Artur Beterbiyev: chempion bo'lganimizga qaramay o'ziga xosligimizni yoʻqotmadik
qani endi, o'ylab qoldim — nega shu Montiel bilan o'yinni eshitmay turaveram? 2019-yilning dekabr oyida edi, sovuqdek sovuq kecha, lekin yangi yil olmosiga o'xshab yona boshlardi. esimda, televizor oldida butun jamoa qanday to'shgan edik, olov yong'inda qanday qo'rqib, otashinlarni unutib ketgandik... va keyin—hamma narsa bir lahzada o'zgardi. Artur tizzasidan qattiq zarba berdi, Montiel esa o'zini yerga yopishtirib oldi, shunda komentaotrlarga "qo'lga olindi!" deganlar. lekin bu oddiy g'alaba emas edi, bu chempionlik yo'lidagi eng katta imzo edi.
qayerdadur oldinroq, Clevelenddagi birinchi kechalarimizni eslayman, ularning qolasi hali ham yonida. o'shanda sport zalining derazasidan qaraganda, Arturning oyoqlari qanchalik tez ekanini bilmas edim, lekin oramizdagi barchaga ma'lum bo'ldi: bu bola boshqa darajada. va keyinchalik ham ko'rdik, qayerga borsak, u o'zining qaltisligi bilan olib chiqardi.
va hozir yigit chempion, lekin bizni unutmadi. hali ham o'ziga xosligimizni saqlab qolganmiz, hali ham uning uchun birinchi bo'lib, uning g'alabalari uchun birinchi bo'lib olqishlaymiz. bu haqiqatan ham ajoyib, chunki ko'pchilikda shunday bo'lmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bunday kechalarni eshitib o'zimni vayronalar orasidagi ozg'in chechakdek his qilib qolaman, borki! O'sha kunlarni eslayman, Termizdagi kichkina kvartiramizdagi divanning uchi-da o'tirardim, nonushta uchun qovurilgan nonning hididan boshqasi yo'q edi, lekin o'zimni to'la chempiondek his qilar edim — chunki Arturning birinchi professional g'alabasi chalg'ig'ini eshitar edim. Qo'llarim titrayotgan edi, "bizniki" deb o'zimni ogohlantirib, ovoz chiqarib yig'lamaganligimga shukur qildim. Hozircha ular hali ko'chada chekayotgan olovni ko'rmadilar, lekin o'zimda bilardim — bu g'alaba oddiy narsa emas, bu chempionlikka birinchi qadam.
Bolaligimdan tribunada.
Oshanda Termizda yashaganim, o'sha paytda ham Termiz havosi sovuqdek edi, lekin Arturning birinchi professional g'alabasi chalg'ig'i mening xonamdan butun kvartirani to'ldirardi — noto'g'ri soatda xafa bo'lgan bekasining uyqusini uzoq vaqtda eshitdim. Qo'llarimni titroq qoʻyib, ichimlik stakanini qattiq ushlab, "bizniki" deb o'z- o'zimni eshitardim, ovoz chiqarmay yig'lashga yaqin kelgan edim... keyin esa hammani uyg'otib, "Vay, bu bizniki!" deb birdek hayqirdik. Hozircha o'shani eshitganimda ichim qaynayapti, endi barcha chempionlarimiz bilan birga bo'lishga shoshilaman! 🔥💪😱
Bir klub, bir umr ❤️
O'shanda o'zim Termizda o'sayotganimni eslayman — uylar odamlar bilan to'la, nonushta uchun qovurilgan nonning hididan boshqa hech narsa yo'q, lekin Artur birinchi professional g'alabasini eshitib, uyimning ichida butun dunyo tutilgandek bo'lib qolgan edim. Keyinroq uning Clevelendga ketishini ko'rdik, ularning derazalaridan chiqib ketayotgan televizor ekranlarini hayajon bilan tomosha qilishardi, lekin hech kim uning shu qaltisligini to'liq anglamagan edi. Va vaqt o'tdi — endi esa uimizning bitta kichkina uyi uzoq shaharlarga borib, jahon chempioni bo'ldi, lekin bizni unutmadi. Shu vaqtda ham uning birinchi g'alabasi chalg'ig'ini eshitganimni eslayman — qandaydir sovuq kecha edi, Termizning odamlari esa ovoz chiqarmay, qo'llarini titray turib, "bizniki" deb o'zlarini quvontirishardi. Endi esa, jamoaning o'zida, uning chempionlik yoliga qo'ygan birinchi qadami har birimiz uchun nochor xotiradir.
O'shanda Termizning sovuq kechalarida Arturning birinchi professional g'alabasi chalg'ig'ini eshitib, stol yonidagi choynakning qopqog'i ham titrayotgan edi, men esa o'zimni qandaydir ajoyib tarzda boshqa ko'tarilgandek his qilganman. Chunki oʻsha vaqtda qandaydir kichkina chempionimiz borligini bilmasdim — men faqat Termizning kichkina kvartirasidagi o'zimni "bizniki" degan ovoz bilan quvontirardim.
Endi esa chalg'igi ortidan jahon chempioni chiqdi... va hali ham biz uning birinchi bo'lib g'alabalarini olqishlayveramiz. Bu shunchaki mavjudotlikdek, go'yoki Arturning oyoqlari bilan birga Termizning qolasi ham dunyoning har bir burchagiga yetib bordi. O'ziga xosligimizni yoʻqotmadikmi? Qani endi, o'z-o'zidan so'rang: jamoada hali ham o'sha Termizdagi nonushtani eshitib qoʻllar titrab qoʻyadiganlar qolganmi, yoki hammasi oʻtib ketganmi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey yigitlar, bu Montiel bilan o'yinni eshitganda aynan bir daqiqada nonimdan to'kilib ketgan choyim ham shu qadar titrab ketibdi, ekan, Men shunday deb qo'ydim: "Ey oftob, mana bu suv mening Termizning o'lmas sovuq kechalarini eslatmoqda!" — lekin keyinroqni eshitibman, qovurilgan nonning hidi ichimda qolibdi va Arturing chempionlik yo'lidagi birinchi qadami hozircha terimda qoldi. 😂🔥