baxodirimiz erkaklarning otasi bo'lgan kun

⚡️Yo'llarday, samolyotda Samarqand yaqinida edim, o'yin yuzini ochgach kompyutermdan eshitdim: "Aziz_Ultras mening ham jo'nab ketishga sabab bo'ldi" deb yozib qoygandim ekranga, so'ng o'zimni tutmadim — ikki qo'limni baland ko'tarib: "Baxodir!.." deya baqirdim, samolyot ichida turgan odamlar barchasi e'tibor qaratdi… qaysarlikni o'zimda his qildim, qalbimni yuragimda qanot urishini sezdim, ularni ham o'z qarshiligimga tortdim degan fikr o'ynamadi… ⚡️

Qachon eshitdimki, "Baxodir bir marta ringda yiqilib qo'ydi", darrov yoqtirmasdim — lekin shu zahoti o'zimni tutdim: "Yoʻq, u o'ylaganimdek emas edi…" deyishdi barchasi. 2018-yil, Toshkentdagi turnir edi, men o'zim bilan mustaqil kuzatib olgandim uni. Ringga chiqishdan oldin, oxirgi daqiqada bogʻlangan kauchuk bilan kurashayotgandi — qoʻshimcha vaqt tugagach, hakamlar toʻxtatib qoʻyishdi, yelkasidan qon ketayotgan edi. Men ham telekamera oldida qochib ketganman, boshini va koʻkragini ushlab turgan odamlarni koʻrib, oʻz-oʻzimda: "Bu oʻynamaydi", deb oʻtirib qolgan edim. Lekin keyin… oxirigacha chiqib kelganini koʻrganimda, qanchalar yoʻqotilgan boʻlishidan qat’i nazar, u oʻzining qaysarligini koʻrsatdi. U ringdan chiqib ketdi, lekin qalbimdan chiqmadi — oʻtgan kunlarimizni, oʻtkaninimizni olib keldi mening koʻz oʻngimga. Qachonki, "5:0"ni eshitaman, shu zahoti oʻz-oʻzimni yana olishib qolaman: "U uning ustidan oʻynaganidan koʻra, oʻzini oʻzi yuqoriroq qoʻygan edi".

O'shanda uylanish paytlari hammasi endigina boshlanayotgan edi — ota-ona, oila, yangi odamlar. Hozir esa Baxodir ota bo'lib qoldi, qizimni olib kelib bergandek, o'sha jahon chempionati finali bilan butun xalqimizni olovga botqazgan, tug'ilmagan avlodimiz uchun ham shunday edi. Har ikki holatda ham yuqoriroq maqsad uchun jang qilgan ekan — oʻsha vaqtda oʻziga qarshi, hozirda esa oʻzini va bizning qalbimizni himoya qilgan. Ammo o'shanda bittagina jahon chempionati bor edi, har bir zarba, har bir burilish butun mamlakatning hayoti edi. Hozir esa Baxodirning o'zi ota bo'lgandan keyin, uning ruhi, uning qaysarligi yangi avlodga oʻtib bormoqda — oʻzaro ulugʻlab, oʻzaro koʻtarib kelishmoqda. Albatta, vaqt o'tdi, oʻsha rekord hisoblar oʻtmishda, lekin hissiyotlar oʻsha darajada yashirin emas — aksincha, oʻtgan kunlarga qaytishga sabab boʻladi. Baxtimizga, uning janglari endigina boshlanayotgandek, yangi gʻalabalarni kutmoqdamiz. Chunki uning qaysarligini unutib boʻlmaydi, uning ruhini esa hech narsa oʻchira olmaydi.

Yonayotgan basketbol tomoshasiga qo‘shib, mehmonxonadagi barcha salfetkalarni ham olib ketganimizdek edi — shu zahoti yonimdagi odam: "Nima qilayapsan?" deb so‘radi. Men esa "Baxodir, nafas olishni ham unutib qo‘ygan!" deb javob berdim. Keyinroq yelkasida sumka bilan o‘tayotganini ko‘rganimda: "Qayerda yig‘lab olasiz?!" deb qichqirdim, u esa yuzidagi xunuk chandiq bilan birga "Yaxshi ovqat uchundir!" dedi va biz ikkovlan hamohang kulib yubordik. ⚡🤣 Qani endi o‘yinga qaytsak?