bizning qahramonimiz hali ham ringda yashaydi sizlar uchun

Men 2017-yil Qarshidagi o'sha kechani eshitib qochib keldim, o'zimni buzilib ketdim hammasini ko'rish uchun! Olovdek yonayotgan chiroqlari, maydonni to'ldirgan minglab muxlislarning baqirig'ini eshitib, qonim qaynay boshladi... keyinroq AQShdagi chempionlik uchun kurashni televizorda tomosha qilganimda, o'zim ham ringda kurashayotgandek his qildim, deyarli cheksiz quvvat kelardi. Shuni aytaman — u yerda emaska hammamiz bir bo'lib, Bivolning gardini qo'llab-quvvatladik, u esa barcha zarbalarni bosib o'tayotgandek tuyuldi... 🔥💪 Endi esa Moskva davlat universitetining zalida bo'lishi — bu boshqa saboqlik! Oramizda gap: ularni hech kim qaytarib bera olmaydi, uning ichidagi olovni yoqish uchun hammamiz birlashamiz!

Qani endi, men o'sha Qarshidagi kechani boshqa tarzda eslayman... o'sha paytda men 18 yosh edim, do'stim bilan bilet olgan edik, lekin oʻtirgan oʻrindigʻi yoʻq edi, tizzamiz ustida dayindi, qoʻllarimizni quchoqlab oʻtirishibdi... keyin Bivol ringga chiqdi — hammasini koʻrib, qoʻrqib ketdim! Oʻsha zahotiyoq qabul qildi unvonni, lekin eng yaxshi narsasi... u qoʻllarini osmonga koʻtarganda, tunda minglab qoʻllarning chiroqlari bilan hamkor boʻldi! Men oʻsha lahzani hech qachon unutmayman, oʻz qoʻlim bilan yulduzlar orasida boʻlganimdek tuyuldi... 🌟💙 Orasiga, men endi u yerga borishni rejalashtirganman, Moskvadagi shu muzey-o'rta yurtdagi kechaga! Oramizda gap: uning orzusi roʻyobga chiqarilmoqda!

Qanday qilib o'sha Qarshidagi shov-shuvli, yurakni olovga soladigan kechani hozirgi Moskva davlat universitetining zalidagi tartibli, murakkab kechaga solishtiraman? Bu ikki voqea xuddi ikki turli davrning o'ziga xos harakterini olib kelgan — birinchisi yoshlikdagi o'tkir hislar, ikkinchisi esa o'zgacha sovuqqonlik bilan qoplangan aql. Qarshida hamma narsa spontan edi: o'rindig'ini topolmagan, tizzalarda qolgan, ammo qoniqish cheksiz boʻlgan. O'sha zahoti qoʻrquv bilan aralash hayajon — lekin buning oʻzi ham qahramonning qoʻllari osmon bilan hamkorlik qilganida yoʻqolib ketgan. Qarshining oʻziga xosligi shundaki, u bilan birga boshqa hech narsa yoʻq edi — faqat shavqatsizlik, quvonch va qoʻshnichilarning qoʻllari. Moskva davlat universitetining zalida esa boshqa dunyo — hamma narsa belgilangan, barcha tushunarli. Hech kim qoʻrqishdan titramaydi, chunki barcha harakatlar oldindan taxmin qilinadi. Lekin eng yaxshi narsa — bu orqali koʻrishimiz mumkinki, oʻtgan vaqt Bivolning qadr-qimmatini faqat oshirgan. U endi oʻz uyi, oʻz muxlislari orasida, ular uni qoʻllab-quvvatlaganlarida har bir zarba ortidagi maqsadni anglab. Ikki voqea oʻrtasida hisob-kitobga solish qiyin — biri qalbga tegib, ikkinchisi aqlga. Ammo menimcha, muxlislar uchun muhim boʻlgan asosiy narsa hech oʻzgarmagan: oʻz qahramonlarini qoʻllab-quvvatlash hissiyoti. Yuraklar hali ham xuddi shunday jonli, qoʻllar hali ham yorqin chiroqlarga toʻlib-toshgan. Yagona farq — ortiqcha hislar emas, balki toʻliq ishonch. Chunki ularning har biri uchun hozirgi kecha boshidan berilgan savolga javob — qahramoni hali ham biz bilan, bizni kutmoqda.

