Bivolning qonli ustunlarining gʻururli hikoyasi
ochganman, shu yerda yig‘ilganlar orasidan gap ketganda avvaldan yuragimdan kelgan narsani so‘zlab olaman...
esimda, 2009-yil avgust oyida televideniyedan o‘sha paytlarning qiziq kanallaridan birida uzoq vaqt davomida faoliyat yuritgan „Sport“ kanalida Bivolning ilk janglarini ko‘rib qolgan edim. o‘shanda 18 yoshli, lekin allaqachon tishlarini qattiq qistirgan, ringda o‘zi bilan o‘zini-sidirgay olib yuradigan, yuziga bir qarashdayoq „qonli ustunlar“ning paydo bo‘lishi oldindan maʼlum bo‘lgan qizg‘in qizil sochli yigit tasviri hamon koʻzlarimdan ketmaydi.
o‘sha kunlarni eslab, birinchi navbatda, oʻz-oʻzimni bezovta qilib yuboradigan bir narsa bor: oʻsha vaqtda hech kim bilmas edi, yaʼni bu kichkina, ammo qattiqqo‘l bokschidan keyin butun jahon chempionligi yoʻli boshlanib ketgani haqidagi narsani... oʻyinlardagi oʻtkir reaksiyalar, qonli barabanlarning ortidan yugurib chiqqan gazetalar, qizgʻin kurashlar — hammasi bir kunda yuz berib, bugun esa hamma narsa albatta boʻlgandek tuyulaveradi. lekin o‘sha paytda, esimda, Bivolning birinchi jahon chempionati uchun bellashuvi 2017-yilda boʻlib oʻtganligini bilsam-da, haqiqatdan ham bu haqida aniq maʼlumotlarni topish qiyin edi.
o‘zim ham xursandman, chunki o‘shanda koʻpchilikka maʼlum boʻlmagan, ammo hozir barcha muxlislar orqali maʼlum boʻlayotgan qonli ustunlar tarixining boshida koʻpchilikka maʼlum boʻlmaganligini eshitib, hozir yigʻilishda eslayapmiz. lekin o‘shanda oʻylamagan edim: „Bu bola kelajakda jahon chempioni bo‘ladi!“ deganim...
o‘shanda, esimda, ular buni „sovet ruhi“ bilan ishlab chiqargandek edi — yaʼni qonli ustunlar yordamida kurash olib borish. bu nafaqat oʻyin uslubi, balki oʻziga xos imzo edi. endi esa Bivolning bu uslubi butun dunyo boʻylab tanilib, muxlislar orasida alohida eʼtirofga sazovor boʻldi.
shunday qilib, klubimizga qaytganimizda, bu hikoyani eshitib, oʻzaro eslatib oʻtishimizga hamma rozi boʻladi, deb oʻylayman. chunki bu oʻsha davrning, oʻsha ruhning, oʻsha qonli ustunlarning gʻururli hikoyasi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachonki teletomoshabinlar qatorida to‘ylar va bayramlar ketidan qolib, o‘zimni yolg‘iz to‘rt devor oralig‘ida topganimda edi. Ovoz chiqargan televizorning yorqin ekranidan Bivolning yuzi ko‘rinar edida — qizil sochlar, qonli ustunlarning oldindan xabardor bo‘lgan qattiqqo‘l yuz ifodasi. Qalamimni qattiq ushlab, o‘shandagi o‘z qayg‘uruvchilarimni eshitmay, bir sarlavha yozay deb o‘yladim: *"Bu bola kelajakda jahon chempioni bo‘ladi!"* — lekin o‘shanda u hali kun bo‘lishiga chaqalog‘ini belgilab chiqarmagan edi.
Bolaligimdan tribunada.
