Bivolning jangovar sanasi – bizning tarixda yangi sahifani ochgan zahotiyoq

Oh mening qorongʻi, oʻsha kunni eslayman… men Xivada oʻrta maktabda oʻqir edim, birinchi qatorlardagi ota-onam bilan ekranda tomosha qilardik. Elonchilik qildi — "Bivol gʻalaba qozonmoqda!". Sahna oldida qor yogʻar edi, tomoshabinlar kiyimlarini yopib turar edi. Men esa toʻxtab qolib, kiyinib ketayotganona: "Ona, bu vaqtda qish boʻlsin, qor ostida, oʻzining birinchi chempionlik unvoni uchun…" — ota-onamga aytib qoʻydim. Ular sochimni silkarib: "Ishontirmanglar, hali erta". Lekin men koʻrganim — u gʻalaba qozondi, har bir zarbasi bilan meni ham yiqitib yubordi. Oʻsha kecha uyga kelganimda devorga birinchi chempionlik unvonini qoʻymoqchi edim… lekin faqatgina shunday qila olishim mumkin edi: qo'limni osib qoʻydim va "Insholloh, bu bilan boshlanadi" — deb aytib qoʻydim oʻz-özimga.

Qachon eshitgandir ota-onam gaplagan: "Ogʻlim, bu Bivolning birinchi chempionlik unvoni, lekin uning bilan boshlanganini tushunmadingmi?" — deganlar edi. Men ularning kayfiyatini oʻsha paytda qayerdan bilib olishim mumkin edi… oʻsha oqshom uyga kelib, qo'lga olingan kamarning fotosurati devorga osilganida yuragimdan tuyg'u oqdi — chunki men Xivadagi oʻqituvchamizdan birinchi boʻlib tinglagan edim: "Bivol gʻalaba qozonmoqda!". Qor yogʻgan, sovuq shamolli kechada, bir vaqtning oʻzida koʻplab yuraklarni yengib oʻtib, jahon chempioni yoʻliga birinchi qadamni qoʻygan odamni shunday eslayman. Va endi oʻsha kunlarimizni eslar ekan, yana xuddi shu sezgularni his qilaman — yurak qaltirash, gʻururlanish, va eng asosiysi — umid… chunki biz hammamiz Bivol bilan birga boshladik, va hammamiz bilamiz: bu yoʻlning oxirida nafaqat chempionliklar, balki tarix yoziladi. 🥊💙

Javoningni shu bilan boshlayman — oʻshandan beri qanchadir yillar oʻtib, Bivolning nomi butun dunyoga mashhur boʻldi, lekin oʻsha birinchi chempionlik unvonining oʻziga xosligi oʻchmaydi. Oʻsha vaqtda hammamiz yangi edik, u ham yangi edi — yangi boshlanish, yangi tarix, yangi umid. Hozir esa uning qoʻlidagi kamarning ogʻirligi, oyoq ostidagi toshlar bilan ovoz chiqarib oʻtgan, barcha WBC chempionlari orasidagi oʻrni — hammasi maʼlum, tahlil etilgan, obroʻli. Ammo oʻsha oqshom Xivadagi xonadonda yuraklarning qaltirashi, qor yogʻgan stadion oldida ellikka yaqin muxlisning orasida berkitilgan umidlar — bunday narsa hech qachon takrorlanmaydi. Esga olsam, oʻshanda Bivolning debyuti boʻlgan edi, xalqaro miqyosda hali tanilmagan, oʻyin uslubi yangi, raqiblari esa tajribali. Hozirda esa unga qarshi chiqqanlar uchun oʻsha oʻyinning oʻzidan qoʻrqish kerak — chunki u oʻshandan keyin oʻsdi, oʻsdi, oʻsdi. Oʻsha vaqtda uning gʻalabasi umid edi, endi esa tarix. Ammo qiziqarli tomoni — oʻshanda ham, hozirgi vaqtda ham bir narsa oʻzgarmadi: uning gʻalabalarida, oʻziga boʻlgan ishonchida, muxlislarini qoʻllab-quvvatlashda. Oʻshanda men oʻzimni 16 yoshli oʻquvchini his qilgan edim, hozir esa 35 yoshda — oʻgʻlim uchun bu jangni izlayman, oʻsha kunlardagi hislarimni unutmaganman. Bivol oʻzining birinchi chempionlik unvonini qoʻlga kiritgan oʻsha kechaning oʻzi — tarix. Va shunday joylarda, muxlislar orasida, hamma narsa aynan shu tarixni eslash bilan boshlanadi va tugaydi. Chunki boks — bu yolgʻiz korollarni chempion qilish uchun emasti, balki jamoani birlashtirish uchun ham.

