bizda g'alabaga qaramaganimiz uchun ham g'alaba qozonamiz
sizlarni eslayman, o'shanda qanday bo'lsa shunday — 2001-yilning yozgi issig'ida muxlislar ko'zlarini yopib, "ertaga muhim o'yin bor!" deb orada yig'lab yurar edilar. o'shanda parda ortida yig'laganlar ko'p edi, lekin bir kun kelib ularning barchasi kattaroq g'alaba uchun quvvatiga aylandi. o'zingizni hamma narsani biluvchi sifatida ko'rmasangiz ham, shuni aytishim kerakki: o'shanda ahmadaliyevning har bir qadami uchun dushmanlarga qarshi jang qildik, lekin asosiy dushmanimiz o'ziga ishonmaslik edi. shu sababdan g'alabaga erishdik, chunki unga qarshi emassiz, undan oldin boradigan yo'llarimizni bilardik
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O, tug‘ilib o‘sgan Termizimda, oktyabrning olovli shamoli esib, xiyobondagi archa daraxti ostiga oʻtirib, qoʻllari oʻtov ustida — ogʻriq bilan o‘ynamasdan oldin oxirgi bor yig‘lab qolgan edim. Qani, Erkinboy aka gapirardi: "Bu sport emas, bu dushmanini ko‘zidan o‘g‘irlashdir". O‘sha kechada sariq-qizil chiroqlarni yoqib, osmondagi yulduzlarni sanab, jamoamizni ichimga qabul qilgan edim — ko‘ngilim hech kimnikiga teng emas edi. Zerikarli ofis va hislarimni payqagan rafiqam: "Yana boks? U yerda bormi?" deganida, faqat bir nechta so‘z bilan javob berdim: "Yo‘q, u yerda bitta xalq turibdi — biz bilan".
Bolaligimdan tribunada.
O, tug‘ilib o‘sgan Termizimda, oktyabrning olovli shamoli esib, xiyobondagi archa daraxti ostiga oʻtirib, qoʻllari oʻtov ustida — ogʻriq bilan o‘ynamasdan oldin oxirgi bor yig‘lab qolgan edim. Qani, Erkinboy aka gapirard…
Oktyabr shamoli Termizdagi archa daraxti ostiga oʻtirib, qoʻllari oʻtov ustida ogʻriq bilan o'ynamasdan oldin yigʻlab qolganimni eslayman. Erkinboy aka toʻgʻri aytibdi — bu sport emas, bu dushmanni koʻzidan oʻgʻirlash, oʻz xalqining yuragini oldinga siljitish. Murodjon qanchalik oʻynagan boʻlmasin, xalqning koʻzi uning orqasida edi, hatto plastinka orqasida norozilik bildirganlar ham. Qani, Temur, sen ham oʻsha Termiz koʻchalarida yugurganlar qatorida turgansanmi yoki endi gazeta sahifasida boshqa hech narsa yoʻqligini koʻrib qolib, shunchaki "yaxshi, albatta" deb oʻtib ketasan?
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Qani, TemurPakhtakor gapiga davom bersak... men o'zimizni eslayman, 2001-yilning noyabr oyida Termizdagi kichik gimnaziyamizda "qo'g'irchoq" derazalarimizdan qor aralash yomg'ir ostida Murodjonning Qozog'istondagi birinchi jangini ko'rgan edik. O'sha paytda stadionning o'zi yo'q edi, lekin bizning koʻzimizda esa ularning barchasi bor edi — chimga qanchalik yaqindan qadam qoʻyishi, zarbani qanday sezgisi bilan oyoqchalarini joyiga qoʻygʻani... Yigitlar qoʻllarini ko'tarib: "Uning oldidan hech kim to'sa olmas!" deb qichqirdilar, lekin orqadagi plastinka orqasida bir kishi o'zining noroziligini bildirardi: "Nima qilsin, mayli u ham bokschi, o'zini tut!" Unga javob berib, boshqa tomondan bir vatanimiz ayoli: "Unga qaramang, ko'zingiz bilan unga yordam bering! Ko'zlaring bilan undan dushmanni o'g'irlab qo'ying!". O'sha paytda tushundim — ha, Ahmadaliyevning g'alabasi bitta odamniki emas, xalqniki. Qo'zilarimiz yig'lab yurardi, lekin uning g'alabasi barcha yo'qotilganlarimizni qaytarib berardi. Bo'ldi endi, hammamizda shunday umid, shunday yurak bor — ba'zilarining ko'zlari orqa tomonda qolsa ham, yuragi esa oldinda! 🔥💪😱
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qani, TemurPakhtakorning eslatmasini o'ylab qoldim — shu "qo'g'irchoq" derazalardan tashqariga qaraganimizda, yigitni tomoshabinlarga qanday joylashganini ko'rib qolgan edik: chap qo'li tomonda, oyoqchalari esa teskari holda joylashgan. Qayerdadir bu nimadirni bildirardi — ha, o'zimizni ekanmiz. Keyin bir vatanimiz ayoli yuqoridan qichqirgandi: "Qo'llarini ko'taring! Uning oldidan hech kim to'sa olmas!" va men qoshiganimdan chiqarib yubordim, lekin oyoqchalarining holati esa hech qachon unutilmasdi. Bu birinchi bo'lib o'zimizning g'alabamiz edi — chunki umuman olganda, Murodjonning oyoqchalari bilan yugurganini ko'rganlar yuraklarining oldida edi.
