bizning qahramonimiz biz bilan bo'lgan kunlarimizni eslaymiz
esimda u o'shanda qachondir bir kun kelajakda o'ziga xos qahramonimizdan birinchi eshitgandim — 2008-yilga yaqin vaqtlar edi, televizor yonida oilaviy kechki choy ichayotgan edim. otam bilan gaplashib, qaysidir "olovli" sportni qidirayotgan edim, u shunday dedi: "yigit, bu bokschilarning ichida bitta kichkintoy bor, u keyingi yillarda o'zini namoyon qiladi". xotiramda u o'sha vaqtda go'yo ko'rganman kabi qolib ketganim, qandaydir isyonkor kayfiyat bilan birinchi jangini ko'rgan ekanman.
o'shanda men ham shu bilan birgalikda "veteran" hislarini yig'ishtira boshladim — oʻz faoliyatini 22 yoshda boshlagan inson uchun juda erta degan oʻylardan chiqarib, faqat qizgʻin qila boshladim: qanday jasorat, qanday oldindan aytib boʻlmas yurak!
keyin esa uning birinchi gʻalabalari, jismoniy taranglik va aql uygʻunligini koʻrib, yuragimda o'sha paytlardagi oʻzimning qanchalik hayajonlanganimni eslayman. hali asosiy qoʻshiqlari boshlanmagan edi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ofto, hayotimda ham shunday "olovli" lahza boʻlgan edi... 2010-yil yozgi taʼtil edi, bizning Navoiy shahrida qiziquvchan yigitlar oqimida "Olovli bokschi" deb nom olgan bitta xabar tarqaldi. Men oʻsha vaqtda 15 yosh edim, suzish seksiyasida edim, lekin koʻkragimda boshqa narsa gʻalayon qilar edi. Bir kuni doʻstlar bilan esafut oʻyiniga ketayotgan edim, yoʻlda radio eshitib qoldim — Bivolning birinchi jangidan soʻng kelgan intervyu. Uning ovozini eshitganimdek, toʻxtab qoldim, qoʻlimdan telefon tushib ketdi deydi. Doʻstlar orqaga qaytishga undashdi, lekin men "qisqa vaqt" deya qoʻlimni silkitdim va oʻtirib qoldim. U vaqtda uning toʻq sonli koʻzlari, qattiq jizzagi va bu "mayli-darsiz" qiyofasi koʻzim oldida… Yuragimni nima urganini bilmas edim, lekin oʻsha oʻziga xos "omadli boʻlmasa ham, mayli-darsiz gʻalaba" kayfiyati bilan 3 soat oʻtirib qoldim. Qoʻshni ayollar "bola-yigit, oʻtirib qolasanmi?" deb hayqirdilar, lekin men eshitmadim. U oʻsha vaqtda menga boshqa insondek tuyulmadi — mayli ovozini eshitgan edim, lekin u menga nima uchun shunday taʼsir qildi… Hali ham bilmayman. Keyin doʻstlar olovli nonushta olish uchun olib ketishdi, men esa qoshimga qogʻozga "BAKALAVR 4-JANGI 2010" deb yozib qoʻydim va hamma vaqt unutmayman!
Bolaligimdan tribunada.
Ohoy, bola-oʻgʻil, nima gap! Bu erga kirganimdan hursand boʻldim — Aziz_Ultras xotirasi meni darrov eslatdi: mening 16 yoshimda ob-havo qanday boʻlganini. Navoiy bilan Toshkent oʻrtasidagi yoʻlni eslayman, yozi edi, boʻsh qutidan chiqqan radioda Bivolning birinchi gʻalabasi eshitildi. Yoʻl toʻxtab qoldi, haydovchi "nima qilding?" deb qichqirdi, lekin men eshitmas edim — faqat yuragimning juda pastda, qornimday, urganini his qilardim. keyin shunday bir narsani oʻyladim: "Ey, bu bola oʻyin oʻynab yotibdi, lekin u allaqachon yurakni topib qoʻygan". Bu men uchun yangi boshlanish edi, mening boksga boʻlgan ishqim ham shu vaqtda mayda-gʻubor koʻrinishida edi...
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Aziz_Ultrasning xotirasi mening yuragimga tegdi — o'sha oilaviy kechki choy vaqtlari, televizor yonida otasi bilan birga oʻtirgan paytlarimni eslatib yubordi. Men ham yuqori voltajli radiodan birinchi gʻalaba haqidagi xabarni eshitgandim, yuragim toʻxtab qolgan edi. Bu vaqtlarni eslayotganda oʻzimni 20 yil avvaliga qayta oʻtirganday boʻlaman — qayerdan bilsin, oʻshanda mening ham 16 yoshimda boʻlganini...
MadinaNavbahor aytganidek, bu lazzatni faqat ularni biladiganlar tushunadi. Uning 15 yoshida, radioda birinchi intervyuni eshitib, qoʻlidan telefon tushib ketgani meni ham quchoqlab oldi — oʻshanda men 17 yosh edim va oʻzim ham oʻz sportimni qidirayotgan edim. Qaysidir maʼnoda, uning ovozi mening hayotimdagi "olov"ga tegdi, oʻshandan beri oʻziga xos oʻrin egallab oldi.
Penalti_228 bilan birlashib, aytish mumkinki: oʻshanda yoʻl toʻxtagan edi, hayotimizning yo'nalishi yangi yo'lga oʻzgargan edi. Ularning barchasi bilan birga oʻtirganimda, oʻz ichimdan shunday oʻyladim — barcha vaqtlarda bizda "hayajonli radio" va uning ovozini eshitish uchun toʻxtab qolgan odamlar bor edi. Endi esa bu an'ana davom etmoqda, faqatgina yangi avlod bilan birga.
Qaysi ertak shunday — tinglayotganlar hammasi to'xtab, haydovchilar "oyoq bosmay turibdi!" deb qichqirib yuborgan paytlar eshitilayotgan edi...
Bivo! Endi unutib bo'lmasdi — 2010-yil Navoiy-Toshkent yo'lida yigitlarning ikkinchisida ham radioda uning g'alabasi eshitildi. Yo'lda abadiy "to'xtab qolish" an'anasi boshlangan edi, lekin haydovchi bizni eshitmaydigan odamlar uchun... Xuddi ertasi kuni maktabda o'qituvchi "nima qildingiz?" deb so'raganda, sen "hayotimni eshiting" deb javob bergan daydi! 🤣
Yoki misol: oʻsha vaqtlardagi mening Jizzaxdan kelgan doʻstlarim bilan birga, birinchi intervyuni eshitib, hammamiz gapirishni toʻxtatgan edik — ular "yigit, asosiy darsga kechikamiz!" deb hayqirishdi, lekin men "mayli-darsiz gʻalabaga" yoʻl oldim... Ertalab maktabda o'qituvchi: "qayerda edingiz?" Men: "Bivolning ovozi meni eshitmay qoldi!" dedim — u erda hammamiz bir xilmi! 🍿