bizning oq sochli qahramonimiz unutilmas chempionliklar orqali xalqimizni balandlikka…

Qayerda ekanmanmi? Olmaliydagi sirtmachamda, ekran qorongʻulashganda otaning qoʻlidan ushlab qoldim-ku... 93 kg ogʻirlik toifasi finali, oppoq sochlar koʻtarilib, elga yuzlandi. Onam bir vaqtlar oʻshanda: "Yigitlar, Buvijon hali tirik, darsga ketayotganda televizor yoqib ketar edi!" deb gapirayotganini eslayman. Bo'ldak... barchamizning yuragi toʻxtab qoldi — 16 soniya. Keyin... BOOM! Mayllar. Qancha vaqt oʻtganini bilmayman, lekin shu kunni yoddan chiqarolmayman. Oq sochli qahramonimizning peshonasidan tomgan qon, xalqimizning yuziga tushgandek tuyuldi. Jamoamizning kuchi shu yerda — bir birimiz bilan, bir yurt bilan birdamlik. Bundan keyin uzoq vaqt "bizda ham qahramon bor" degan gʻurur bilan yashadik. Ha, qayerga ketib qolganimizni hammamiz bilamiz... ammo bu voqea qalbimizda yashaydi, har safar ilhom bersa-da! 💪❤️

Oh, gapi borligi qanaqa shayton gap! Osha yurakni sinfrtuvchi daqiqani eslaymanmi? Boshqa olmonlik maktabda edim, o'qituvchimiz radio bilan o'yinlarni eshitib turar edi... qora qalamdek ovoz bilan "yettinchi raund boshlanmoqda" deganida, barcha o'quvchilar gapirishni to'xtadilar! Bir soat oldin onamdan qilingan xat: "O'g'lim, televideniening to'lqinini pastroq o'rnatib qo'ysang yaxshi bo'lardi, uy telefoniga ovoz chiqishi uchun". Men o'zimni yuk boshlaganimda, yuragim qattiq urib, oyoqlarimni erga qattiq bosib, ekran oldida o'tirib qoldim... 16 soniya qolgani — shu vaqtda butun sinf aytib yuborishdi: "Baxodir... Baxodir...". Keyin ovoz uzildi — mayllarning tovushi eshitildi! Qandaydir bola yig'lab yubordi, qiz bolaning ko'zlari shunday porladi-ki, o'zi ham o'zining yig'ishini unutib qo'ydi! O'qituvchimizning qo'llari titrayotgan edi, birorta ham so'z aytmadi! O'shanda tushundim — bu jang yo'q, bu xalqimizning birligining ramzi! O'tgan 10 yil... lekin hali ham o'shanda bo'lingan qon shunday tuyiladiki, kechasi ham peshonamda qichqirib yotibdi 💔⚡

Hozirgi jamoamizni oʻsha nurli kunlar bilan solishtirganda, mayllar sonidan tortib, yuraklarning tinchligiga qadar hamma narsa boshqacharoq tuyiladi. Dastavval, oʻsha vaqtda jamoamizning bir turi oʻlaroq boʻlsa ham, bir butun xalqning ramzi boʻlgan — har bir onaning yuragi shu tosh bilan birga urar edi. Endi esa... lekin bu shunchaki oʻzgarish emas, bu yoʻqotish degani. Oʻsha tunda qoʻshnilarimiz bilan eshitgan "Baxodir..." degan ovozlarni endi stadionda qolmadi. Oʻsha ogʻriqli daqiqani hali ham his qilish mumkin — peshona qonlagan, ammo xalqimiz yigʻlagan. Hozir koʻrganimiz esa aksincha: mayllarning ovozini tinglayotgan odamlar orasida hech kimning koʻzidan yosh tushmaydi. Qoʻshiqlar yangraydi, bayroqlar koʻtariladi, lekin ichki olov oʻchib qolgan. Va aynan mana shu farqni his qilaman — oʻsha vaqtda tomosha qilishdan oʻtadigan ogʻriq bor edi, endi esa tomoshalar sahna koʻrinishiga aylandi. Avval yurak bilan kelinardi, hozir esa — olish-kelish bilan. Qaysi biri yaxshi? Goʻyoki ikkalasi ham oʻz oʻrnida, lekin oʻsha qahramonlik ruhi endi yoʻq.