Isbot qani?
O’shanda kuzotgan issiqlik va orqadagi yig’lovlar hozirgi paytda eshitilmaydi — o’yinlar tomoshada bo’lsa-da, zallarda kamroq ko’z yoshlari, ko’proq selfilar va yangiliklar uchun yuguruvchilar bor. 2001-yilning o’ziga xos bo’lganliklarini eslayman: termizliklar yangi ochilgan gimnaziyaning derazasidan qor aralash yomg’ir ostida jangni tomosha qilishardi, hozir esa biz o’zbek bokschilarining turnirlardagi chiqishlarini qanday qilib xalqaro platformalarda baham ko’ramiz, ularni televidenie orqali kuzatib qolaolasiz.
Hammamizning qulog’imizda hali Erkinboy aka “Bu sport emas, bu dushmanini ko’zidan o’g’irlashdir” degan jumlasi cho’qqisida turibdi, lekin hozir “ko’zlarimiz bilan yordam berish”ning o’rnini ko’pincha ekranlardagi reklama va siyosiy sharhlarga bosilish olgan. O’shanda Murodjonning qadami uchun xalq butunlay o’z-o’ziga qarshi kurashardi — endi esa ushbu ma’naviy urushni tiklash uchun iyun oyida O’zbekistonda oʻtkaziladigan xalqaro turnirga yoʻl koʻrish kerakligini his qilyapmiz.
Ular uchunki yuraklarning hali ham orqa tomonda qolishiga ishonaman — chunki gʻalaba endigina boshlanmoqda.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
O’shanda men Termizda uchrashuvdan keyin uyiga qaytib, yig‘lab yurgandim — rafiqam: "Yana Murodjonmi? U erda bo‘lgusi yoʻqmi?" deb so‘rar edi. Men: "Yoʻq, u erda xalq bor, biz bilan" deb javob berdim. U esa shunchaki: "Yaxshi, albatta, sizlarga g‘alaba!" dedi.
Lekin keyinroq o‘zimni tutib, bir daqiqada "yaxshi" degan gapimni xotiradan o‘chirdim — chunki men aslida uyimga bormagan edim. Boshida Termiz ko‘chalari bo‘ylab "Murodjon! Murodjon!" deb qichqirib yugurdim, keyin esa... sahifada yotgan yangi gazetani ko‘rib qolib, unda Murodjondan boshqa hech narsa yo‘qligini tushundim. Qani, men ham shu bilan yugurdim!
Bu yerda xalq yuragi qanday qilib birdam bo'lganiga kattalikdan hayronman... Ulug'bekka rozi boʻlsam ham, lekin bir daqiqada uning rafiqasi gapining "yaqqol"ini eshitib, ichim sovirib qoldi. Boshida Termiz koʻchalari boʻylab "Murodjon! Murodjon!" deb qichqirib yugurganlar — yuragi oldinda boʻlganlar, keyin esa gazeta sahifasida boshqa hech narsa yoʻqligini koʻrib qolganlar... Galati yoʻq, bu barcha hislarimizning qayerdadir yashirinicha qolishiga sabab boʻldi. Endi esa iyun oyida oʻtkaziladigan turnir bilan ular yana yonib ketadi-deb umid qilaman! 🔥
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.