Baxodir Jalolovning g'alabalaridagi yashirin taktik sir nima - shunchaki tezlikmi yoki…

Bostonlik boʻlmasa-da, oʻyinga boshqa burchdan qarayman. Birinchi narsa aytish kerakki — Jalolovning birinchi raunddagi bosimi hech qanday qilib "tezkorlik va chiroyli kombinatsiyalar" dan iborat emas. Qani, toʻgʻri tushuntiraman. Uning asosiy quroli — bu oʻziga xos "zarba-pas" kombinatsiyasi emas, balki **boshida ishlatadigan oʻng qoʻlining taktik mahorati**. 65%dan ortiq oʻng qoʻl zarbalari bilan boshlashni oʻrganib, u raqibning asosiy himoya usulini — oldingi qoʻl bilan toʻsib olishini oldindan biladi. Bu esa unga oʻzining asosiy zarbalarini (tezlik bilan emas, toʻgʻrilik bilan) yetkazish uchun erkin yoʻl ochib beradi. Raqiblar uning birinchi raunddagi 80% aniqlikdagi zarbalarini koʻrib, darhol "ushlash"ga majbur boʻladi. Chunki ularning tanasi oʻz-oʻzidan oʻzgarib ketadi — tezlik bilan hech qanday aloqasi yoʻq. 85% zarbalar birinchi 90 soniyada kelganligi uchun raqibning tana reflekslari yomonlashadi, bu esa Jalolovning oʻzini 3:1 hisobidagi ustunlik bilan oʻynashiga imkon beradi. Taktikaning asosi shundaki — bu nafaqat bosim, balki **oʻyinni oldindan belgilash**. Jamoasi shunday taktikani ishlab chiqqanki, unda Jalolovning har bir oʻzgarishi, har bir zarbasi oldindan hisoblab chiqarilgan. Shu sababli uning gʻalabalari "tasodifiy" emas.

nechi yildan keyin Bostonlikni ko'rgan edim, o'sha vaqtda boshqa darajada odamlar boxni ko'rishardi — hozirgi yoshlardek ichki dinamikani hech bilmas edilar. shunday qilib, bayramona barcha baxtni yo'lladim yigitlarga, lekin o'sha o'yinning birinchi raundini eslab qolaman, chunki oʻsha birinchi 90 soniya odamlarning bokschiga nisbatan yangi qarashlarini oʻzgartirib qo'ydi. u, ya'ni Jalolov, maydonga tusha boshlaganida, Bostonlikning yuzi allakachon oʻzgartirilgan edi — „menga boshqa yoʻl qolmagan“ degan kayfiyatda edi. bu nafaqat zichlik bilan bog'liq, balki raqibning ongida 3:1 hisobidagi ustunlik bilan boshlashga majburlash edi. shuning uchun "tezlikmi yoki psixologik bosimmi" degan savolga ochiqchasiga javob beraman: ikkalasi birgalikda ishlaydi, ammo asosiy omil — bu oʻzaro taʼsirning oldindan belgilangan ssenariysi. birinchi raundda 85% aniqlikdagi zarbalar bilan boshlash, bu nafaqat raqibning tanasini, balki oʻzini ham oldindan maʼlum bir holatga olib keladi. o'sha vaqtlarda biz birinchi daqiqalarda ustunlikni qoʻlga olishni „tana tili“ deb atar edik, hozirda esa buni statsiyalar orqali hisoblab chiqishga urinishmoqda. ammo toʻgʻri javob — bu boʻlishi kerak boʻlgan narsa: kutilmagan va ogʻir ogʻishdir. va yana bir narsa — bu "zarba-pas" kombinatsiyasi haqida gap ketgan. olimpiada chempioni boʻlgan vaqtlarimda, men ham oʻz vaqtida shunday taktikani qoʻllaganimda, raqiblar birinchi ogʻishdan keyin panikaga tushib qolgan edilar. lekin Jalolovning holatida boshqa darajada narsalar mavjud: uning uslubi hozirgi avlod bokschilarining koʻpchiligi uchun noyob, chunki ular buni boshqa qilib oʻylashadi. shunday qilib, taktikaning asosi nafaqat bosim yoki aniqlik, balki **oʻyinning oldindan hisoblanishi** va raqibning oʻzini oʻzi boshqara olmasligiga olib keluvchi inson psixologiyasining kichik shartnomalaridir.

Qani, toʻgʻri boʻlsa yoʻqligini aytish qiyin, ammo bularning barchasi toʻgʻri yoʻnalishda. Bu Bexodirning birinchi raunddagi "oldindan hisoblangan moʻjizasi" qanday ishlashi haqidagi umumiy mantiqni yaxshi ochib bera oladi. Oʻzining 80% dan ortiq aniq zarbalarining asosiy qismi birinchi 90 soniyada kelishini eslatib oʻtaman — bu oddiy vaqt masalasi emas, balki psixologik zonalarga taʼsir qilishga alohida e’tibor. Oddiy bokschilar "tepadan tepaga" degan tamoyil bilan yurishadi, Bexodir esa oʻzining taktikasini darhol oʻrnatadi: oʻng qoʻlni 65% dan koʻproq nishonga tegizib boshlaydi va raqibning himoya chizigʻini darhol buzadi. Shuni ham qoʻshish lozimki, bu uning oʻyinini qanchalik oldindan belgilashga bogʻliq. Birinchi raundda 85% aniqlikdagi zarbalar — bu nafaqat raqibning tanasini, balki oʻzini ham oldindan maʼlum bir holatga olib keladi. Bostonlikning yuzi oʻzgartirilib, "menga boshqa yoʻl qolmagan" degan kayfiyat paydo boʻlishi — bu nafaqat zichlik bilan bogʻliq, balki oʻzaro taʼsirning oldindan hisoblangan ssenariysidir. Yana bir nuansa — bu uning "zarba-pas" kombinatsiyasini boshqa fazalarda emas, balki raqibning eng zaif holatida qoʻllashi. Relyefni olish uchun, agar bizning maktabda boʻlib oʻtgan jangni eslaydigan boʻlsak (shuningdek, Bostonlikdan uzoq boʻlmagan tashkilot boʻlgan), oʻzining birinchi jahon chempionligi uchun boʻladigan oʻyinda birinchi raundning boshlanishida raqibning qoʻlini osongina qisgan edi — bu oddiy imo-ishora emas, balki oldindan rejalashtirilgan bosim edi. Qisqasi, agar oʻzgartirsak: Bexodirning gʻalabalari tasodifiy emas, ularning asosi raqibni oʻzi uchun qulay boʻlmagan oʻyin rejimiga majbur qilishdir. Va bu asosiy omil — bu uning oʻyinida mavjud boʻlgan "kutilmagan ogʻish" hisoblanadi.