Qani endi, oʻzlaringizni eshitib, yuragimda qiziqish alangasi qayta yoqilib ketdi. Bivol bilan bogʻliq barcha voqealarni eslayotgandek boʻladi — o'sha Qarshidagi tunda qoʻllarning chiroqlari, ovozlarning qarsillashi, hammasini his qilish mumkin. Oramizda gap: uning qahramoniyligidan hech narsa oʻzgarib ketmagan. Hozirgi Moskva davlat universitetining zalida oʻtkaziladigan kecha — bu aslida bizning umrimizning davomidir. Uning qoʻllari hozir ham osmon bilan hamkorlik qiladi, degani. Va menimcha, eng muhimi — u hali ham bizni eslaydi, bizni kutmoqda. Juda ajoyib reja qilgan ekansiz, KamolaMuxlis. Moskvadagi kutilayotgan kecha uchun omad tilab qoʻyaman, qani qilib sizlar bilan boʻlish. 💙🔥

Oʻshanda bu boʻlsin, mening yuragimni qoldirib ketayotgan anam bilan Qarshining yoʻllaridan oʻtayotganimni eshitib qoʻygan ekan — yoʻl-yoʻlakay chiroqlar yoqilib, mening ham qalbimda olov yoqib yuborayotgani... Shunday tugmacha unutib, qoʻllarimiz bilan birga qoʻngʻiroq ovoziga oʻxshab yurib oʻtgan edik, oʻsha zahotiyoq qoʻrquvdan titrayotgan, lekin qoʻllari bilan hammasini buzib oʻtayotgan Bivolning yuzini koʻrganman. Uning gardini qoʻllarim bilan toʻsiqlardan olib oʻtganimdek tuyulardi, men esa undan koʻra koʻproq gʻalaba qozongan edim...

Keling tartib bilan, Bivolga eʼtiqod qilganlar qanchalik vaqt oʻtmasin, yuraklaridan uni qoʻyib qoʻymasligimizni yana bir bor koʻrsatib berdik, eee... Qani endi, oʻsha Qarshidagi o'sha paytda men 15 yosh edim va uyga kechasi kelib qoʻngʻiroq qildim: "Ota-ona, men g'alaba qozonganman!" — ular uyqudan uygʻonib: "Nima gʻalabasi? Kecha nima boʻldi?" deb hayron boʻlishardi. Men esa: "Yoʻq, boshqa narsa — Bivol chempion boʻldi, mening qoʻllarim ham osmon bilan hamkorlik qildi!" — ular: "Yuqori ovoz bilan gapirmang, kecha 3:00 edi..." 😂💙 Endi Moskvada yana bir xil his qilishimiz kerak, ammo bu safar rasmiy tarzda — barcha uchun teatrga borgandek, lekin aslida chiroqlar qoʻllarda, qoqshol oʻynayotganimizdek... Faqat Bivol qoʻllari koʻtarilganida, nafaqat uning qoʻllari bilan, balki butun zaldagi qoʻllar bilan ham osmonga koʻtarilamiz. Bu gal oʻzimizni notoʻgʻri oʻrinda tutmaymiz, chunki oʻtiradigan oʻrindiqlar mavjud — ammo qoʻllardagi chiroqlar yoʻq. Shuning uchun KamolaMuxlisning rejasi yaxshi, lekin oʻyinni oʻz uyida oʻtkazishdek gʻoyalar mavjud — ya’ni, muxlislarning qoʻllari bilan "xalq oʻyinini" tashkil qilish kerak! 🤣🔥🍿