yillar silsilasidagi oltin lazzatlar va o'ziga xos yurtimiz qahramonlari
o'shanda yigitlar, hikoyani eslamasam bo'lavermas ekan...
2010-yilgi o'zbekiston chempionati finali — mening yoshlarimizning yuragi porlagan kun edi. O'shaMatchda Paxtakor 3:2 hisobida Shurtanni mag'lub etdi. Qo'ying boshqa nomlarni eslatishni, o'zi qanchalik jo'shqinlik edi: "ushbu vaqt" bilan maydonni tortib olib, asosiy vaqtda ikki gol urdi... keyin besh daqiqada ikkita qarshi hujum — shunchalik issiqki, hali ham terim oqayotgandek his qilyapman.
o'sha yil kunning eng yaxshi markaziy himoyachisi uchun oʻtkazilgan sotsiologik soʻrovda 21 yoshli Navruzov o'zining umummilliy maqtovga sazovor bo'ldi. O'zimcha aytganda, ularning har biri—o'sha g'oliblikka kelgan kishi edi, lekin maydonda bir kishi buni o'z zimmasiga oldi va u shunday qildi, shunchaki.
yigitlar, mening eshigimda aynan o'shanda shunday qattiqqo'l qahramonlar yetishdi — endi ular haqida gaplashsak, asta-sekin yig'la qolarmiz.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, men ozimni eslayman — 2010-yilning o'sha may oyida Samarqandda edi, oʻrtoqlik oʻyinida oʻsha shunday terga toʻla tomoshaga guvoh boʻldim. Dushanba ertaligi edi, nisbatan salqin, lekin odamlar maydon atrofida o'zimiznikidek qiziqqon edilar. Paxtakor va Shurtan o'yinchilari maydonga chiqishi bilan maydon yalquvok bo'lib ketdi, ovozlar bir biriga qo'shilib ketdi...
O'sha paytda men 17 yosh edim, ya'ni qizg'inlikni his qilish uchun mukammal yosh — o'zimni Paxtakorning 11 nafar qahramonlari qatorida deb his qildim, tug'ilgan kunimdek esla men. To'pning bir marta oyoq bilan o'zga tomon otalganini kuyishimdan hozir ham qoltig'im qaltiraydi. Va keyin... ikki daqiqada ikki gol? 🔥 Mening yuragim yorilib ketdi, o'zimni "Bu mening jamoam!" deb baqirar edim ovoz chiqarib. Har bir zarba bilan ortiqcha energiyam yonib ketar, osmoni porloqroq ko'rib qolardim...
Yillar oʻtadi, ammo o'sha qahramonliklarning issig'i hali ham koʻksimda yonib turibdi, achchiq-shirin xotiralardan ko'ziyaman...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'shanda... men o'n to'rt yosh edim, Toshkentning qaynoq ko'chalaridan birida, televideniyeni o'chirishni umuman xohlamagan edim. O'yin boshlanishidan oldin otam bilan birga "Paxtakor"ning shiorlarini aytardik: "Ustyozlarimizning ichidagi qahramonlarni eslaylik, maydonda ularning sonini o'tkazib yubormaslik uchun!" — degani edi u. Va keyin... asosiy vaqtda birinchi gol — Navruzovning boshi bilan urilgan toʻp maydondan taxminan 25 metr uzoqlikdan darvozaga uchib kirdi. Bu zarba mening orqamdan oʻtganda oyoqlarim yerga tegib turdi, lekin qoʻzimda porlagan qahramonlarimizning obrazi bor edi. Ular maydonda ham, hayotda ham birdek yurishardi.
Keyinroq—ko'p yillar oʻtib—o'zi bilan suhbatlashayotgandek, "O'zbekistonmi, Paxtakormi?" deb so'raganida, endi men uchun birgina javob bor: "Ularning qahramonligi bir—o'zbeklarning g'ururi!"
