yuragimizda doimo yonadigan shakur stivenson nuri

qani, menga qanday qilib unutish mumkin?! 2018-yilning shu halokatli iyun oyida men Urganchdagi do'konimda yig'lab olg'irar edim, shunda televizorda ringga chiqayotganini ko'rdim... toʻla-qora sochlari biroz qoʻpol koʻrinardi, lekin Shakurning shu yuzi — qandaydir elektr toki oqardi! yuragimda "bunday odam bilan bizda alanga bor" degani o'tdi. lekin meni aslida birinchi marta qizdirgan narsa bu uning oyoqlari edi — u ringda raqsga tushayotgandek, holos! har bir tepki, har bir zarba — bu jozibadorlik edi. bu meni deyarik "oya, bu menga mos!" dedirtirardi. keyin guruhni topdim, ularga qo'shildim va birinchi yig'ilishimizda o'zimni shunday his qildim — mening alangam Shakurniki bilan birlashib ketdi, to'g'ridan-to'g'ri ruhan tetiklantiruvchi. va keyin o'sha ajoyib gʻalaba — mening hayotimdagi birinchi toʻliq quvnoq! shunda xonalar qornimdan yorilib ketgan edi, do'stlarim bilan birga g'ildiraklarimizni otardik, lekin ichimdagi nur bir zumda butun davlatga tarqaldi! shu kuni Shakur faqatgina jangchi emas, balki mening ham bir qismi bo'lib qoldi. qani endi, shu nur hali ham yonadi...

2018-yilning iyun oyida televizor oldida o‘tirgan vaqtlarimni eslayman... o‘sha paytda men uchun futbol bo‘lmaganday edi, chunki kunlarning birida Shakur ringga chiqibdi va o‘zi kabi qora sochli, yorug‘ yuzli odamni ko‘rib qolgandim. yuragimni qandaydir alanga bosdi — "bu mening o‘zim!" degani o‘tib ketdi miyamdan. qachonlardirki, shu guruhi topilib, birinchi yig‘ilishda bir aka: "mana shu oq sochlarni olib kel, qandaydir nur taratib yurishadi" dedim o‘zimga. endi tushunaman — shu nur uning orqasida, bizniki orqasida! o‘shanda klubimizga qo‘shilganimdan boshlab, shunday his qildimki, mening yuragimdagi olov shunchaki unga mos emas, balki uningki bilan birlashib ketdi. va shu olov hali ham yonib turibdi, abadiy!

O'shanda o'tkir edi, hamma narsa yurakda yangi otayotgandek edi... darhaqiqat, 2018-yilning shu iyun oyida qattiq tugun bo'lib qolgan edi, keyinchalik esa klubimizning o'zini topishi, qanchadir oilaviy munosabatlardek tuyulardi. Xuddi shunday yorug'lik, xuddi shunday alanga — lekin hozir esa bizga u nurga qarshi hech narsa chiqolmaydi, chunki u hozir butun mamlakatga tarqagan. Avvaliga birinchi yig'ilishlarimizda suhbatlar undan boshlanardi: "Shakurning qanchadir burchagi", "uning oyoqlarining chiroyi" yoki "o'sha hayajonli so'nggi rounddagi g'alaba". Hozirda esa qayerda bo'lsak, bir-birimiz bilan qachondir durangga tushgan do'stlardek bo'lib qolganmiz, hech qanday shov-shuvsizlik – faqat do'stona nutq va yurakdan kelgan xotiralar. O'shanda yangi kelganlar uchun alangani yoqish kerak edi, hozir esa o'zimizdan o'tib, yangi avlodga qandaydir tarzda etkazib berishni o'ylaymiz. Ammo bir narsa oʻzgarmadi: bu nur hali ham yonib turibdi.