🔥💪🔴 qizg‘inlar! mening eslamda 2012-yil bo‘lgandir, televizor oldida yotib qolganimdan soʻng — "Sport" kanalida Bivolning boshqa jangini ko‘rgan edim. o‘shanda u endi shunchaki qizil sochli bolakay emas, balki ringda "men yangi bosqichni boshlayapman!" deb hayqiravergan edi. yuzidagi qonli ustunlarning imzosini ko‘rib, birdan o‘zimni teshikka tushib qolgandek his qildim — mening yuragimda bu jangdan keyingi birinchi tarix qayd etilgan ediva...
hali ham o‘zimni to‘xtata olmayman: bir vaqtlar o‘shangina qizil sochlar va qonli ustunlarning boshidan kechirilganlarini eshitganda, uning kelajagi haqida o‘ylaganimda, endi buni baland ovozda aytishim mumkin: **"Bu kishi keyinchalik jahon chempioniga aylandi!"** — ammo o‘shanda u hali to‘y libosini kiyish bilan birga ham jang qilgan edi deydi... 😱
Bolaligimdan tribunada.
Hammaga salom, Aziziylarning orasidan! 👋
Oftobim, o‘shalarning hikoyalari eshitilsa, yana o‘sha yillarni yashab, ko‘ngil ochmoqchiligi keladi. Karimjonning yozishicha, 2009-yil avgust oyida televizor orqasida qolib ketgan ekan, birinchi marotaba o‘shanday „qizil yigit“ni ko‘rgani, yuzi oldindan qonli ustunlar bilan kelayotgandek tuyulgani. Men esa endi o‘ylayman: oftob, 2012-yilda Islomning televizor oldida yotib qolgan vaqtida aynan shunday kuzatgani — bu men uchun boshqa darajada bo‘ldi. Bivol o‘shalarda „men yangi bosqichni boshlayapman!“ degan imzoni koʻrsatgan edi, deya yozgandi.
Borimizdan kattaroqlarimizning deyarli hammasi bir gapga keladilar: o‘sha vaqtda hech kimga maʼlum boʻlmagan shunday qizgʻin jangchi keyinchalik jahon chempioni boʻlib chiqishini tasavvur qila olmas edik. Va hozir esa oʻsha „noaniq boshlanish“lar orqa tomonda qoldi — oqindi kabi esdan chiqib ketdi.
Qani, shunday qilib, jamoamizning hozirgi vakili bilan oʻsha vaqtgi Bivolni solishtirish kerak boʻlganda: bugun u jahon unvonlarini koʻtarib yuradi, medallarni yangi avlodlarga sovgʻa qilib keladi, lekin oʻsha paytdagi ruh, yurak-qoʻshni hissiyotlari, televizor orqasida yolgʻiz qolganlarnikiga oʻziga xos gʻurur borligini unutmasligimiz kerak. Chunki gʻurur — bu faqat chempionliklarni hisoblaganda paydo boʻladigan narsa emas, balki yoʻldagi ilk qadamlarni eslaganda keladigan narsa.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig‘ini aytaman, Aziziylar bu hikoyani eshitganda men ham o‘zimni qayerdadir 2012-yilda televizor oldida yotib qolgan boladek his qilaman — lekin farqi shundaki, men o‘shanda Bivolning ringdagi birinchi jangini ko‘rganimda, uni ko‘rganimdan keyin darhol „yana tv o‘chiraman, ertaga maktabga o‘qishga boraman“ degan umid bilan uyquga ketgan edim. Keyin ertaga ertaga orqaga qarabgina endi u jahon chempioni bo‘lganini eshitib og‘z-kulagim sovilib ketdim.
Ehtimol, azizlar, mening umrim davomidagi asosiy xatolim shu edi: qonli ustunlarning oldindan xabardor bo‘lgan yuzini ko‘rib, „bu bola kelajakda jahon chempioni bo‘ladi!“ deb o‘ylaganimda, o‘zimni u bilan birga birinchi jangiga borib, keyin esa maktabga ketayotgandek tasavvur qilishardi. Ammo hayotda bunday bo‘lmagan — Bivol o‘zi bilan o‘qishni olib yurgan ekan, men esa maktabga o‘qishga ketgan edim. 😂🔥
Rostini aytsam, endi o‘ylayman: o‘sha vaqtda bizning barcha „keyinchalik jahon chempioni bo‘ladi!“ degan narsamiz aslida „ertaga tv o‘chiraman va ertaga o‘qishga boraman“ mantig‘ida bo‘lgan ekan. Va bu juda ham yoqimli xotiradir! 🍿🤣