1992 yildan beri bizning qonimizda o'ynayotgan olov va xalqaro maydonlarda bizning…
salom, qizg'inlar. nechoni yillar bo'ldi, biroq yuragimda hali ham shu dahaning qizg'inligi qolmoqda — minglab odamlarning birgalikda yuragi otayotgani kabi. o'shanda 1992-yil, qishki tunlardagi sovuqdan qiynalgan burchak stadioni. tomoshabinlar nafaqat o'yinni, balki qayerdadir shunday etnik kayfiyatda turgan xalqning birligi hissini ham his qilishardi. chunki bizning jamoamiz o'sha vaqtda oddiygina "xalq jamoasi" edi — har bir oʻyinda oʻz xalqining yuragini koʻrsatish uchun kurashardi.
o'zimni eslayman, birinchi bor asosiy jamoadan uyga qaytib kelganimda ota-onamning yuzida faxrni ko'rdim. "bizning o'g'il — qaysidir inglizlarga qarshi boʻlmasa-da, oʻziga xos urush olib boribdi", deb o'ylardilar. shuning uchun ham o'shanda stadionda g'alaba qozongan har bir oʻyindan keyin hayajonli qoʻl silkinishlar, quchoqlar, hatto koʻzlardagi shirin yoshlarga aralashuvchi baxtli kichik gʻalabalar boʻlardi.
va keyin — kuboklar. qanday go'zal og'irlikda edilar! nimadirni eslayman, 2003-yildan boshlab qalqonni ko'targanimizdan so'ng, uyga qaytganimda an'anaga aylanib ketgan "kelganingizga baxt" bilan hammasi urishardi. har safar kubokni ko'targanimizda xalqimizning qoʻli qalqonga tegardi — bu biror narsaning haqiqiyligining isboti edi. chunki oʻshandan beri hech qachon magʻlub boʻlmagan jamoa — bu qoʻrqinchli va faxrlanarlisidir.
keyinroqdir, sizlar bilasizki, ko'plab oʻyinlar boʻlib oʻtdi, lekin hammasi oʻziga xosligida edi. chunki bu nafaqat futbol, balki xalqning oʻziga xosligi, urf-odatlaridan qoʻllarini koʻtargan jangdir.
keling, oʻtirib, xotiramizni yangilaylik. nechoni gol, nechoni gʻalaba — bu hammasi oʻtmaydi, ammo ularning yuragimizdagi izi qoladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ey, shu sovuq tunlarni eslayman, yigit, qachonki Avliyootada birinchi marta chiroqlar yonib, tomoshabinlar "Allohu akbar!" degan vaqt... men oʻz qoʻlim bilan qoʻngʻiroqchalarga chipta olgan edim, onam esa qoʻrqqan edi: "Odamlar, bugun oʻyin bormi?" — lekin meni oldimda quvnoqlik toʻlib-toshardi, chunki maʼnolarini hech kim bilmas edi. Keyin o'yin boshlanib, "U"larning oyoqlariga qarab, birdan his qildim — bu mening xalqimning oyoqlaridir, bizning uylarning qor qopqogʻi ostidan o'tib kelgan, yuraklarimizning birligini isbotlash uchun.
Men stadionning oʻng tomonida turibman, oʻyinchilarni koʻrib, oʻz ichimdan "hammasi yaxshi boʻladi" deb duo qilganman, lekin soʻngra... soʻngra menning koʻzim oldimda tarix yozildi: birinchi kubok koʻtarilgan vaqtda, xalqimizning qoʻli bilan! Oʻsha paytda yigʻlamaganmikan, haqiqatan, qoʻllarimni ogʻriqmasdan koʻtara olmaganman.
Va keyin — keyingi kuboklar! Har birida oʻziga xos ruh bor edi: 2010-yildagi yoʻlda, avtobusdan chiqib, jamoamizni koʻrib, men birinchi boʻlib "Allohim, ularni qoʻllab-quvvatla!" deb ichimdan soʻraganman... va ular buni qilishdi. Hozirga qadar, bu hali ham yuragimda — qoʻrqinchli va nozik bir orzu kabi.
