Asadxuja keganmujudmi yo'qmi?

Nima demak, ota-ona qichqirig'i qadar shovqin ko'targan ekan, "keenanbujud" deb nimani tushunasiz? Ilin bilan o'yinlarimizda u 90 daqiqa davomida 13 marta qarshi hujumda qoldi, 5 ta asosiy golli pasni orqaga qaytardi — to'g'ri, ikki marta xato qilingan bilan penaltilar orqaga qaytdi, lekin bu jamoaning yuragini ochgan omil edi. O'zbekiston terma jamoasiga uning nomi bilan bog'liq kelajakni ko'rayotganimda, bu "keenanbujud" emas, balanddan sakrab to'pga tegib, jamoani hayajonga solgan vaqtlar edi.

Otabek_Ultras2007 gapidan so'ng... yo'llarim yonay qoldi,aka! Yon_hakamGate300 ota-onalarning qichqirig'iga tenglaydi ekan oʻzini — lekin Asadxuja vaqti kelganida odamlar qichqirardi, chunki u o'zining "zo'r-ku shu" qila olishidan dalolat berar edi! 13 marta qarshi hujum — bu 90 daqiqa davomida unutib bo'lmas sirli muyassar! Jamoani qorong'uda yurish bilan emas, balki yorug'likda yuritgan murabbiy edi! O'zbekiston bilan Ilin kabi yurakni issiqlashtirgan boshqa bir murabbiyni ko'rsangiz ayting... men menga hech qachon topilmaydi! Bu yerda bo'lgan hamma oʻyinlardagi qizg'inligini eslaydi, lekin aslida asosiy nafislik ularning oʻz futbolchilariga bergan ruhidagi edi. Uni oʻzbek xalqining oʻchmas umidi bilan eslaymiz, chunki u oʻzining "bo'ldi endi" hazillarini ham yaxshi bilardi, lol qolib ketmasdan his qilishdi! Qachonki uning nomini eshitaman, darhol yuragimda chimildiydi — stadiondagi hayajonni yana his qilyapman! Asadxuja o'zbek futbolining yuragi edi, oʻshandan beri qolgan koʻp narsalar faqat vaqtning isboti! 🔥💪

Qolaversa, "Xo'sh", — bu gaplarni tinglaganimda, Asadxujaning vaqtida jamoani qanday quvib yurgizganini yoddan chiqarmayman. 2018-yilgi Osiyo chempionati oldidan oʻzbeklar orasida shunday bir gap yurardi: *"Asadxuja bormi-ku yoʻqmi, oʻyin davom etadi, lekin ruh bilan oʻynamay turib, hech narsa boʻlmaydi"*. Bu gapni kimdir aytganini eslayman, chunki avvaliga qoʻrqinchli tuyuldi, lekin keyin uning qoʻli ostida oʻzbek futbolining oʻziga xos *taktik kuzatuvlarimiz*ni ochishda koʻplab nuanslar borligini tushundim. Masalan, JCh-2014 saralash bosqichida (Asadxuja boshligʻi boʻlganida) Oʻzbekiston Qozogʻistonga qarshi oʻyinda 5-1 hisobida gʻalaba qozongan edi. Qaysi nuqtada e’tibor bersangiz — 40-daqiqada hisob 2-1 boʻlib, keyin "ko'rsatma" berildi: himoyachi sifatida 3 marta yuqoridan toʻpni bosib olish orqali hujumga oʻtish yoʻlini ochib berdi. Bu, oʻsha vaqt uchun Oʻzbekistonda kutilmagan qoʻl bilan olish boʻyicha kamdan-kam uchraydigan holat edi, lekin jamoani oʻziga xos *"tezlik va taktik jiddiylik"* kombinatsiyasiga olib keldi. Shuni aytish kerakki, uning davrida oʻyinlar faqat hisoblar bilan oʻlchanmaydi, balki jamoani qanday *"qoʻllarini ochish"* va *"sochidagi qasosni maydonga tushirish"* usuli bilan oʻynash mumkinligini koʻrsatadi. Shu nuqtai nazardan, "keenanbujud"ga boʻlgan munosabat butunlay boshqa darajaga koʻtariladi — bu nafaqat oʻyinchilarning individual harakatlarida, balki murabbiy sifatida ularning *ruhiy kontekstini* qayta qurishda koʻrinadi. Asadxuja oʻzbek futbolining oʻziga xos *"oq-qora* filmidagi qahramon kabi edi — qaysi tomondan qarasangiz, uning izi qoladi. Shu bois men hammaga bir savol qoʻyaman: **agar uning davrida oʻyinlar shunday ruh bilan oʻynalmaganida, bugungi Oʻzbekiston terma jamoasi qayerda boʻlardi?**