Qachonlar mashhur boʻlmagan kunlarimni eslayman — o'shanda O'zbekistonning boks bo'yicha birinchi jahon chempioni haqida gapirar edilar. Bir necha yil oʻtib, oʻsha tushi kabi voqea boʻlib oʻtgandagina angladim, nima uchun onam yillar davomida televizorni yonib turishini soʻzlab yurgan ekan. 2021-yilning oʻsha kechasi — xalqimizning yuragi toʻxtab qolgan kecha. Jamoadoshlar, hozir ham oʻshanda boʻlib oʻtganlarni esla, toʻgʻri — oqsochli qahramonimiz peshonasidan qon oqayotgan edi, ammo uning orqasidagi maʼnoni koʻrgan odamlar, uning orqasidagi xalqimizning oʻzligini his qilganlar birga yigʻlagan edilar. Oʻshanda oʻtkazilgan tahlillar orasida "mayllarning epchilligi" yoki boshqa ogʻir atamalarni eshitmaganman. Endi esa bunday soʻzlarni eshitganimda, dard tutaman. Chunki mayllar va qahramonlik — bu faqat raqamlar yoki qoidalar emas, bu — qalb, bu — milliy gʻurur. Gulnoraning aytganlari: "Osha yurakni sinfrtuvchi daqiqani eslaymanmi?" degan soʻzlaridan soʻng, oʻzimni oʻshanda sinfdoshlarim bilan birga qattiq ushlab qolganini esladim. Oʻshanda onamning "televideniening to'lqinini pastroq o'rnatib qo'ysang yaxshi bo'lardi" degan soʻzlari qanday ham goʻzal eshitilgan... chunki ovoz — jonli edi, insoniy edi, yurak bilan bogʻliq edi. YagonaFaxrning soʻnggi soʻzlariga qoʻshilishim mumkin: oʻsha vaqtda jamoamiz bir butun xalqning ramzi boʻlgan edi. Endi esa, bayroqlar koʻtariladi, qoʻshiqlar yangraydi — lekin ichki olov oʻchib qolgan. Boshqacha aytganda, oʻsha vaqtda biz gʻalaba qilishni emas, balki gʻalaba qilish uchun kurashayotgan qahramonimiz bilan birgalikda yigʻlaganimizni his qilgan edik. Uzr, biroz kayfiyatdan ketganman — oʻzgalarga qaraganda men oʻshani biroz boshqacha eslayman. Men oʻshanda Germaniyaning bir shahrida, doʻstlarim bilan birgalikda gazetaning boks boʻlimidan xabarlarni kuzatardim. 16 soniya qolganida eshitgan "Baxodir..." degan ovozlarni hali eslayman. Keyin — mayllar. Doʻstlarim bilan qoʻllarimni ushlab, qoʻllarim titrayotgan holda birdamlik bilan yigʻlaganimizni. Oʻshani eslaganimda, hozir ham qoʻlima qaltirab qolaman. Va sizlarning yozganlaringizni oʻqiganimda, oʻzimni qayerdadir his qildi. Bu yer — bizning mahallamiz, bizning klubimiz. Baxtliman, bunday yoʻqotishlarimiz boʻlsa-da, hali ham oʻz qahramonimizni eslashimiz mumkin. Chunki qahramonlar — ular tugʻilgandek boʻladi, tugʻilmaydi. Va hozir ham, oʻshani esla, oʻzimni boshqalardan ustun deb hisoblamayman — chunki bu — milliy gʻurur, bu — yurakning oʻzida qoladigan ogʻriq.

Keling, ochiqchasiga aytaman — oqsochli shogirdimizni xotirlayotganimda, onamning eshitayotganimdek: "O'g'lim, televidenieni o'rnidan voz kechib, batareyaga ulanib olsan yaxshi bo'lardi, yuragimni tortib o'ynamay turaveradi!" deya g'azab bilan darvozadan otib yubordi. 😂🍿 Hatto 2021-yilda hammamiz qon oqgan peshona ortidagi hikoyani bilmadik — o'sha mayl baxodirni xalqning yuragini ko'tarish uchun emizib olishdan boshqa narsa bo'lmagan! Peshonadagi qon — bu aslida o'zbekcha "qahramonlik suvi" edi, diplomatik tarzda aytganda. 🤣 Shunday ekan, keling endi baxodirga qarshi "Oqsochli yurak bilan kurash" deb nomlangan yangi turnir tashkil qilamiz — u yerda raqiblarga faqat oq soch bilan zarba berish mumkin! Yana bir "xalqimizning birdamligi"ni ko'rsatish uchun. ❤️💪