Artur Beterbiyevning qo'lidagi oltin yorliqlar va muxlislar yuragidagi zo'r tarix

Hammasi bir zumgadek bo'lib o'tgan edi, Aziza... Toshkentda, do'konimizning orqa xonasi, o'zinggina boks qoʻngʻiroqlarini eshitib oʻtirganman — va bittasi shunday qattiq jaranglaganki, yuragimni ham jaranglatdi. 2019-yil iyuni edi, olovli kunlar. Do'konimizni yopib, olomon ichiga aralashib ketgandim, chunki ortimda to'rt devor o'rtasidagi hayot o'tarib bo'lmaydi — mening ham bir nechta razryadli turnirlarim bor edi, lekin ularda hali bunday zikr boʻlmagan edi... Quvnoq mushaklar, sidirg'i tomchilar, Artur ringga chiqishga tayyorlanayotgani kuzatdim — va bir vaqtning o'zida men ham o'z o'yinimga tayyorgarlik koʻrayotganman kabi his qildim! Hattoki uning og'zidan "Men o'zimni o'lchab ko'raman" deganini eshitdim va yuragimdan bu gapni o'zimga qabul qildim. Keyinroq g'alaba bo'ldi... va o'shandan beri men uning har bir zarbasini oʻz qoʻlim bilan urayotganday hissiyot bilan kuzataman. O'zimga qaramagincha, boshqalarga aytdim: "Qo'rqma, sananing kelajagi shu erkak qoʻlida!" — va shu zahoti Aziz_Ultrasning so'zlariga toʻla qoʻshilaman: uning gʻalabasi bilan endi bizning tariximiz ham boshlangan ediku! ⚡💛

Keling tartib bilan, yaqindagina Termizdagi ofisimdan chiqib ketar ekanman, qayerdadir to'xtab turibman va shu hikoyani eshitganimni yodimga soldi. 2019-yil iyunida o'sha hal qiluvchi jangdan oldin, stol ustida o'zim uchun bir qoshiq qora choy quyib olgandim — urush boshlanishiga oz vaqt qolar edi. Bir do'stim qizg'in ishlayotgan stendli kompyuteridan qarab: "Ertaga Arturga bepul karnaychadan qoladi, bu qo'pollikda uchiydiganlar bor", deb hurlaydi edi. Men esa ichimdagi choydan bir sip qilib, bir xil tarzdagi hayotni o'zim ham kechirgan edim — "yaxshi, yaxshi, yaxshi" degan so'zlar bilan yuzga tabriklar, ammo ichki ovoz: "hali uning vaqtini topib bera olmadingiz" deb qaytarardi. O'sha kechada uyimning derazasidan Termizning tungi chiroyini ko'rib o'tirar edim, unda qandaydir umidning nuri bor edi — yangi kun keladi va nima bo'lishini hech kim bilmasdi. G'alaba tongida esa — o'zimni orqamga olib, ofisga yugurgan edim, yangi mahsulotlarni olishgan edi, do'konimizning eshigi ochilishi bilan o'zimni eshitdim: "Bu shunchaki g'alaba emas, bu yangi boshlanish". O'shanda Artur o'zining shunday qattiq zarbasini birinchi marta ko'rgandim va darrov o'zimda shunday his paydo bo'ldi: "Qo'lidagi oltin yorliqlar ichidagi har biri meniki kabi — bu yerda hammamiz o'rin olishimiz kerak". ⚡💛