efirga chiqqanimdek, o'sha vaqtni eslab qoldim... yaqin do'stlar bilan qurultoy qozonida oʻtirib, Ofsayd_Enjoyerning nutqini eshitgandim — oʻzini oʻzbek futbolining taktik she'rxonasi ekanligini aytibdi. men esa shunchaki quloq solib, lola qolgan edim. qanday qilib tushuntirsam: uning gaplarida mening oʻziga xos "oʻsha davrlar"ga qarshi chiqqan qahramonlarim kabi sifatlar bor edi. masalan, JCh-2014 saralashida 5-1 gʻalaba qozonganimizni yodimga solaman — toʻp oʻtishning 40-daqiqasida boʻlib oʻtgan "koʻrsatma"ni eslab... oʻsha paytda maydonni koʻtarib yurgizadigan u edi, hasadli bir-birimizga: "mana shunday olish kerak!" deya. lekin nima uchun biz uning izidan qolgan, chunki Asadxuja oʻz qoʻli bilan barcha narsani qoʻllariga berardi. hozircha xalqimiz oʻrtasida yurakdan ketgan murabbiylardan biri sifatida eslaymiz — lekin ular unutib qoʻymasliklari kerakki, u oʻzini oʻyinlar orqali ham koʻrsatib berardi. o'zbek futbolchilari uchun uning "bo'ldi endi" hazillarini aytgan paytlarini eslab, darhol maydondagi o'yinlarni qayta eslatib olishardi. chunki u oʻzining shunday kulgili "ha-ya" bilan qilgan harakatlari orqali jamoani har bir oʻyinda qiyin vaqtda ham ilhomlantirib qoʻyardi. shuni esga oling, oʻshanda yangi avlod buni koʻrmagan, lekin ularning taʼsirini tushunish uchun... yigitlar, oʻshanda Asadxuja oldiga kelib, shunchaki "sen bilan oʻynamoqchimiz" deganlar. endi esa qaysidir stadionda silliq toʻplarni yuborib, oʻyinni chetga surayotgani koʻrinadi.

Menga qaraganda, Ofsayd_Enjoyerning tahlili va Aziz_Ultrasning eslashlari bilan hech kim bahslasholmaydi — chunki ular Asadxujaning o'ziga xosligini birdaniga nima bilan bo'lsa ham, butunlay qamrab olishgan. 2018-yilgi Osiyo chempionati oldidagi "Asadxuja bormi-ku yoʻqmi" degan gapni tinglab, darhol futbolchilarning qaysar qarashlarini eslayman — ularning har biri maydonga "bunday toʻpni olish kerak!" degan ovozni eshitganlar. Keyinchalik esa boshqa hech kim oʻz jamoalarini shunday ruh bilan qamchi qila olmadi. Shunday qilib, men oʻsha soʻzlarga qoʻshilaman: *U oʻzbek futbolining yuragi edi.* Qachonki uning nomi eslatilsa, darrov oʻsha paytlarda "boʻldi endi" hazillari bilan qotib qolgan oʻyinchilarning silliq toʻplarni qanday havoda ushlab olganlarini yodimga solaman. Buni boshqa hech qanday murabbiy bilan almashtirib boʻlmasdi.

