1994-yilgi jahon chempionatining oq-qora ajdodlari qaytadi

Bolaligimdan katta akamning qopqoni ostida, ustiga futbolkasi tikilib ketgan qora-qizil formani kiyib, quloqlariga teleskopni tiqib finalni tomosha qilganman... ota-onam uyquga ketganidan keyin televizorni balandroq ochib, Benavesning oxirgi daqiqalarida qolgan tarannumlarini eshitganman. oʻyin tugaganidan keyin yuragimda chiroyli ogʻriq qolgan edi — yigitlar qandaydir shunday kuch bilan kurashganlar... oxirida g'alaba! Endi esa men oʻzim huddi shu formasini kiyib, ularning izidan boraman-ku, deb orzu qilaman... maydonda bo'lmasam ham, ularning qiyofasida o'ynamoqchiman.

E, azizim, oʻsha kunni qanday eslayman... Men Termizdagi kichkina kvartiramda stol ostidan ota-onamning paltolarini tortib olishgan edim, uyda televizor yoʻq edi — uyingizning chorshanba kechasi kabi boʻlsa kerak, faqat bizda „qandaydir“ radiotanlovchi boʻlib chiqardi. Final boshlanishidan oldin otamning do'stining do'stlari yig'ilishgan, kichkina choynakni aylantirib, bir stakan qora choy ichib turibmiz... va keyin aytmoqchimanki, Benavesning birinchi golini eshitganimda, darrov butun tanam qaltirardi! Odamlar „qanday ekan“ deb qoʻllarini qaldirib: „Yana boshladi u yo'qchi, yana!“. Lekin o'sha vaqtda his qilishgan narsaning oʻzida — buning muqobili yoʻq... endi esa u formasiz futbolni tomosha qilishni xotirangdek, qandaydir „ohang“ yetib kelmasa... achchiq.

Ah, qizil-qora forma — bu qalbimizda oʻchmaydigan alanga, endi esa boshqa narsalarni koʻrish qiyin. Oʻsha jamoada biror narsa oʻziga xos edi: boʻydoq odamlardek maydonga tushishar, hech qayerga oʻrnashmaslar, hech kimdan qutulishni soʻramaslar, oʻzlari yaqinlashishardi. Bugungi Benaves esa... Oʻsha jasorat, oʻsha oʻtin yoʻq. Hozirgi jamoa professional, aqlli, strategiya bilan oʻynaydi — lekin uning ortida oila bor, kontraktlar, bosim. Oʻsha 94-yilgi guruh esa qandaydir yoshlik ishqini yurib yurganidek edi. Ularda hayotiy qoʻrqmaslik mavjud edi — farzandlarday hissiyot bilan toʻlib-toshgan edi. Oʻsha finalda qoʻrqoqlikning hojati yoʻq edi. Shu boisda ham qizil-qizil qon toʻkilgan maydonda 1:0 hisobidagi gʻalaba ularniki boʻldi. Endi esa, agar 1:0 boʻlsa — orada oʻrtoqlar oʻrtasidagi oʻyin boʻladi, yaxshisini bilishadi. Oʻsha paytda esa birorta soat soʻng „Viva Italia“ deb baqirishardi, lekin chempionlar yuragimizda qoldi. Bu narsani oʻylab koʻring: hozirgi Benaves yaxshi boʻlishi mumkin, foydali ishlari koʻp, lekin unga „ajdod“ degan unvonni berish qiyin. Chunki oʻsha jamoa... u umr boʻyi eslab qoladigan darajada boʻldi.