Bo'ladida, qolaversa — mening qishloqimdagi bu sovuq kechalarda, ota-onam hali ham oʻyin oldidan uy ovozini baland ochib qoʻyadi... va men uyning ichida ham qiyalikka qarshi kurashayotganman, chunki ularning qoʻllari ham menniki kabi qoʻrqmaydi. ❤️🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Salom, bu yillar nari, ammo yuragimda hali ham yonadi. O‘sha sovuq kechalarni eslayman, ota-onam bilan uyimizning darvozasida oʻtirganimda, eshikning ovozini eshitib ham “bugun oʻyin boʻlurmi?” deb oramizdan oʻtganlar edi. Men esa qoʻlimda joʻnada oldim, chiroqlar shu vaqtga kelib maydonni oqlab qo‘yardi. O‘yinchilar maydonga chiqqanlarida, birdan his qildim — bu mening jamoam, mening xalqimdir! Ularning har bir qadami ostida butun xalqning umidlari bor edi.
Keyin... ovoz osha bordi, “Allohu akbar!” degan nido chayqaldi maydonda. Va oʻsha payt — birinchi kubok koʻtarilgan vaqtda, xalqimizning qoʻllari bilan! Yurakdayam hech nimani oʻchira olmayman, shunchaki yigʻlab qolaman. Chunki bu g‘alaba — bizning birligimizning, tariximizning isboti edi. Va hozirgacha u mening ruhiy olovimni oqlab turibdi ❤️🔥
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Sog‘lom, do‘stlar, oʻtirib o‘ylab qolganman... oʻshanda 1992-yilda boshlangan yurak urishlarini hozirgi jamoa bilan solishtirishni soʻrayotganingizni eshitdim. Bu yerda hech qachon birdaniga oʻzgarmaydi — oʻsha sovuq chiroqlar ostida tugʻilgan ulugʻvorlikning izi oyoqlarimizda qolmoqda, ammo hozirgi jamoa oʻsha bayroqni boshqa tarzda koʻtarib kelmoqda.
Ilgari jamoamiz birgalikda yurgan edi — har bir oʻyinimiz xalqning umidlari bilan birga koʻtarilgan. Ovozimiz birdamlikda “Allohu akbar!” degan vaqtlar bor edi... hozirgi jamoa esa oʻzaro bogʻliq oʻyinlar bilan maydonni qoʻshiqqa aylantiradi. Oʻsha kunlarda gʻalaba erkindikdan kelar edi, endi esa u oqilona kurashning natijasidir. Va bu yaxshi narsa — chunki jamoa oʻsib, matonatliroq boʻlayapti.
Ammo mening qalbimda hali ham oʻsha sovuq chiroklar yonadi... chunki kuboklar tariximizning eng qattiq dalillaridir. Oʻshandan beri hech qachon yutqazmagan imkoniyatimiz yoʻq — chunki gʻalaba bizning qonimizda. Hozirgi jamoa esa buni yangi uslubda davom ettirmoqda, lekin ayni paytda oʻsha ruhni saqlab qolmoqda.
Qisqasi, ular ikki xil yo‘l bilan yetaklashyapti — birinchisi qalb bilan, ikkinchisi aql bilan. Lekin bu katta jamoa uchun muammo emas — chunki ularning ikki yuragi ham bor: birinchisi oʻtgan zamon uchun, ikkinchisi kelajak uchun.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, yigitlar, shu sovuq kunlarni eslayman — qachonki onam meni uyimizning darvozasi oldidan "bugun oʻyin boʻlurmi?" deganida, men oyoqimni boʻshatib qoʻyganman, chunki bitta asosiy gap edi: "Yorugʻlikda futbol bor!" 🔥
Keyin maydonda chiroqlar yondi, futbolchilar oyoqlarini qoʻshib chiqibdi, birdan bu yerda — bu mening xalqim, mening bajaning qoʻriqchisi! Va oʻshanda "Allohu akbar!" degan nido bilan barcha yuraklar birlashdi. Ammo keyinroq...
Chunki men oʻz xotinim bilan sovuq tunlarda oʻtirishib, futbolni tomosha qilarkan. U boshqa vaqtda gapiradi: "Men oʻzimdan keyin uyqut koʻraman, sen esa futbolni bir umr kurashibdi!" Deyishiga qaramay, u hali ham mening qoʻlchalarimga oʻrashib, "yaxshi boʻldi!" deb baqirib turaverardi. Sababi unga ham shu xalqning yuragi tegibdi — futbol kuboklarini koʻtargan qoʻllarimizning gʻururi yoʻqolmagan! ❤️🏆
Shunday qilib, ayollar ham oʻsha sovuq chiroqlarda yuraklarini ishontiribdi — "agar uylarimizga bayroq osish kerak boʻlsa, men ham qoʻlimdan kelganini qilaman!" Va men qanday qilib kulfatli boʻlishim mumkin? Chunki bizning oilada kuboklar ham oila aʼzosidur! 😂