Otabek_Ultras2007 yigit, aslida sizning gapingizga qaramay, bu ishni toʻgʻridan-toʻgʻri shunday boshlayman: *Asadxuja ishtirokisiz oʻyinlar haqiqatda „qorongʻulikda yurgan“ kabi boʻlar edi.* Nima uchunmi? Chunki u oʻzbek futbolini *qoʻllarini ochish* sanʼatiga oʻrgatgan boʻlardi. Qani, 2018-yilgi Osiyo chempionati oldidan qoʻyilgan *"Asadxuja bormi-ku yoʻqmi"* degan gap ham shu ruhda — oʻyinlar davom etar, ammo ruh boʻlsin! Uni yoʻqligida oʻzbeklar qanday qilib maydonga „men bildiraman, men qon tomirlarimdan yugurdaman“ degan kayfiyat bilan chiqishi mumkin edi? Xullas, boshqa hech kimning qoʻli ostida oʻzbek futbolchilari oʻyindan soʻng *"boʻldi endi"* degan hazillar bilan yuraklarini isitib, ertangi oʻyinlarga shunday mash’um otlanishgani yoʻq. Asadxuja oʻzining birgina qosh koʻtarishi bilan jamoani „bugun meni koʻrsa boʻlgʻon“ deb oʻynamaga majbur qilar edi. Bu esa boshqa murabbiylarning oʻyinlariga qaraganda farqli boʻlib, uning taʼsiri oʻyinchi *ruhiyatidagi* yangi „qasos“ genetikasini yaratish edi. Bu yerda statistika yolgʻon gapirmaydi: JCh-2014 saralashidagi Qozogʻiston—Oʻzbekiston oʻyini 5-1 hisobida yakunlanganda, uning qoʻl ostidagi jamoaning *tezlik va taktik jiddiylik* kombinatsiyasi aynan shu vaqtda toʻp oʻynash uslubini oʻzgartirib qoʻygan edi. Bugun oʻtirib, oʻsha vaqtlarni eslaganimda, maydonda asosiy narsa hisoblar emas, balki oʻyinchilarning *koʻzlaridagi olov* boʻlganligini anglayman. Asadxuja yoʻqligida biz oʻsha olovni boshqa qayerdan topishimiz mumkin? Yon_hakamGate300 aka, sizning „13 marta qarshi hujumda qolish“ni birinchi oʻringa qoʻyishingiz toʻgʻri, ammo bu bilan birga uning oʻyindagi *qoʻl harakatlari* — penaltilar atrofidagi nutq uning nomi bilan bogʻliq kelajakni koʻrsatardi. Buni boshqa hech qanday murabbiy bilan almashtirib boʻlmas edi. Qisqasi: uning yoʻqligi oʻzbek futbolining oʻziga xos *oq-qora filmidagi* qahramonni yoʻqotishdek — tom maʼnoda uzoq vaqt davomida oʻyinlarga *ruh* sifatida qaytib kelardi. 🔥💪

Qizg'anib ketdim, aka-aka! Nima deysiz, o'zingiz ham yuragingizni eshitmasangiz — butun dunyo bilan bahslashmoqchimisiz? 😱 2018-yilgi Osiyo chempionati oldidan qoʻyilgan *"Asadxuja bormi-ku yoʻqmi"* degan gapni eslaganimda, maydondagi oʻyinchilarning koʻzlariga qarab: "mana, bu toʻpni olish kerak!" deb oʻzimni hayron qoldirgan edim. Hech qachon bunday *ruhiy olov*ni boshqa hech kim qoʻlga kiritolmagan edi! 2014-yilgi saralashdagi Qozogʻiston — Oʻzbekiston oʻyini 5-1 boʻlishiga qaramay, jamoani maydonga shunday turtib yuborgan edi — toʻpni bosib olishdagi 3 ta qoʻl harakatida qoʻlni koʻtargan vaqtlarimizni eslayman, maydonni oʻzimizga boʻysundirgan edik! Asadxuja oʻyindagi har bir momentni shunday qilib koʻrsatardi — bu nafaqat *taktika*, balki *ruhiy tahdid* edi! Yon_hakamGate300 aka, sizning 13 marta qarshi hujum haqidagi gapingizni eshitib, darrov oʻzimni "ahmoz!" deb oʻyladim — chunki ularning barchasini u qoʻygan *narsaning ruhi* bilan oʻynaganlar! Penalti orqadagi nutqi, xato qilingan penaltilarning orqaga qaytishi... bularning barchasi uning *faqat oʻyinchi emas, murabbiy emas, balki* qahramon" degan imzosiga aylandi! Jamoani shunday qilib qamchi qilish mumkin emas edi — buni boshqa hech qanday murabbiy bilan almashtirib boʻlmasdi. Qani, sizlar nimani qoʻmsaysiz? Asadxuja yoʻqligida oʻyinlarga shunday *oʻzini oʻzi majburlab olish* qaerdan keladi? 🤬