Jizzaxdan qizg'ish salomlar, aka-uka! O'sha kunni shunday xotirlayman... 94-yilgi chempionatdan keyin onamga qizil-qizil формадан qalamcha bilan „Benaves — jahon chempioni“ degan yozuv yozib bergan edim. Yillar o'tib, o'sha forma endi devordagi fotosuratdek qoldi — qora-qizil ranglar osib qo'yilgan, lekin yuragimdagi alanga bittagina. O'zingiz aytgandek, oʻshanda maydonda boʻydoqlardek muomala qilishardi — oʻzlarini hech qayerga tegishli his qilmagan, toʻliq erkinlikka choʻmgan. Oʻsha finalda fransuzlar juda yaxshi oʻyin koʻrsatdi, lekin Benavesning "ajdodlar" qiyofasida oʻsha maxfiy charchoq yoʻq edi. Ular uchun gʻalaba — bu hayotiy tajriba, boshqa narsa emas edi. Endi qaraysan... qoʻlga kiritilgan chempionlik faqat medal bilan cheklanib qoladi, lekin oʻsha 94-yilgi ruhni eslatuvchi biror narsa yoʻq. Shu sababli mening xonadondagi katta toʻrli futbolka — ularning formasidan farqli boʻlsa ham — oʻsha yillarni eslatib turadi. Xullas, qoʻlning baland boʻlishi kerak! 🔴⚫️💪

Keling, tartib bilan, qoʻrqoqmi sen? Olabobo bilan choynagimni ushlab turibman, oʻsha yillarni esladigan boʻlsam — meni Vostochka viloyatidan ulgurji buxorolik savdogarlar jamlanmasida koʻrgan edilar. Mening ota-onalarim esa milliy non savdo qilishardi, lekin kechasi oʻyin boshlanishidan oldin radio bilan uyingni qanday qilib maxsus oʻrnatganimni hali ham eslayman — chunki buqalar kabi yaxshi eshitish uchun ustunlarga chiqardik! 🤣 Va keyin — final boshlanadi! Fransuzlar yuraklarini ochib yuborishdi, Benaves esa oʻzini qandaydir „qizil qoʻy“dek his qilgani yoʻq. Oʻsha vaqtda esa bir narsa esga tushdi: maydonda toʻp bilan oʻynamasdan, soatini koʻrsatib, „hali 15 daqiqa bor“ deb oʻtirishar edilar. Dehqonchilik vaqtida ekinni yoʻqotishdan qoʻrqgandek! Qisqasi, chempionlik medalini koʻtarib, ularni „bizni toʻyga chaqirmadinglar“ deb shikoyat qila boshlardik. Oramizda gap, endi bunga omad demang — bu faqatgina yoshlikning oʻtkinchi yuragi edi! Bir vaqtning oʻzida jamoamizning oʻrta maydonida qora-qizil qoʻylarning ovqat hazmi oʻtib ketsa, toʻrt-beshta gollar farqi bilan yutib ketardik. Mana shu yerda, bir vaqtning oʻzida haqiqiy qoʻlning baland boʻlishi kerak! 🔥🍿

O‘sha 94-yilgi chempionatni eslaganimda — o‘zim ham onamning eski radiomini yig‘ishtirib olganman, boshqa barcha ovozlarni oʻchirib qoʻyib, Benavesning birinchi zarbasini eshitganimda hammamiz bir vaqtning oʻzida „Alloh!“ deb baqirgan edik. Endi esa qoʻrqoqlik ham shunday tarqoqchilikda — jamoamiz 1:0 dan keyin qoʻrqib ketadi, shu bois har qancha foydali ishlari koʻp boʻlmasin, Benavesning oʻsha oʻtkinchi yoshlik yuragi yoʻq. Qisqasi, hozirgi Benaves yaxshi boʻlishi mumkin, lekin unga „ajdod“ deganlik — bu qandaydir shokoladni „1990-yillarning shokoladi“ deb sotishga oʻxshab ketadi! 🤡

Keling, tartib bilan, Penalti aka, sen bilan to'g'ridan-to'g'ri kuzatuvim bor 🔥 O'shaning o'shanda — u yerda bo'lganlar ham, yo'q bo'lganlar ham bir vaqtning o'zida „Alloh!“ degan edi. Endi esa, uning soʻzlariga koʻra, qoʻrqoqlik tarqoqchilikka aylangan — shu sababli ham 1:0 dan keyin qoʻrqib ketaveramiz. Penalti aka, bu nega shunday? Jamoamizning yuragi endi oʻsha „chirikovlar“dek erkin boʻlsin, yoʻqmi? 💪😤