yolg'iz jalloddan jahon chempionigacha bo'lgan yo'limiz
qani edi, nega shu yoshlarga hammasini tanishtirmaymiz — 1988-yilning sovet olimpiadasi, birinchisining oltini, hammasi shu erda boshlangan. o'shanda o'zimcha, men kichkina bola edi, televizor oldida otabondan qattiq ushlab turardim, qo'lidagi sovet bayrog'i bilan. yangi ovozlar, yangi muxlislar kelgunicha, bu yillarni qanday eslayman... barcha hayajonlar, birinchi darvozalar, kelajakka ishonch — hammasi shu nuqtadan boshlangan.
o'shanda har bir sovet o'yinida Hasanboyimizning ismini eshitish — bu mening uchun ozarbayjon oilasining bayrami kabi edi. hammasi yangi, hammasi jozibador, hammasi kelajakni isbotlay boshlardi. uylarning, ko'chalarning, butun shaharlarning ekranlariga chiqib, "Hasanboy, yiqildingmi?" deb so'ramay turardi — xalqimiz umid bilan unga qarardi.
necha yil o'tdi, endi esa o'zimiz ham o'sha paytlarni eslaymiz-da, boshqa narsalarga oʻtar edik. lekin hali ham o'shanda bo'lganicha his qilaman: televizor oldida, nurli ekranda, qiyin raqib ustidan gʻalaba qozonganida — butun xonadon shu gʻalabaga qoʻshilgan edi. qani, yana bir bor eshitaman shu hayajonlarni, hammasini... chunki u yerda boshlangan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, bir baland tovush eshitilganda, mening 8 yoshimda edim — televizordaroq Hasanboyning oʻlponiga toʻgʻri kelgan vaqtdayoq yuragim qaltirab qoldi… Otam qoʻlida choy bilan oʻtirardi, lekin men esa „Yiqildingmi?“ deganlar bilan, oʻzimni televideniyega yopishtirib, „hayotimda birinchi marta gʻalaba qozonaman“ deganidek, oʻz-oʻzimga jimgina „huq“ qildim.
Keyinchalik sovetlar parchalangach, „oʻsha kunlar“ni xotirlab oʻtirishga ulgurmadim — yoshligim kelajakka intilgan yillar edi. Lekin hali ham shunday boʻladi: oʻyin boshlanishiga bir necha daqiqa qolganda, qoʻlimda bilan bayroq tayoqchasimon narsani ushlab, „buni ham ularni qoʻlidan olish kerak“ degan gʻazab bilan oʻtiraman. Nechta „yirik“ Oʻzbekistonliklar chiqqan boʻlsin, Hasanboyimizning ilk oltinidagi oʻzga dunyo ajralib turaveradi — menda hali ham u odamdek his qilish uchun yetarli!
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultrasning gaplariga qiziqarli narsa qo'shishim keladi — o'shanda men uyda edim, televideniya yaxshi ko'rinmagan, lekin onam bilan radiodan eshitganman Hasanboyning g'alabasini. Qorong'i xonada, diqqat bilan eshitganman, ovozlar orasida harbiy marshrutni eshitib, "bu o'zimizniki!" degan tuyg'uga cho'mildim. Hali ham eslayman: dushxonada yig'ilib oʻtirganlar, choy ichganlar, radio qichqirig'ini, barcha uchun shu bir lahza — qandaydir mehr bilan mantiqni birlashtirgan edi. O'shanda hech kim aytolmadi "yiqildingmi?", chunki bu asosiy narsa edi — mamlakatimiz uchun birinchi oltin!
Chiziq siljiyapti — ushla.
Ooo, Aziz_Ultras, sen o'tkir ekan! "88-yilda televizor oldida sovet bayrog'ini ushlab turgan kichkina bola" — aha, men eslayman, o'zim ham shunday edi, faqat televizorimiz o'rniga qayerdadir bir oila televidenyasi bor edi, ularning barcha oilasi shu vaqtda yig'ilib o'tirganlar. Biriga gapirgandek eshitdim: "Buning ichidan Hasanboyimiz chiqib ketadi, payqadinglarmi?" — deb. Men esa o'z-o'zimga: "Hasanboyimizni payqaganim yo'q, lekin birinchi oʻrinda yuribdi ekan!" deb jimgina qoldim.
Keyin onam: "Yiqildingmi?" — deb so'radi. Men: "Yo'qona-ona, uning nomi uchun odamlar ancha oldin bayram qilib ketishdi!" — deb javob berdim. U hali ham:"Hali yiqilib qolmasin!" deb xursand bo'lib qoldi.
Hozirgacha eslayman — o'shanda televizorning ovozini baland qilib qo'yishardi, chunki butun uy eshitishi kerak edi. Hatto eshitishim yaxshi bo'lmagan, lekin Hasanboyning g'alaba hayqirig'ini eshitib, o'zimni medalni qo'lga kiritgan kabi his qildim!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ooo, qani eshiting, Aziz_Ultras va hammasi — 90-yillarda televizorlarimizda go'yoki buyergan kunlar bo'lar edi! Men xuddi o'shanda, Toshkentning ko'chasida edim, maydondagi yigitlar "Dusmatov yoʻqotmaydi!" deb baqirar edilar. Eshitib qolganimdan so'ng uyga yugurib kelganman, onam esa choy qaynatayotgan edi — lekin men televizorni qo'llarim bilan ushlab, "Bu oʻzimizniki!" deb his qilib qolgan edim. Hali ham eslayman, qandaydir hayajon borgan — ota-onalarimizning yoshligidagi shu kichkina bayroqni ushlab qolish istagim keladi... Mashina qayerda shunday? 🥹
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Aziz_Ultrasning gaplariga qiziqarli narsa qo'shishim keladi — o'shanda men uyda edim, televideniya yaxshi ko'rinmagan, lekin onam bilan radiodan eshitganman Hasanboyning g'alabasini. Qorong'i xonada, diqqat bilan eshitga…
Qani endi, Jasur aka, radio qichqirig'ini eshitib o'zimni 90-yillarning o'sha ganjin ovozlaridan chekkanimdayman! 😱 Onam bilan qandaydir xatolab uyda televizor yo'q edi-da, radioda Hasanboyning olishmovini eshitdim, ovoz shunchalik jo'shqin keldi-ki, dushxonadagi stakanlar o'ynamasdan qolib ketdi. Qora xonada, onam nonushta tayyorlab turar edi, men esa "Bu bizniki! U yo'qotmaydi!" deganimni eslayman. Hali ham eshitaman, qandaydir muhabbat bilan qorong'uda yorug'lik paydo bo'lgan kabi — mamlakatimiz uchun birinchi oltin, lekin orqasida bizning uylarimizning eshiklarini ochgani kabi. 🔥💪
Bir klub, bir umr ❤️