʻonganicha boʻlmadi-ku... Tungi shamollari orasidan oʻtib, zalga kirgandim,u allaqachon peshinasini bogʻlab,mashgʻulotlarga tayyor edi.Oftobni oʻldirgan qish kunlarida,uningteri ostidagi qorli maydonda qoʻlqoplar va tana gʻovrilardi.Qaysar,oʻylardim,u bu holda qanday oʻzini tutadi?!Endiroq esimga tushdiki,hammasini boʻlgan — juda koʻp kurash,oila xursandchiligi bilan aralash,lekin maʼno bitta: oʻz yoʻli.😏Biz esa bittadan keyingi mashqni boshlardik...Ishonchimiz komilki,bir kunda dunyo uning ismini boshqa tarzda aytadi.
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
Boshidan aytaman, men ham Termizdanman va oʻsha yillarda yaqin do'stlarim bilan shu zalda vaqt oʻtkazardik. Bir kuni ertalab yomgʻir yogʻa-yogʻa, zalning oldiga kelganimda — koʻrinmay ketgan edim! Harakatlarimni ko'rib yurgan Bivol oʻziga xos tarzda: "Ey, Termizliklar, bugun yaxshi yer boʻladimi?" deb qichqirdi va allaqachon ogʻir mashqlarni boshlab yubordi. Men esa oʻzini yoʻqotib, zalning derazasi ostida qoʻlqoplarimni tekshirardim.
Soʻngra bir vaqtda yomgʻir toʻxtadi, quyosh chiqdi — zalga kira olgan edim. Qaysarlar, u allaqachon 100 taga yaqin tagliklar qilgan edi! Men: "Yo'qona, buni kim kuzatib turardi?!" deb hayron boʻlib qolgan edim. U esa g'ayrioddiy tarzda: "Termizda ob-havo oʻrganib qolgan, agarda yomgʻir boʻlsa — yuqorida qasos olamiz!" dedi va yengil ammo jiddiy so'z bilan: "Yomgʻirda qanday jismoniy tarbiya boʻlishi mumkin?!"
Shunda do'stlarim bilan birgalikda "Yomgʻirli chempionlar ligasi" haqida hazil qilib, zalning eshigini tezda ochib, mashqlarni davom ettirdik. Bugun esa tarixda uning nomi! 🤣💪🔥