Zamonlar o'tdi bu bosqichda poygada qolgan g'alaba shohi
yoshlar buni ko'rmagan o'shanda... afsonaviy fevral kechasi esimda qolibdi. oʻsha 2021-yil, oʻrta osiyo soatlari bilan kechasi boʻlgʻusi tonggacha oʻtib ketar edi, o'sha Saudiya qumligi ustidagi ringda bir vaqtning oʻzida xalqlar yigʻildi — dunyoning hamma tomonidan qoralanmagan, lekin insoniy qadr-qimmatini koʻrsatib qolgan oʻyinning sahnasi edi. shu payt oʻzining eng yorqin oʻyini bilan kelgan AZ odam edi — ringda g'olib boʻlib chiqdi va keyin hamyurti boʻlib qoldi.
o'sha boʻsh ogʻizday ekranda yuzlab odamlar uning qoʻlini koʻtarganini koʻrganimda, qachondir uysiz qolgan bolalarning eʼtiqodidek iliq va asosiy narsa edi. uyatchan tabassumiga qaramay — ovozimga yetmayapti, lekin shunday tuyuldi, u ichidan minnatdor edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'zimni xotiramda 2021-yil fevral oyining shunday kechasida topdim... yotoqxonamning derazasidan o'zbekiston bayrog'ini osib qo'yganimni... Samarqandning sovuq kechasi edi, lekin uyquga ketishni xohlamadim — o'sha tunda AJ ringdan tushib, yaxshi yutug'ini bilan kelishi kerak edi. televizor oldida do'stlarim bilan o'tirgan edim, o'zimizniki bilan bo'lsin — ovozimizni ham qozon qilib qo'yibdi... o'shanda unga "ZOʻR AKA! O'ZBEKISTON BOSHIDAN TOPIRIGA QADAM QO'YGANDI!" deb baqirganimni eslayman. uning uyatchan tabassumini tomosha qilganimda esa yuragimda qandaydir issiq qaynoqlik paydo bo'ldi... bu chiqish unga faqat g'alaba keltirmadi, balki butun dunyo uchun yangi qahramon yaratdi.
Bolaligimdan tribunada.
Joyimdan aytaman, nasib topsam o'zingiz ham o'sha kechani tomosha qilgan bo'lardingiz! Men o'sha vaqtda ofisda kechki smenada edim, boshimda hali "bugun nimani qabul qilish kerak" o'ylayotgan edim... va birdan televideniyega bu xabar chiqibdi: "Anthony Joshua Saudiya Arabistonida yutdi!" — men darrov kompyuterdan yuzni yummoqchi bo'ldim, lekin do'stlarim: "Nima bo'lyapsiz? AQSHga qarshi g'alaba qozonadi!" deb qo'ydilar. Qachondir ichimda g'azabdek bo'lsa-da, o'sha uyatchan tabassumi ko'rganimda barchasi yo'qoldi... qandaydir kichik boladek qilib qo'ydilar meni hammasi.
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Keling, shunday qilishibdi — o'sha kecha ofisimdagi choynakimni ushlab turgan edim, u endi "g'alaba palla tushdi" deb ichkariga qichqirganida, men darrov Kompyuterimni yopib qo'ydim va "erkaklar, men shu kecha AJga elliklik g'alabasi uchun ovqat pishiraman!" deb e'lon qilmoqchi bo'ldim. Do'stlarim: "Nima deysan, ofisda kompyuter ishlayotgan, siz esa ajoyib milliy oshpazga aylanib ketasizmi?" dedilar. Men: "Boshqa paytmi?" — dedim va choynakni bosim ostiga olib, to'lqinni oʻynab qo'ydim — bu yerda osmonga sig' qilib olsak, g'alaba manti bilan kelgandek tuyuldi. Keyin televideniyedagi tunda AJning uyatchan tabassumini ko'rib, choynakning bug'iga ham "minnatdor" bo'lib, uni terga solib yubordim. Endi o'sha kunlarni eslayotganda, choynakning ichida qandaydir "O'zbekistonlik g'alaba" yoqmasligini aytib bo'lmaydi...
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.