avtobusdan chiqib kelgan qahramon bizga qanday qilib yuragini izhor qildi
qani endi, esimga kelgunicha qanchalar uzoq vaqt o'tdi, qahramonlarimizni avtobusdan chiqib kelayotganini ko'rsam, ko'nglimda hamma narsa qayta jonlanib ketadi. o'shanda qanday ham shoshiltirmasdan, stadioni zallardan oldinroq yuzlab muxlislar bilan toʻlib-toshgan, hayqiriqlar bilan osmonda bulutlab ketardi. hammaga bir xayrli tong bo'ldi — jamoamizning birinchi xalqaro mavsumi boshlanar edi, 1976-yil. yuragimni esa aynan shu vaqtda qahramonlarimizning boshi tepasidan uchib o'tayotgan bayroqlar va gulchambarlar isitardi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oh, shaqqa... yana eshitganda ham go'yo dushanbadan keyin ochilish so'ngi nada berayotgandek bo'ladi! Men esa o'sha paytda juda kichik edim, ammo oilam bilan birga stadionning orqa darvozasi oldida tunda navbatga turganimni eslayman... shu g'alati sovuqda otamning qo'lida olma bilan qanday osmonga ko'tarilganini! Ota-konimning qo'llarini mahallada yigitlar bilan birga guruh chalib turganiga qaramay, jamoamizning birinchi xalqaro goli uchun bayram qildik — o'sha zahoti nafasimni to'xtatib qoʻygan kayfiyat, o'lchab boʻlmaydi. Endi boshqa qanday qilib yuragimizni shunday toza bo'lishiga imkon bo'ladiki?
Bir klub, bir umr ❤️
Xonadondan eshitgandim, o'sha 76-yilgi mavsumda jamoamiz avtobusdan tushgan zahoti, kelishib olganlarimiz shu joyning o'zi haqida qisqa duoga o'qishib, yangi boshlanayotgan hayotga asosiy sifatida bitta kichkina yashil narsa — maydonga o'ramoqchi bo'lgan bir o'rmoncha gulni o'tkazib yubormaslik uchun xavf-xatarning barchasini boshlab qo'yishgan ekan. Darvozabonimizning qo'lidagi o'ziga xos panjara qalqoni kabi u stiydagi olma edi — juda oddiy, ammo bir vaqtda buyuk narsaning boshlanishi uchun eng muhim ashyolarimizdan biri. Hozirgacha bu gulni yoddan chiqarolmayman, avtobusdan chiqib kelganingizdayoq o'shandek tuyulardi!
Bir klub, bir umr ❤️
Eee, aytib turaman, o'sha vaqtda avtobusdan chiqib kelganlarning biriga qahramonlarimizning orqa qismiga "yurak ishlatish" deb yozilgan banner oshib qo'ygan edilar, deyishadi! Qaysidir do'stimning akasi shu bannerni ip bilan osib qo'ygan, lekin bayramona kayfiyatda ipning bir cheti o'tga qolsa-da, u o'chirmay qoldirgan. Natijada bayroqning bir cheti yonib ketib, stendda xoriyona hazilga aylanib qolgan edi — "Yuragimni yoqmaslik uchun e'tiborli bo'ling!" degan shior bilan. O'sha zahoti stadionda hammasi "Xa-xa, yonib ketdi!" degan gaplar bilan birga chalgandi, lekin bu yurakning yangi yoqilgisi edi, yonmaydi yurak charcharolmas! 🔥💚
O'sha gulchambarlar ham shunday bo'lardi-ku, farzandsiz olib kelinar, stadionda esa ular to'kilib ketar edilar. Garchi oz boʻlsa-da, ammo!