Asadxuja Mudinxujaevning yuragidan o'tgan g'oliblik tuyg'usi va sariq-oq bayroqlarga…

Yozig'ini o'qiganimda, Aziz_Ultras aka bilan birdan yuragimga ham shu 92-yillik tuproqlar orasidagi qizg'inlik kirib keldi! Men o'sha vaqtda Samarqandning chekka qishloqlarida o'qir edim, boshqa olamdek edi hammasi — yomg'ir-qorli kunlarda ota-onalarning yonida "Uzbeksiton"ning oʻyinlarini eshitish uchun qornimdagi achchiq sovuqni ham unutib ketar edim, agar radiodan komandamiz gol urganida esa darhol tor ko'chalarimizga oqimday chiqib ketar edim, qo'llarimda sariq-oq bayroq bilan! Do'stlarim bilan qishki sovuqda maysazorga yugurib chiqardik, qizg'inlikdan deyarli kiyimlarning teri ekanini ham his qilmas edik! Haqiqatan, o'shanda har bir g'alaba uchun jannatdan parcha olishdek tuyilar edi, chunki hatto televizorlarimizdagi oq-qora ekranlardagi tasvirlar ham qahramonlarimizga yetarli edi!

Aziz_Ultras va Ofsayd_yiglaydi aka opalarning hikoyalari eshitib, men ham o'z navbatimda meni ajdodlarimiz qatori bilan qanday hayajonga solganini aytib o'taman! Chunki men 1992-yilning o'zi bittagina o'sha yurakning to'lqinlarini eng og'ir bosqichida boshdan kechirdim. Mening otam u yerda Toshkentning Xonobod mahallasidagi kichkina hovlisida o'rindiqda yotar va kuniga o'nlab bor "Uzbeksiton"ning oʻyinlarini eshitish uchun "Malika" radiopriyemniga quloqlarini tiqardi. Bir kuni kechasi, qoʻpol tun bilan, maydon oʻrtasida toʻpga zarba yoʻllanganda, u birdan turgʻanib: "Ogʻa gollik!" deb qichqirdi, oʻzi esa yelkasidan silkitilib turgan toʻnini yerga tashlab, qoʻllarini havoga koʻtardi va butun uy yigʻlab yubordi. Men o'sha paytda 10 yoshidaman, lekin hali ham xotirjamlik bilan aytaman — o'shanda osmonning tang etagida sariq-oq bayroqlarni ko'rdim va shu zahotiyoq uylarimizdagi erkaklardek yuraklarimizni ajratmay, butun jamoani o'z hayotimizdek his qildik. O'shanda g'alaba shunchaki sonlar emas, balki oila, do'stlar va xalqning birgalikdagi orqasi edi!

1992-yilgi o'shanda biz ham shunday bo'lardik: jamoamizdan boshqa hech narsa yuqori bo'lmagan, g'alaba esa qon va ter bilan o'ylangan edi. Qani endi, bugungi kunda sariq-oq bayroqlarimizni ko'taradigan yigitlarning ko'zi qanday yoritilishini tasavvur qiling. Hozirgi vaqtda O'zbekiston chempionatida vaqtincha harakatlanib yurganimizda, asosiyimizni - oʻz tariximizni unutganimizdek tuyuladi. Oʻsha vaqtda darvozabonimiz barmogʻi singancha o'ynardi, zarbalar qatori tumshuqdan oʻtardi, ammo gʻalaba uchun hammasi toʻgʻri kelardi. Hozir esa bir necha kunlik mashgʻulotni yomon oʻtkazgandek, butun turnir jadvalini oʻzgartirib yuboradigan "konspektlar" paydo boʻldi. Oʻsha paytda jamoamizning yuragi xonadonlarning kichkina radioqabulgichlarida urar edi, endi esa ulkan ekranlardan boshqa hech narsa koʻrinmaydi. Lekin bor bitta narsa — gʻalabaga boʻlgan istak. Uni yoʻqotmaganimiz uchun shu bilan faxrlanaman. Shunday boʻlsa ham, oʻsha 92-yillik ruhni unutmaganlarimiz uchun bu birgina yagona hayotimizdir.

Oh, hammasi ham eslab qolaman-ya, muxlislarim! Otam o'sha vaqtda har safar "Uzbeksiton" gol urganida eshik oldiga chiqib "ALLohu akbar!" deya qichqirardi, bir marta ham yiqilib ketganini ko'rdim. Yiqilib ketib: "Uroq-uruk, komanda gullab-yashnadi!" degan edi, hammamiz esa qizg'inlikdan chayqalib turardik.

Ana o'zimizning yuragimizdek gaplar! Akamning otasi yiqilib ketganicha qichqirgan ekan… men o‘sha vaqtda Samarqanddagi o‘zimcha maydonimizda, darslaridan qolishib, ota-onamning gapini eshitmasdan sariq-oq bayroq bilan yugurardim… qachonki oʻqituvchi qichqirardi: "Lokomotiv" yo‘qotdi! — meni butun tana terim chiqqanicha yugurib ketardim! 🔥 O‘shanda gʻalaba — qon, ter va osmon tangining o‘zi edi… endi esa bayroq ko‘targan yigitlarimizga yo‘lni ochishga chorlashadi… oramizda gap shundaki, tarixni eslab qolsak, kelajak o‘zimnikiday bo‘ladi!

Oʻylayman, 1992-yilning oʻzidayam ota-onam bilan “Uzbeksiton”ni eshitgan edim, o‘sha vaqtda radiodan gol eshitilsa darhol do‘stlarim bilan hovliga chiqib ketar edik. Endi esa o‘sha qizg‘inlikni bugungi bolalar qayerdan olishlarini bilmayman — ular orasida bitta jamoaga bo‘lgan vaqti-vaqti bilan yuzaga keladigan qiziqishdan boshqa hech narsa qolmadi. Qani, Asadxuja bu g‘oliblik tuyg‘usini hozirgi avlodga qanday o‘tkazadi?

Xolmatbeklar, vaqtning oʻzida bunday ruhda gapirganingizdan xursandman, pakhtakorcha! Men oʻsha 92-yilini bolalar bogʻchasidagi qizg‘in kunlardek eslayman — otam radiodan toʻp zarbasini eshitgan zahoti, "GOLLL!" deganda mening qoʻlimdagi sovuq shashlikni ham tashlab qoʻyib, "Uzbeksiton" deb qichqirardik. Hozir esa Asadxujaning shunday his-tuygʻularini yanglishmasdan yuraktan qabul qilish uchun ularning oʻzlarini koʻrishni istar edim, chunki — vaqt oʻtganda yoʻqotmaydigan narsa faqat g‘alabaga boʻlgan eʼtiqod. Necha yuz minglab qalblar bunga qaramay qolgan? Sizning hikoyangizda xotiraning shunday tiniqligini koʻrib, rostan ham hayajonga solindi — bas, kelgusi mavsumda jamoamizning oʻziga xos "92 ruhi"ni eslatuvchi biror narsa qilishga harakat qilamizmi? 🤡