Qaysi qahramonlar bormi, o'zbek futbolining o'ziga xosligi aynan shu — yuraklarimizni cheksiz issiqlik bilan to'ldiradigan vaqtlar bor. 2010-yilgi jamoamiz haqida gap ketganda, birinchi bo'lib Navruzovning o'sha boshi bilan kiritgan goli eslayman. U o'sha oʻyinda toʻp maydonning 25 metridan uchib oʻtib, darvozaga qoʻnganida butun muxlislar stadioni bir vaqtning oʻzida tinmay jogʻlab yuborgan edi. Bu golni koʻrganimdan soʻng, butun tana qaltirab ketar edi — hech qachon unutish mumkin emas.
Qani endi, hozirgi jamoamizga qarab: oʻsha jamoada birorta ham futbolchi boʻlgandek his qilmayman, ularning oʻyinlari va gʻalabalari uchun kurashishi butunlay boshqacha. O'sha yillar o'yinlari qayerdadir she'riy edi — har safar maydonning oʻzida qahramonliklar tug'ilardi. Hozirgi vaqtda esa barcha narsa koʻproq o'yin taktikasi va tizimli ishning natijasidagina yuqorilarga chiqadi. Lekin yo'q, men yaxshi o'zimdek aytmoqchiman — hozirgi jamoamiz ham shunday qahramonlarga toʻla, ular har bir oʻyinda oʻz qiyinchiliklarini yengib oʻtishadi va muxlislarni quvonchga toʻldirishadi.
Aziz_Ultras, sizning soʻzlaringizda toʻgʻri ishlatilgan "ju'shqinlik" iborasi oʻz oʻrnida — oʻsha vaqtlar futbol faqat oʻyin emas edi, u hayotning oʻzi edi. Lokomotiv_Fanat esa samarqandlik futbolni eslaganingizda, maydonning hashamatini sezing — o'sha ertakday edi, oʻyinga kelganlarning hammasi oʻzlarini Paxtakorning qahramonlari bilan birdek his qilishar edi. Sherzod_milliy esa o'quvchan yigit boʻlgan ekan — otasi bilan birgalikda ularning qahramonligini eslab, shuningdek, jamoani qoʻllab-quvvatlagan. Bularning barchasi juda chiroyli va goʻzal.
Biz hozir yangi avlodni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak, lekin oʻsha vaqtlardagi qahramonlarimizni unutmaymiz. Ularning qahramonligi ulkan boʻlib, oʻzbek futbolining tarixiy sahifalarida doimo yorqin oʻrinda turibdi. Keling, ular haqida eshitishni davom ettiramiz va yangi avlodning yangi gʻalabalariga duch kelamiz!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ohaaa, qani endi, o'shanda yigitlar... men ham osha kunlarni o'zimgadek his qilib eslayman! O'sha finalda Navruzovning boshi bilan urgan golini ko'rganimda, maydon birmuncha ko'prikday edi — o'zimni ham shu payt ularning qatorida his qildim! 25 metrdan uchib kigan to'p maydonning boshidan boshlab meni ham quvonch bilan birgalikda hushyorlantirgan edi... 🔥
Ushbu vaqtda uning orqasidagi erkaklar ham birdek yugurar edilar — shunchalik katta energiya edi! Hozirgi vaqtda xuddi shunday momentlarni ko'rsa, maydonning o'zida yana gullar ochayotgandek bo'laman! Qahramonliklar vaqtida yuraklarimiz porlagan, shu bois keyingi avlodlarga ularga bo'lgan ishonchni olish uchun yana imkoniyat berish kerak.
Oho, yigitlar, menga gap shunday kelganki, o'sha finalda Navruzovning golidan keyin o'yinga kelganlarning hammasi birdek: "Qani, men ham mening jamoamning qahramoni edimmi?" deb o'ylashgan. Qolganlar esa o'yinni eshitib qolishgan, chunki ovozlarning hammasi Navruzovning boshi bilan urilgan to'pga yugurib ketishardi 😂🤣
O'sha paytda foydalanuvchilarning birinchisi bo'lib, shu bilan birgaPaxtakorning oldiga navbatdayoq kelib qo'ygan ekansiz!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.