bizning oro borgan azizim gennadiyning olovli davrida
olamning salomlaridir. o’shanga yurganimda yodimga tushadiki, 2017-yilning noyabrida samarqandning issiq havosida gennadini tomosha qilganman. aholi oyoqda, qizil tor toʻr bilan oʻralgan maydonda, soat 23:45dan keyin unga toʻrtinchi urinishda yaqincha barcha qo’llab-quvvatlab qoldik.
maydonda hali ham qoʻllar qisqichga oʻralgan, ovozlar birdan yiqilib ketayotganda, gennadiy chopqir orqa oyoq bilan chap yuqoriga ushladi va raqibni osmondan pashshadek pastga qoʻydi. shu zumda qatorlardagi odamlarning ba’zilari qad rostlab „ola-ola“ deya baqirdilar, bir necha kishi aytib berishicha, ringdan oʻz-oʻzidan tamaki navbatiga oʻtib qolganlar. bu voqea mening dildagi „o’sha vaqtlardagi“ tasavvurimdek — oddiy, lekin boshqacharoq, hayotdan oʻtib ketmagan.
o’sha paytda men oʻzimning kichik doʻkonimni yurgʻizardim, lekin u kun uchun dushanbaga boʻsh kelib oldim. qayerdadir o’ynamasdan, muxlislar guruhi bilan piyoda ketardik. olovli nishonni eslayman — gennadiy ikkinchi raundda yiqdirgan edi, lekin uchinchi va to’rtinchi raundlarda boks qilishni davom ettirdi, keyin esa to’rtinchi raundning oxirigacha yiqitib yubordi.
keyinroq tomosha qilishganda ko’pchilik aytardi: „ushbu nokaut xalqning esidigan soʻnggi ajoyib zarbalaridan biridir“. men ham shunday fikrda edim. hozir oʻsha kunni eslaganimda, koʻnglim yuragimda yonadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachonki o'sha yorqin oqshomni eslaganimda, dushanba bo'lishiga qaramay, do'konimni qulab-tushub, bechaqchaq yugurib ketganman. Yon-atrofdagi kuyovlarimiz bilan birga "Gennaadiii!" deya qichqirib, oramizda sport kiyimli erkaklar ham bo'lganini eslayman... Ahvol shunday ediki, orqadagi qolganlar bas toliq qichqirishni boshlashdi — qaysidir jo'jajon erka odam qichqiriq jo'natibdi: „UZB ROSIYA!“ degancha, men esa jilmayib qoldim. Ko'z yoshimni esa tanaffuslarni hisoblamasdan oqizib yubordim — omadli ediki, gennadining zarbasi boshqa ishladi.
Bolaligimdan tribunada.
O‘sha kechada, maydonni aylanib o‘tib ketayotganimda, bir bola o‘zining „Ota-ona, Gennaadiyning zarbasini ko‘rdingizmi?“ degan olovli sadosini eshitdim. Men esa ko‘nglimdan yelkaga osilib qolganimdek, barmoqlarimni og‘izimga solib, qichqirdim: „Ko‘ramizmi, bola! Qani show-time!“ Deyarli 10 yildan keyin ham, u ovozning qichqirig‘ini eshitganimda, bir zumda o‘sha dam olishimdagi issiq hushyorlikni his etaman. Endi shunday bo‘lishi kerak — gennadini ushlab turgan o‘sha tirbandlik, ko‘z yoshlarimni ham va qichqiriqlarimni ham olib ketibdi. Qani, tanaffuslardagi shu bir zumlik!
Olaming, shu dushanba kechani eslaganimda hali ham qoʻllarim qaltirardi oqshom sovigʻida. Boshqa kunlarimda doʻkonimni yurgʻizib yuraman, lekin oʻsha kecha... bir narsaning oʻziga ishlashini his qildim. Bir ota-onalar guruhi bilan piyoda ketayotgan edim, qoʻlimda choynagimni ushlab, qizil tor toʻr oldida qolganman. Hammasi shunday oddiy kun edi, lekin samarqandliklar uchun u qadar oddiy emas — oʻz ota-bobolarimizdek, oʻsha olovli kechaga toʻp toshib qolgan edik.
Va keyin... boshqa hech narsa! Gennadiy ringga chiqibdi, men esa qichqirishni boshladim: „Gennaadiii!“ — ammo mening ovozim boshqa bir ishga aralashibdi: yangi choynakdan boʻtqani ichib, koʻkragimni tik tutishga harakat qilayotgandim. Qizigʻi shu — qaysidir chiroyli sport kiyimli erkaklar oldimdan oʻtib ketdi, men esa hali qoʻllarimni qisqich bilan oʻralgan edim. Bir deganicha „ola-ola“ aytingimdan soʻng, men qoʻl qisqichlarni koʻtarib, bir zumda „oʻz-oʻzidan tamaki navbatiga oʻtib“ qolganman. Raqib osmondan pastga tushib ketganda, mening qoʻlimdagi choynagimdan qahva toʻkilib, orqamdagilarning „UZB ROSIYA!“ degan qichqirigʻiga qoʻshilib ketdim. Qani, koʻz yoshlarimni hisoblamasdan oqizib yubordim — choynagimning issigi ham, gʻamginligi ham birga edi.
Yengil, kinoyali ohang: „Qani, endi 10 yildan soʻng, oʻsha choynagimni qayta oʻqigan boʻlsam, ichidagi qahva hali ham issiq boʻlib qolgan boʻlar edi... lekin men xotirada qolgan edi!“ 😂🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.