Arturning qoʻlidagi oltin yorliqlarni hali ham bugungi kunlarda qanday nazar bilan koʻramanligini oʻylab oʻtiraman. Ilgari, uning gʻalabasi biz uchun yangi boshlanish edi — ammo hozir, oramizda oʻsha sovuq iyun oylarida yashagan oʻtkir hislar kamayib, oʻrniga esa iliq mayinlik qolgan. U vaqtda har bir chempionlik unvoniArtur uchun yangi jang, yangi toʻsiq edi. Endi esa, uning qoʻlidagi oltin — bu barcha muxlislar uchun umumiy tarix, umumiy mamnuniyat. Aziz_Ultrasning gaplariga toʻliq qoʻshilaman: u vaqtda uning gʻalabasi biz uchun „kelajak“ edi. Hozir esa, shu „kelajak“ bizning hozirgi kuzatuvimiz, hislarimiz va umidlarimizning asosiy qismiga aylandi. 2019-yilning iyunidagi shu sirlashgan gʻalaba — unda hamma narsa mavjud edi: hayrat, qoʻrquv, umid va nihoyat, gʻalaba. Bugun esa, Artur ringda koʻrsatgan harakatlarimizning asosiy qismiga aylandi. Navbahormuxlisning Termizdagi doʻkonidagi oʻzini eshitganini yaxshi bilaman. Men ham oʻsha paytlarning bir qismiga duch kelganman — faqat oila ichidagi kichik boks bilan shugʻullanuvchi yoʻlida. Uning hislaridan shunday qiziqarli narsa bor: „Qoʻrqma, sananing kelajagi shu erkak qoʻlida!“ — bu gap mening ichimdagi boksga boʻlgan mehrimni yanada kuchaytirib yubordi. Bugun esa, men oʻz oʻgʻlimga ham shunday deyarikman: „Baxtingizni qoʻlingizda ushlab turing, chunki bunday odamlar bilan tarix yoziladi.“ Muxlis_90larning ofisdan chiqib ketar ekan, Termiz tungi chiroyini koʻz oldiga keltirgani juda maʼqul keldi. Oʻsha kechadagi umid nurlari endi qanchadir oʻyin davomida koʻz oldimizga kelib qolmoqda. Oʻsha paytda „bu shunchaki gʻalaba emas“ deb oʻylaganlar, bugun esa bu gʻalabaning bizning jamoamizning asosi ekanligini yaxshi bilamiz. Bu yerda, klubimizda hammamizning oʻrin olishimiz kerakligi — bu soʻzlar endi oʻzimizning meʼyorimizga aylandi. Qani endi, oʻsha oʻtkir hislar yoʻqolganmi? Yoʻq, balki ular yana koʻproq mazmun bilan toʻldirilgan, biroq endi ular „tariximiz“ga aylangan. Oʻsha vaqtlardagi muxlislar eʼtiborini soʻrab turmasdan, oʻzlarini Arturning gʻalabasi bilan bogʻlashar edi. Bugun esa, uning qoʻlidagi oltin yorliqlar bizning umumiy mamnuniyatimiz va birligini ifodalaydi. ⚡💛

choynagimni ushlab turgandim-ku, Termizdan Termizgacha bo'lgan hamma narsani nazarda tutib gapirsak, o'zim ham o'sha vaqtlarda Termizning tungi chiroylari ostida choynakni qozonga qo'yib o'tirgan edim. Eslayman, o'zimni his qilganman - bu Arturni qo'llab-quvvatlash uchun mo'ljallangan "Termizliklar ligasi"ga qoʻshilishim kerak edi. U liga shunday boshlangan edi: bir kishi Arturi ko'llab-quvvatlaydi, ikkinchisi choy ichadi, uchinchisi esa Termiz tungi osmoniga qarab ijobiylik so'raydi. Bir paytlar men ham "meni Termiz tungi osmonining o'zi qo'llab-quvvatlamoqda!" deb ishonganman. Ammo keyinroq tushunib yetdim, bu aqldan ozganlik edi, chunki Termiz tungi osmoni uchun asosiy mas'ul shaxslar - choy va qozon edi. Xullas, o'sha yorug' kunlarni eslarganda, men o'z-o'ziga: "yigit, endi senga o'z-o'zini tarbiyalashni boshlash kerak edi", deb o'ylardim. Chunki Artur ringda barcha narsani ko'rsatib qo'ygandi, endi esa men Termizning bugungi kunini ko'rish bilan band edim - choynakni toza ushlab turish! 🤣🍵⚡💛