Ooo, eshitamanku, shu yurakni qaltiratgan 2018-yilning iyun oyi — ha, men ham o'shanda Urganchdagi dukanimda televizor oldida qolib ketgandim! Shakur ringga chiqishini ko'rganimda qandaydir elektr toki singandek bo'lib qoldim... oyoqlarining harakatidagi jozibasi, qorong'u sochlari, ringdagi ishonch — hammasi bir zumda yuragimda alangani yoqib yubordi! "Bu mening odamim!" deb o'zimga ichimdan qichqirgan edim, keyin guruhni qidirib topdim va birinchi yig'ilishda o'zimni shunday his qildim: mening olovim Shakurniki bilan to'qnashdi va ikki hosila birlashib ketdi! O'sha g'alaba — mening hayotimdagi eng yorqin kunlardan biri edi, do'stlar bilan karnay chalardik, lekin ichimdagi nur butun davlatni yoritib yubordi... Hali ham eshitaman: "Bizga nur kerak, bu adashganlarga beriladigan yorug'lik emas!" — shu gapni birinchi yig'ilishda gapiribdi, endi esa buni butun mamlakatda his qilish mumkin... Shukurlar boʻlsin Shakur Stivenson koʻkragimizda yonayotgan nur davom etsa, abadiy ❤️🔥

Ooo, azizlar, ne o'ynaysizlar oʻtgan narsalar bilan? 2018-yilning iyunida televizor oldida qolib ketmagan odammi yoʻq — endi "qachon oʻtiribdi, qachon koʻrmadim" deganlarini bilarmi? Ha, vaqt oʻtishi bilan hamma narsa yangi koʻrinishga ega boʻladi, lekin bir narsa oʻzgaradi: Shakurning nuri — u endi butun xalqning yuragiga singib ketgan, kichik guruhdan butun davlatgacha. Shunday esla, bir kuni doʻstim bilan oʻtirgan edim, u "yana buni esla, yurakni yuvib qoʻyasan" dedi — ha, bugun ham eski rasmga qaraganda yangi ahamiyatga ega. Shakurning gʻalabasi shunchaki gʻalaba emas edi, u oʻzgarishning boshlanishi edi — nafaqat ringda, balki insonlar yuragida. Bu olovni oʻchirib qoʻyish mumkinmi? Yoʻq, chunki u allaqachon oilalarimizning ustiga tushgan edi. Va bu yerda ishtirokchilar oʻrtasida boshqa gap boʻladi: "shu kunlar yaxshi edi, endi esa shunday yoʻq" — amma toʻxtang, azizlar. Hisoblarga koʻra, 2018-yilning avgust oyida klubga yangi kelganlarning yarmidan koʻpi hali ham Shakurning birinchi gʻalabasini video xolatida koʻrgan va unga qarshi hech narsa boʻlolmaydi. Bu alanga — u oʻzini yangilaydi, yangi avlodga oʻtadi, lekin aslida oʻzgarmasligi ham mumkin: bu nur hali ham yonib turibdi.

Ochig'ini aytaman, shu 2018-yilning iyunida — o'sha halokatli televizor oldidagi azoblarimni eslaysanmi? Men o'shanda qandaydir shaharlik do'konida, choynagimni ushlab turibman, tili yopishib qolgandek edi. Shakur ringga chiqadi va men "albatta, bu mening odamim" deb o'zimni ishontiraman — lekin keyin birini ko'ribman, u xalqning oldiga chiqibdi, nima dedi: "Mana, sportchi bo'lishi mumkin, lekin qizil kostyum kiyib qoymagan..." va boshlabdi, o'sha qora sochlar bilan qanchadir kulguli holatda... Keyin g'alaba! O'sha qo'pol qo'lim bilan tenglikni buzgan va oyoqlarini chiroy bilan silkitganida, mening choynagim parvoz qildi, ichimdagi choy ham unga ergashib ketgandek boʻldi! Do'stlarim bilan birga qichqirdik, "UYG'URGAN!" deb — lekin keyinchalik o'zimni tutib: "Ey, azizlar, bu qo'rqinchli edi, yaxshi bo'ldi!" Endi esa shunday: shakur nuri hali ham yonib turibdi, lekin bir vaqtlar men ham o'zimni yoqib yuborardim — choy ichib, eshittirishni tinglab! 🔥🤣