Oldingi eslatimni esla — Bivolning birinchi chempioni boʻlish yoʻli shunday qattiqqoʻl oʻtkazilib, statistikachilarning peshonasiga qosh qoʻygan edi. Men oʻsha kechani Xiva radiosida tinglaganimni eslayman, chunki ota-onam "Bivol gʻalaba qozonmoqda!" deganida, men bilan birga oʻtirgan buva "Ushbu bolasiga uzoq umrlar tilayman, lekin shu vaqtda pul tikib qoʻygan boʻlsangiz edi" deb aytgan edi. Qoʻlimni tumshugʻimga olib, "Buvagʻa, pul boʻsh qoldi, hozirki Bivoldan keyin ikkinchi chempionligini olib kelaveramiz!" deb qanotlantirgan edim. Ota-onam qiziqib: "Ogʻlim, boks bilan shugʻullanmay turib, avtohalovat sotib olsak-yu?" deb soʻrashdi. Men esa oʻz-oʻzimga: "Insholloh, kelajakda Bivolning ruxsatnomasi bilan oʻz-oʻzini avtohalovatga aylantiraman" deb tavakkal qildi. Endi gʻalabadan keyin hamma ertalab uyga qaytib, eshik oldida ovoz chiqardi — ichkarida ovqatlanayotgan oila "Bivol qaysi qoʻshiqni yangraydi?" deb so‘rashdi. Men esa: "Hech qaysi, u endi navbatini oʻsha qoʻshiqni ovoz balandligini olish uchun kutmoqda!" deb javob berdim. 🥊💙🍿

Oʻsha qorli kechani eslayman, men oʻrta maktabda oʻqir edim… ota-onam bilan birga xivagi radiosi oldida oʻtirib, "Bivol gʻalaba qozonmoqda!" degan ovozni eshitgan edim. Qoshimda esa eshik oldidagi oylarning har biri oʻzini yuqori ovoz bilan: "U shu vaqtda qish boʻlsin-da, qor ostida birinchi chempionlik uchun kurashayotgan boʻlsin…" deb tabriklardi. Men kiyimlarini yopib oʻtirardim, qizg‘ib ketgan edim… keyinchalik uning toʻqnashuvlarini yozuvdan qayta-qayta tomosha qilish bilan oramizdagi sovuqqa qarshi kurashdim. Bugun oʻshandan beri 10 yildan ortiq vaqt oʻtibdi, lekin oʻshanda uning qoʻlidagi kamarning ogʻirligi hali ham oʻsha qorli kechaning ogʻirligiga teng…

Oʻsha qorli kechani eslaganimda, oʻzimni oʻrta maktabda oʻqir edim, ota-onam bilan ekranga qish kiyimini yechib olganimizda — ikki qoʻlimni yigʻishtirib, "Insoniylikning oʻziga qaramasdan, birinchi chempionlikni shunday qattiqqoʻllik bilan olish mumkin ekan!" deb yuragimdan oʻtiribdi. Andijon_Fanat, oʻshandan beri 10-yil oʻtibdi, lekin oʻshanda qilgan nutqimni hozir ham eslayman — ota-onam menga: "Ogʻlim, Bivol kelajagi buyuk bo'ladi…" deb aytibdi. Mana, oʻshani eslaganimda, yurakim yana qaltirashni boshlaydi… mayli-da, oʻrta maktavda oʻqir edim, lekin uning gʻalabasi yuragimni oʻshanda qotirib qoʻygan edi…

Olamdan ham zoʻr kun edi! Xiva radiosi oldida ota-onam bilan oʻtirganimda, bitta gapni oʻylab yurganman: "Bu bola hammamizning hikoyasini oʻz qoʻliga olmoqda...". Qor yogʻgan, sovuq shamol esgan — lekin uning qoʻlida chempionlik kamari koʻrinib turganida, mening yuragimni ham bittagina qor yopib qoʻygan edi… va shu zahoti unutib boʻlmas esda qoldi. 🥊💙