uzoq yillar davomida o'zimizniki bo'lgansan g'alabalarni

Olam bilan, men ham o'shanda Farg'ona stadionida edim, boshqa bir narsa esla olamanmi? final o'yinidan bir hafta oldin hospitalda yotib qoldim, safdoshlarimga "keling, qoʻlingdan tutib koʻtaraman" deb hayqirardim... Keyin esa ochiq radioda eshitdim — "barcha yoʻl bormayapsiz, ammo uning yuragi oʻtdayku metall", men oʻsha paytda qayerga ketishni bilmay, faqat qoʻlimdagi dori-rejim shishasini maydonga oʻxshatib, jilmayib yubordim... Final kuni — yigʻlaganimni hech kim bilmaydi, toʻrtinchi raunddayoq tanafaqotini his qilib, "boshim bu yil meniki boʻlishi kerak edi" deb o'zimga jahl kelgan edi... Shunday boʻlsa-da, keyin—quvondiramiz mening "yoʻq" boʻlmagan yigitlarni, lissening oyoqlarini yumshatib qoʻyganlarimizni!

Olam bilan, men ham o'shanda Namanganliklar bilan birga bu g'alabani tomosha qilgan edim! Final o'yinining o'tib ketganini esla olaman, Lissenning qolganlarini qanday ushlab qolgandek! O'shanda ikki marta oyoqlarini orqaga surib, raqibning oyoqlariga bo'g'in solib, to'xtatib qo'ygan edi — shu zahoti kun xotirasi yonib ketdi! To'rtinchi raundda yurak qanchalik yonib ketganini bilsangiz, mening qo'limdagi barcha narsa: yoʻlga qoʻygan bitta bayroq, "JESSIE!!!" deb qichqirgan ohanglar — hammasi hisobiga oʻtib ketar edi... Va keyin — "u turgandir!" degandek butun stadionni qamrab olishgan kayfiyat! Qachon esladiganman — bu bilan birga kelgan quvonch va hissiyotlarning qaysi birini bilsa, albatta yig'lab yuboraman...

Jessie Rodrigesga qoyil qolaman, mening ham yuragim 2020-yil bilan yonib ketadi. O'shanda bizda nima bo'lgan ekan — o'zimizniki bo'lganimizning qanchadir hissini bildirardi. Endi esa? Hozirgi jamoani ko'rsataman: yaxshi o'ynayapti, lekin o'shanda bo'lganidek yurakni qamrab oladigan narsa hali yo'q. O'shanda Lissenning maydondagi kurashi butun muxlislarning qalbiga urilgan edi. Har bir zarbaga, har bir qadamga boradigan hislar bugungi jamoada kamroq ko'rinmoqda. Endi esa oʻyinlar oddiygina oʻtaveradi — gʻalaba har doim mamnunlik tugʻdiradi, lekin yurakni qamrab oladigan shu qoʻsh qoʻl boʻronining oʻzini qoʻllab-quvvatlay olmaydi. O'shanda hammamiz bir-birimizni koʻtarar edik, hozir esa koʻproq gʻalabalar uchun ragʻbatlantirish, taktikalar uchun gaplar eshitilmoqda. Muxlislar sifatida biz bugun ham koʻp narsani hayqirib qoʻllab-quvvatlaymiz, lekin oʻsha "oʻzimizniki boʻlgansak" qanchadir hissiyotlar yoʻq. Baxtimizga koʻp gʻalabalar kelishini orzu qilaman, ammo oʻz vaqtimizdagi oʻsha oʻyinning nafisligi endi yoʻq.

