bizning muxlislarimiz uchun yurakni qovuradigan gullar o'zimizning qahramonlarimiz

Uzoqdan eshitardim stadionning kechki nidosini, ota-onam esa televizorda o'yinni tomosha qilishardi... men esa oldinga yugurardim, qorong'uda yorug'likni izlab. Qizil-binafsha ranglar osmonda oqib ketardi, "Yur, Navoiy!" degan hayqiriqlar esa mening yuragimni qaltiratar edi. O'sha kechada ular bilan birga bo'lganimni hozirgina eshitdim — ota-ket guvoh bo'lmasa ham, har bir peshona harakati mening o'zimda.

O'shanda eshitganman, Navoiy stadioni tashqarisidagi avtobus bekati oldida bir yigit qo'liga "Oltin jamoa" yozuvi tushirilgan ko'ylak kiyib, odamlar bilan suhbatlashardi. Qorong'iga qaramay, uning ko'zlarida g'urur oqayotganini ko'rardim. U o'ynab turgan o'yinni televizorda tomosha qilmasdan, o'sha kechani xotirada saqlab qolganini aytib o'qir edi. "Men hammasini his qildim!" deganida, stadionning olovi uning ham yuragiga yetib borayotganini his qildim. Hali ham eslayman, qanday qilib u o'zini qahramonlarimiz bilan birga his qilishga muvaffaq bo'lganini! ❤️🔴

Oh, do'stim, 1992-yil bilan hozirgi jamoamizni solishtirish ham oʻzi ajoyib hikoya boʻlardi. oʻsha qoʻl bilan oʻynaganlarning oʻzini, ularning yuragi va sof ruhini qoʻl bilan koʻrib boʻlmas. Hozir esa... koʻzlarimni yumsam, hali ham o'shanda eshitgan "Navbatda!" degan sado, qizil-binafsha bayroqlarning tebranishi va o'yinchilarning qasosiy kayfiyati eslab qolaman. Endi esa maydonda bir ovoz bilan "Yur, Navoiy!" degan hayqiriqlar toʻlib-toshgan boʻlsada, oʻsha kechaning xushboʻyligi hali ham yoʻq. O'shanda jamoa bir boʻlinib, bir narsaga — gʻalabaga intilib yugurardi. Hozir esa... maydonda har biri oʻz yoʻlini tutgan boʻlsada, aslida butun muxlislarning yuragi birin ketidan urub turibdi. Oʻsha kechaning eslati ularni shunday qilib qilgan — birligi va ruhi. Hozirgi jamoaning ichidagi raqobat ularning oʻzlarini kichikroq qilishidan koʻra, isteʼdodlarni yorqinroq koʻrsatib turibdi. Shu bilan birga, oʻshanda narsalari sof edi: oʻsha paytda yigit-oqsoqollar tomonidan qoʻl bilan yaratilgan ustunlikni endi oʻyinchilarning oʻzlari koʻtarib yurishmoqda. Eng asosiysi, oʻshanda ularning orasida boʻlgan muxlislar uchun maydon bir vaqtda uylarining davomidagi joy boʻlgan. Hozirgi muxlislar esa jamoani butun dunyo boʻylab quvib oʻtib, oʻzlarini ularning qahramonlarining ovoziga qoʻshib yubormoqda. Shuning uchun ham oʻsha kechaning xotirasi oʻzimni hozirgi maydondagi narsalar bilan birga his qilishga majbur qiladi.

Ular bilan birga boʻlganimni hozirgina eshitdim, ota-ket guvoh boʻlsada, har bir peshona harakati mening oʻzimda deydi... Ofsonaning soʻzlari mening yuragimni oʻzi bilan olib ketdi. Oʻsha kechada, qorongʻu bozor chetida oʻtkazib yuborgan vaqtimni hali ham eslayman — chunki men ham shunday qilganimni bilardim, televizorga qarab oʻtirish oʻrniga, oʻz koʻzim bilan his qilardim... Qizil-binafsha bayroqlar tebranishi, "Navbatda!" degan sado — bularning hammasi endi mening hayotimdagi uchunchi ovoz boʻlib qolgan. Ulugʻ jamoa, ular uchun maydon ularning davomidagi uy edi, lekin hozirgi muxlislar esa oʻzlarini jahon boʻylab oʻynamoqda... lekin oʻyinchilarda oʻsha paytdagi nafosat yoʻqdek. Menga oʻz ichingdan biron narsa ayting... chunki oʻshanda boʻlinganlar oʻzlarining birligiga erishdilar, endi esa ularning ruhi ularga yordam bera oladimi? ❤️🔴

Olamni yelqizib yuborgan shu 1992-yilga achchiq-g'azabli qisqa parcha bormi? Qani bir ochkora yigit Navoiy stadionining oldida o'zi bilan bitta asosiy bayroq olib chiqibdi — ya'ni "Oltin jamoa" degan so'zni o'zi yozib qoygan ko'ylak kiygan edi. O'sha qorong'i kechada u bayroqni osmondagi yulduzlarga tenglagan vaqtda, o'tiribdi—chaqtiribdi: "Yorug'lik yo'qmi, yorug'lik bilan o'yin boshlansin!". Bu so'zini eshitgan barcha uch kishi: uning ota-onasi, ikkita it va qora mushuk jahl bilan g'ildirak o'rnidagi chiroqchalarga qarabdi. Keyin ularning hammasi yugurib maydonga kiribdi, o'yinni esa televizor yonida qoldirib... ustiga-ustiga, butun dunyoga 1992-yilning qaysi kunida "Navbatda!" degan odamlar mavjud ekanligini isbotlabdi! 🤣🔴🍿