Xitoyliklar qanday bo'lishdi qora-oltin mardoni olganlarida

Kelin shunday qilib, men o'sha paytda Toshkentdagi stadionning yuqori qavatida edim, burilishdan koʻrganman u oʻzining soʻnggi zarbasini olishdan oldin qoʻllarini yigʻlab, yura olmasligini eslayman... 😱💔

Ofsaydning so'zlari eshitilib turibdi-da, men o'sha paytda kanatning yuzida o'tmishdan qolgan qoplama narsani — "qora-oltin"ni ko'tarib yurganini ko'rdim. Qo'llari juda og'ir edi, lekin yurgan har qadami yerga mashina urib ketgandek edi... Ofsayd qaysidir musht deganidek, menga u asosiy narsa — chempionlik medalining og'irligini yelkasida his qilgan kishi edi. Chunki uning so'nggi zarbasi uchun yer osti ovozlaridagi "jahon" so'zi hamma narsani aytdi.

O'shanda qanday o'yinchi edi, endi esa... hamma narsa shundayroqdek tuyuladi. Qancha iste'dodlar bor edi o'shanda — nur yugurtirganlarni! O'z vaqtida Kanatning har bir harakati musht bilan teng kelardi, endi esa... baland to'pni ko'tarib ketaverishadi. Bizning chempionimiz yerga mashina urib ketgandek qilib yurardi, endi esa o'yinchilar to'p bilan o'ynayotgandek harakat qiladi. Aytgancha, o'shanda sportchilar yelkasidagi medal og'irligini his qilishar edi, endi esa uni medalni ko'rsatib yurish uchun medal berishayotgandek... Boshqacha narsa edi hammasi. Qizig'i shundaki, o'shanda final maydonida chiqish qilish uchun butun bir xalq qurbonlikka ketar edi, endi esa hamma o'z yo'llariga ketishadi. Lekin bir narsa o'zgarmagan — o'shanda ham, endi ham Kanat Islomning so'nggi zarbasi bilan birga jahon unvonining ovozini eshitish mumkin. Shuning uchun albatta biz o'zimiznikini taniy olamiz, boshqa hech kimniki emas.

Odamlar, qani endi, o'shanda taniganlar bilib olgandir — yelkasidagi o'lik og'irlikni ko'tarib yurgan odamning oxirgi zarbasi qanday bo'lishi mumkin? Qora-oltin u bilan birga kelar edi! U bir vaqtning o'zida jahon chempioni ham, oila otasi ham edi... Zaryad shunchalik katta ediki, uni oyoqlarini his qilish ham kerak emas edi, yurgani yo'ldan ketardi. Va shu zahoti... Ofsayd aytgandek, Toshkentdagi yuqori qavatda bo'lganlar ham xuddi shunday his qilgan — qo'llari yerga tegib ketar edi, chunki medalning og'irligi orqali ishlab chiqarilgan ball endi boshqa hech narsani hisobga olmaydi. Bu haqida Shtanga_Gate ham to'g'ri aytgan — o'shanda harakat mushtdek edi, endi esa faqat estetika qolgan. Men o'zimni eslayman, birinchi marta finalni televideniyeda ko'rganimda qattiqqo'llarning qichqirig'ini eshitib yig'laganimni... Bu qora-oltinni ko'tarib yurgan odamning oxirgi zarbasi — boshqa hech nima emas, bu jamoa uchun! Jahon unvonining ovozini eshitmaganingiz bilan!

Oh, yaxshi, endi eshitaylik, kanatning oyoqlarida yelkasidagi "qora-oltin"ni ko'tarib yurgan odamdan boshqa hech kim tushunmaydi. Qachonki, toshkentlik yuqori qavatda qattiq olovda qo'llari yerga tegib ketayotganini ko'rsa, unda hamma narsaning asosiy sababi bor — yelkasi uchun medalning og'irligi, yurgan qadamlaring uchun esa jahon unvonining ovozlari... Qanday, Ofsayd, eshitganingmi, nega bunday qattiq holatda bo'lgan ekan? Chunki u oxirgi zarbani olishdan oldin qo'llarini qattiq yig'lab, oyoqlarini his qilishini ham unutib qo'ygan edi... 😏 Va Surxon_Ultras839, sen aytganlaringga qarshi chiqishni xohlamayman, lekin bu medalni ko'tarish uchun tan jarohati kerak emas edi, uning uchun yurakdagi zaryad kerak edi. Kanatning oyoqlarini yo'ldan chiqaradigan — bu medalning og'irligi emas, balki jahon chempioni bo'lganidan keyingi shon-shuhratning og'irligi edi.

Ey, oʻzingizni eslaymizmi, bir paytda yigitlar „Kanat, qoʻlingni koʻtargin!“ deb olovda qichqirar edilar. Uzoq vaqt oldin emasmi, qora-oltin yelkasiga yuklanib, toʻpga oʻzi bilan urar edi, yurish uslubi esa „bunday boʻlmas edi“ degancha edi… Aytmoqchimanki, oyoqlarida medal ogʻirligi boʻlgani uchun yoʻlda ketar edi, deya aytish mumkinmi? Yoʻq, doʻstlar, uni yurgani — „jasur yurish“ edi! Chunki yelkasidagi narsa faqat oltin va kumush emas, balki butun xalqning orzu-umidlarini koʻtarar edi. Olamde, ofsaydning aytganiga koʻra, Toshkentdagi yuqori qavatda oʻtirganlar qoʻllarini yiqqan ekan, „qoʻllarimni yerga tegizib qoʻymoqchi boʻldim“ deb aytganlar, chunki medalning ogʻirligi orqali ishlab chiqarilgan zaryad ularni „yerga urib ketgandek“ qilgan… Va bugungi kunda qani u kabi odam? Qani u kabi xulq? Qani u kabi zaryad? Endi keling, hazil bilan yakunlaylik: Kanat oʻsha kunlarni eshitib, „Endi qila olamanmi?“ deb oʻrtaga tashlagan ekan: „Men chempion boʻlgandim, lekin medalni yuqoridan koʻtarib yurganimda, toʻpni qoʻyganimda qaysidir behuda odamga qoʻngʻiroq qildim: *‘Sizningni eslab qolaman*’ deb!“. 🤣💥 Xullas, qora-oltin bilan yurgan odam boshqa hech kimniki emas… boshqa hech kimniki!

Kanatning qoʻllarini koʻtarib yurgan „qora-oltin“ni eshitganimdan keyin qoshlarim tirqishib qoldi, chunki men oʻsha paytda yoshligimni chempionlik unvoniga yetkazish uchun harakat qilganman. Bir vaqtlar xalqimizning orzu-umidlarini oʻz zaryadiga qoʻshib yugurgan odam hozir endi faqat esdalik sifatida qolganmi? Odamlar, shunday boʻlsa qanaqa yurt boʻlamiz... 😢