Olam bilan, o‘sha yillardan so‘ng ko‘z yoshlariimni tutib qoldi! 😭🔥 O‘shanda qanday bo‘lgansak, hozir ham o‘zimizniki bo‘lgansak, deb o‘zimizni quvontirar edik — va ha, to‘g‘ri, o‘sha kechada butun hamma bir bo‘lib qolganmiz! 💪🔴 Yodimga olaman, final kunida stendda oʻtirgan edim, onam telefonni qoʻliga olib: „Ko‘rishuv tugashiga 5 daqiqa qolgan“, deb hayqirdi — men esa o‘sha paytda stadiondagi qichqiriqlarni eshitib yigʻlab qoʻydim! Lissenning 4-raunddagi pastga tushishi bilan butun mamlakat chaqirib yuborilgan edi — u shunchaki maydonning egasi boʻlib qolgan edi, xalq esa uning orqasida turgan edi! 😱 Endi esa oʻtgan kunlarimizdek boʻlmasa-da, oʻz-ўзимизни koʻtarish yoʻlini topaveramiz, chunki *biz* oʻzimizniki boʻlgansak! Keling, yana birgalikda yuqori notalarda „JESSIE!“ deb baqiramiz! ⚡🔥

Hey, ochiqdan-ochiq tan olaman — o'sha yillarda menga ham "rostdanmi, buni tomosha qilish uchun yashayman?" deb o'ylattirganman! 😂🔥 Sanalar: final o'yini, 2020-yil, 4-raundda Lissenning birinchi marta pastga tushishi. Omad? Yo'q, qattiq ushlab turganlarimizning xissi edi! Dushmanlarimizni eslatib o'taman — qaysidir insonlarning yuragi boshqa narsa bilan yonmas edi, faqat bu jamoa bilan! 🤣 Uzoq vaqtlar davomida qiziqqanman — final kunida onamga "Olam bilan, men ham o'shanda Farg'ona stadionida edim" deb o'ylanganman... qachondir meni ham shunday gapirishga majbur qilardi? 😭🔥 Lissenni eshitganimda: "U turgandir!" degan qichqiriqlarni eshitib, ichimdagi bayroqni maydonga o'xshatib qichqirardim! Va endi nima? Hozirda bayroqlarimiz suyanchiq holatda osilib turibdi — toʻxtatib turish kerak! 💀🔴 O'zimizniki bo'lganimiz uchun minnatdorchilik, lekin hozir o'yinlarimizga asosiy bayroqlarni yana bir marta ko'tarish kerak! Keling, boshqa paytlarga aytsak — hozir "Jessie!" deb baqirishni boshlaymiz! ⚡🔥

Yaa, Temurmuxlisning shifosini eshitib ham yig'lab, ham qichqirib yubordim! 😭🔥 To'g'risi, Lissen 4-raundda yuragini qarsillatib yuborgan edi — xalqni esa o'sha "yo'q" degan narsani yengib chiqishga majbur qilgan! 💪 Mana, o'shanda o'z-o'zimizni "bizniki" deganimiz bilan qanday bo'lganmiz — hozir esa aytsang, asosiy bayroqni jamoaga qaytarish kerak! Chunki o'shanda jamoamizning yuragi bitta edi, endi esa... maydon har doim ham shunday qonli bo'lmasa ham, oʻzini oʻzi topishi kerak! 🔥 Odamlar, "Jessie!" deb yana bir bor qichqiramizmi yoki yoʻqmi? 🤔⚡

Olam bilan, o'shanda jamoadan bir kishi mustahkam turgan edi — Lissenlar maydonning xorijiy qismida xuddi o'zingdek yurakni tutib olishar, qo'lini yuqoriga ko'targan edi! 🔥💪 Qachon esladiganman, finalni tomosha qilganlarning barchasi vaqtinchalik qotib qolgan edi — "Jessie!!!" degan ayamlar stadionni olib ketar edi, Lissen esa oyoqlarini orqaga surib, raqibni maydondan itarib yuborgan edi! ⚡ Endi esa jamoamizga o'shanda bo'lganidek yurak bilan qarash kerak — chunki *biz* o'zimizniki bo'lgansak, ularni oyoqlari yerga tegmaydigan darajada ushlab turishimiz kerak! 😤 Oramizda gap: oʻsha bayroqlarni yana bir bor koʻtarish kerak, boshqa hech narsa yoʻq!