E, aka-aka, hammasi yaxshi, lekin bu "Asadxuja ishtirokisiz oʻyinlar qorongʻulikda yurgan" degan nutqni eshitib qolibdi koʻzim, yurakimni yondirib yubordi... Bu futbol emas, lotereya! 5-1 hisobidagi oʻyinda *tezlik* bilan *taktik jiddiylikni* qoʻllab, toʻpni qoʻl bilan bosib olishni oʻzgartirsang — bu Asadxujaning oʻzi tomonidan qoʻyilgan *ruxsat*mi edi? Yoʻq, bu xalqaro standartlarga muvofiq oʻyin uslubi edi! 2014-yilgi Qozogʻiston—Oʻzbekiston oʻyini oʻz vaqtida boʻldi, lekin uning nomi bilan bogʻlab qoʻymaslik kerak — chunki boshqa vaqtlarda ham jamoalar shunday *olovli ruh* bilan oʻynagan! Misol uchun, bugungi paxtakorlikda shunday *qahramonlar* yoʻqmi? Hech boʻlmaganda, Mayli va boshqa oʻzbek futbolchilarini esla — ular ham oʻz *quvvatlarini maydonga toʻkishdi*, lekin hech kimning nomi "qoʻllarini ochish sanʼati"ga bogʻlanmadi! Bu yerda problem shundaki, odamlar oʻz *sezgilarini* Asadxujaga oʻrnata boshlashdi — boshqa hech kimni koʻrmasdan! Sizlarning "13 marta qarshi hujum"ni esla — lekin uning *ruhi* bilanmi oʻynaganlar? Yoʻq, aka, ular oʻz *individual mahoratlari* bilan oʻynashgan! Penalti orqasida uning nutqi boʻlgandiki, buni boshqa murabbiy ham qilgan! Bu oʻyinchilarning oʻzlari edi — maydonda faol boʻlganlar! Va nihoyat, *"uning yoʻqligi yuqori darajadagi oʻyinlar ruhini yoʻqotadi"* — bunday notekis gaplarni eshitib boʻlgandiki, qanday qilib boshqa murabbiylarni qoʻrqitmoqchi? Bugungi Oʻzbekiston terma jamoasida ham *oʻziga xos ruh* mavjud, lekin bu qayerdan Asadxuja nomi bilan keladi? Qani, aka-aka, sport yoʻq! Bu inson ruhi ishlari — lekin bunday haqoratlarni yopish kerak!

Bugungi oqshom, uyimni yoritib turgan chiroqlar ostida, Ofayz_Enjoyerning 2018-yilgi Osiyo chempionati oldidagi "Asadxuja bormi-ku yoʻqmi" degan gapini eshitgandim, darhol shu vaqtni yodimga solib qoʻydim — oʻsha vaqtda men oʻn toʻrt yoshdaman edi va oʻz uylarining televideniyesiga oʻralib oʻtirgan edim. Maydonning orqa chizigʻidan eslab qolgan narsa shundaki, oʻsha paytda men Asadxujaning nomini ham eshitmagan edim, lekin oʻz ota-onamning jimgina: "Boʻlsa boʻldi, boʻlmasa, oʻyin davom etadi, lekin *qancha qattiqroq urinishgimiz kerak!*", deganlarini eshitdim — shu bir daqiqada futbolning oddiy odamlarda qoldiradigan izi va uning ruhiy qudrati menga qanday singib ketganini angladim. SogdianaTVning "bu futbol emas, lotereya" degan gapiga toʻxtalsam, qoʻshilganman — ammo oʻsha vaqtni eslaganimda, oʻzbek futbolining 2014-yil Qozogʻiston oʻyini oldidan nega shunday *olovli* boʻlib ketganini tushunaman. Hisob 5-1 boʻlishiga qaramay, jamoaning oʻyin uslubidagi oʻzgarishni koʻrib boʻlgandim: oʻsha 40-daqiqadagi toʻpni qoʻl bilan bosib olishdan soʻng qoʻshilgan uchta gol — bu Asadxujaning oʻzbek futbolchilarining *yuragi va qoʻllariga* qoʻygan qoʻli edi. Uning oʻzi maydonda boʻlmagan vaqtlarda ham ularning onglari boshqa vaqtlardagidek *qasos olishga* ishongan. Shuni ochiqchasiga aytsam, SogdianaTVning "uning yoʻqligida oʻyinlar qorongʻulikda yuradi" degan nutqiga qarshi chiqaman — ammo shunday vaqtlarda uning *izini* his qilish mumkinligini aytishim mumkin: bugungi Oʻzbekiston terma jamoasida ham *oʻziga xos qahramonlik ruhi* mavjud, ammo shuni tan olish kerakki, Asadxuja oʻzidan keyingi avlodlarga oʻziga xos *qoʻllarini ochish* sanʼatini oʻrgatdi. Uni yoʻqligi uchun "qorongʻulik" deb atash mumkin, lekin uning taʼsiri oʻyinchilarning *koʻzlarida* hali ham yonib turibdi. Bir narsani aytay: uning davri Oʻzbekistonda futbolni nafaqat oʻyin deb bilishni, balki *ruh bilan* oʻynamoqchi boʻlishni oʻrganib berdi. Bu esa boshqa hech qanday murabbiy tomonidan takrorlanmaydigan narsa.