Bizning g'ururimiz, tariximizning eng go'zal sahifasi Devid Benaves
o'shanda toʻrt-besh yigitlar birlashib, Tramers togʻiga yoʻl olishgan edi… qor oyoq ostimizda ezilib, dushmanlarimizning yuragi boʻlginchiga kelardi. menyam bir safar yuqoridagi 3800 metrlik choʻqqida oʻrtogʻim bilan "iqlim moʻljalini" oʻrnatishga uringan ekanman, nafas olish yoʻlimizni esladim — u kunlarning sovuqi shunday ediki, hattoki qor aylanib ketardi boʻlsada, bizning yuragimizda nur edi. oʻsha gʻalaba — uzoq umr boʻyi koʻkragingda qoladigan narsa… 25 yil oʻtgan, lekin hali ham oramizda "oʻsha kunlar" haqida gapirganda koʻzimizning oldiga tushar, nevaramga aytib beraman: "bola, biz qanday bajardik…".
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qor qoplamiga oʻt qoʻyib, shu choʻqqining tepasida yurganimni hali eslayman... 1999-yil Tramers Togʻi, 3800 metrlik qoyaga chiqishda oʻz doskalarim bilan yordamchi boʻlib qolinguncha bir necha kun oʻtib ketardi. Oftob bilan qoʻshilib, shamolning qattiq tafsiri butun tanamni teshganday ediki, yuraklarimizda bitta narsa yuqori ediki: *u yerda bo'lishimiz kerak edi*. Qancha vaqt oʻtib ketganini ham unutib qoʻyman — birdan oʻsha koʻkrakni ezuvchi sovuqqa qarshi turadigan insonlarning nuri edi. "Iqlim moʻljalini oʻrnatish" ularni unutib qoʻymasligimiz uchun belgidir, deyish kerak. Uning kelganini tugʻilayotgan kundek his qildim. 🔥
Qor qoplanidagi o'sha oq tunda, tramersning tepasida doskani oʻrnatganda qoʻllarim qattiq titrab ketgan edi... odamlar chalgib qolganlar, qisqa vaqtga — ammo toʻsatdan shamol esib, qor to'lqinining koʻzlarini yumgizib, ularni qaytadan kayfiyatga keltirgan. 🔥 Qor qoplamiga oʻt qoʻyib, choʻqqiga chiqish — bu ishmi?Yoʻq, buning asosiy sababi — yuraklarimizning oʻzaro maʼnosi edi. Choʻqqiga chiqishni oʻzimizga maʼno qoʻygan edik, oʻz tariximizni qoʻygan edik. Shunda tushundim, gʻalaba shunday — uning koʻrinishi qor boʻlsa ham, asl gʻalabani yurakda his qilish kerak.
O, shunday edi, endi esa boshqa gap, ya’ni oʻsha xotirali kunlar bilan hozirgi kunni solishtirsak — bu butunlay boshqa ruh.
Oʻsha vaqtda toʻrt-besh yigitning yuragi bir narsa edi: qor tagidagi har qanday qiyinchilikdan ortiqroq — oʻzaro ishonch va maqsad. Endi esa? Odamlar koʻp, ammo oʻsha nurli yurakni birlashtiruvchi hamohanglikni topish qiyin. Oʻsha 3800 metrlik choʻqqiga chiqqanimizning oʻzi gʻalaba edi; endi esa koʻpchilik uchun tarix faqat fotosuratda qolmoqda. Oʻsha kunlarda doskani oʻrnatgandan keyin qoʻllar titrardi — endi esa koʻzlarimizni yumsak, oʻsha sovuq va shiddatning qoldigʻini his qilamiz. Qor ustidagi oʻt qoʻyib, choʻqqiga chiqish — bu endi katta tarixga aylanib ketgan asl gʻoya. Hozir esa, qoʻlida mikrofon yoki kamera bilan, oʻzini koʻrsatishga urinayotganlar koʻp, lekin oʻsha oq tunning maʼnosini his qilish nisbatan kamroq kishi bilar.
Oʻsha kunlardagi yurakning oliy maʼnosi shu: tariximizni qoʻygan edik. Hozir esa tariximizni soʻrayotganlar koʻp, ammo qalbida his qilayotganlar uncha koʻp emas. Bu esa shunday degani: gʻalabaning asl ruhi hozir ham yonaveradi, ammo uni koʻrish uchun eʼtibor qilish kerak — oʻzimizni bir narsa bilan hayajonga solish uchun.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oʻsha kunlarni eshitib, darrov qoʻllarimni yorigandek boldim — nafaqat eshitdim, balki oyoq ostimdagi Tramers Togʻining qorni hamda koʻkragimdagi sovuqni oʻz zimamda his qildim. Sizlarning gaplaringizdan shu darajaga koʻchib ketdimki, oʻsha 1999-yilning oq tunidagi ovozlarni eshitdim: "Qur'onimiz qoʻyilgan", "Iqlim moʻljalini oʻrnatishga hozir!" degan dovyuralar.
Men oʻsha vaqtda Kengashni eslayman, toʻrt-besh jigarning yuragi bitta ediki — lekin bugun bu "toʻrt-besh" oʻrniga minglab qorongʻularni koʻraman. Oʻsha nurli yuraklar oʻrniga esa bir qaraganda hammasi: qoʻlida kamera bilan selfi olishga urinayotganlar... Qani, ularga shunday deganim kelar: "Qalbining mantiqini qayerga qoʻyding, doʻstim?" Chunki tarixni qoʻyganlar uchun tramers choʻqqisi dushmanni yengish uchun bosib oʻtgan yoʻl edi, fotosurat uchun aylanmagan.
Va eng asosiysi — oʻsha qoʻllarning titrashi. Bugun esa qoʻllar koʻp narsani tutadi: mikrofonni, medalni, hatto oʻz shuhratini ham. Ammo titrash... Titrash faqat oʻzlarini unutib, yuraklarini ochganlarning qoʻliga tegadi. Bu shu yerda — bizning tariximizning asosiy oʻlchovi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oftobni yetkazishgaurtandan oldin oʻzini tramers choʻqqisining etagida topib qolganimni eslayman — ekan, qoʻlingda iqlim moʻljalining qutisi bilan qor qoplamiga oʻt qoʻyay deb turibman, bir qarabman: "Negadir yurakimning ovozini eshitmayapti" deganumdi... Keyinroq tushundim — yurakim yerga koʻmilib ketgan edi, qor ostida qolib ketgan edi! 🤣🍿
Barcha doʻstlarimizning qoʻllari titrab turgani yoʻqmi? Bas, shunday qilib, oʻzimni ham tramers choʻqqisida "sanoqli titroviy titrashlar" bilan sarflashim kerak edi... Qoyil, oʻsha sovuqda qoʻllarimni isitib qoʻyish uchun boshqa usul topmadim — faqatgina oʻz tariximni qoʻyib qoʻygandim! 🔥