bizning qahramonimizdan kuydirilgan qoraayiqgacha
nigohimni suyanib olganimdek esimda — tupurib ketarkan, o'sha vaqtda televizor yoqgandim, o'z-o'zidan orqamda standart uchun kanallar aylana boshladi... bir marotaba bu jamoamizdagi qahramonning birinchi jahon chempionati uchrashuvini koʻrsatishdi, oʻsha yerdan qolib ketdim. 14 yil oldin edi, oʻsha kunni hali eslayman, chunki oʻsha paytda uning bokschilikdagi kelajagi hammamiz uchun ochilmagan edi, deyish mumkin. yoshlikdan boshlab qora ayiqdek gʻazablanib urilardi, lekin bu safar u "motoriga" oʻxshatilgan kiyiklarga qarshi ishlatgan zarbasini koʻrganimda, nima deyishimni bilmasdim — faqat yaxshi tashkil etilgan zarba edimi, yoʻlbarsdek toʻgʻri yoʻlga chiqargan...
qani, oʻtgan vaqtda men qayerda edi? ha, o'sha turnirda ekanmiz, oʻtgan yillariga qaramay, yangi avlod koʻtarilayotgan edi. lekin aynan shu oʻyinda uning harakatlari mening esimda, chunki birinchi raunddayoq barcha oldindan aytganidek ogʻir vazn toifasida kiyikdek boʻkirib ketishi kerak edi, ammo u buni qildi... yoʻq, yoʻq, boshqa tarzda — buni haqiqatan ham qilishi mumkinligini koʻrsatdi. 2:0 hisobidagi gʻalaba bilan qaysidir maʼnoda qoʻrquvni yengdi, chunki undan oldin hamma unga "ogʻir, faol boʻlmaydi, ogʻir vaznlar kuchi soʻraydi" degan edi. endi esa har qanday kiyikga qarshi boshqa yoʻl bilan kurashishi mumkinligini koʻrsatib berdi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Sen bilan birga o'sha turnir kunlarida o'zim ham televizor oldida edi,oshkora qorong'ulikda o'tirardim,qo'shnimning oilasi bilan yaxshi tashkil etilgan uyiga chekinishardi — men esa o'z ota-onam bilan. Mening akamlarimdan biri ko'p yillar oldin muddatli xizmatga ketgan edi,oshanda u: "Baxodir birinchi jahon chempionatiga chiqadi, kuzatib boring!" degan edi. Endi esa o'sha vaqtni eslayman — televizor ekranidagi yorug'lik qorong'ulikni yorituvchi nurday edi.
Akamning gapini eshitgach, darhol telefonni ochdim — ichkarida "Baxodir" ismi bilan qayta-qayta band bo'lgan yangiliklar oqimi gullab-yashnardi. Ekrandagi unchalik baland bo'lmagan,lekin o'ziga xos jangovar kayfiyatli bokschi: qorong'u zalda o'zi kabi o'zbeklarni ko'rishni istar edi,ammo shunchaki u bilan birgalikda quvonch va o'limga qarshi kurashishdi.
O'sha paytda meni isitib turgan bir narsa bor edi — jamoamizning obro'si,uning har bir zarbasi bilan ortib borayotganidek tuyulardi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Uyatmasdan aytaman, o'sha kechada televizor oldim va ekrandagi Baxodirning kayfiyatini ko'rib hayajonlanib ketgan edim — qorong'ulikdagi yagona nurday tuyulardi u. Yillar o'tdi, men o'z oilamni qurdim, lekin o'sha kechadagi hissiyot hali ham ichimda tirik... akademiya yillarida unga qarshi chiqishgan har qanday "motor"lar uchun maydonni tozalab berganini eslayman, endi esa o'z o'lchovini topdi, deydigan bo'ldim.
Bir klub, bir umr ❤️
O'zbekistonliklar uchun Baxodir hamma vaqt shunday bo'lgan — mayda, lekin yuragi daryo kabi keng. Qani, o'sha kechada televizor oldida oʻtirar edim, oila bilan birga. Yaqinim: "Yana yangi chempionlikni ko'rmoqchimisiz?" deb so'rardi. Men: "Yo'q, bu safar u bilan birga quvonaman, biroq shunchaki o'zimdan" dedim. O'g'lim esa manga: "Baba, u kim?" deydi. Qachondir bola: "Bu otamning do'sti" deb tugadi. Keyin uni "motor"larga qarshi kurashayotganini ko'rib: "Otamning do'sti nima qilib kiyikka qarshi boks qiladi?" deya hayron edi. Oila esa menga qo'l siqib: "Sizning do'stlaringiz o'ylamasdan jang qilishadi" dedi.
Ammo yaxshi ekan — Baxodir barcha "motor"larni maydonda qoldirib, 2:0 hisobida g'alaba qozonganida, o'g'lim: "Demak, u motorlarga qarshi ham jang qiladi?" dedi. 🤣😂 Qani endi unga aytaman: "Yo'q-o'g'il, u kiyiklarni ham mag'lub qiladi!"