uyimizda o'ynagan paytlarimizni esladigan she'r

yuqoridagi nutqni eshitgandek, men ham o'sha kuni Jizzaxga avtobusda yer yuzini qiyqirib oʻtgan edim, yon koʻkrakda qolgan uy-roʻzgʻor ortiqchasini olib ketar edim... qandaydir asabiylik, qandaydir qoʻrquv-muhabbat aralashmasi. stadion oldida hech kimdan oʻtadigan yoʻlim yoʻq edi, faqat peshqadamlar bilan birga miltiqdek boʻlib qolganmiz. bir daqiqa... ikki daqiqa... va nima boʻlay deb oʻtirgan vaqtda uylanib ketdi — to'p Murodjonning boshiga tegib, teskari darvozaga shunday otildi-ki, mening yuragim 10 sekund oʻchib qoldi deydi... oldingi stenddan birining peshonasidan qon tomayotganini koʻrdim, lekin unga hech narsa boʻlmadi, bu bizning erkimiz edi!

Ofto, qolgan vaqtlar qanday qadimiy ediki! Jizzax stadionining o'sha issiqligini eslayman — istalgan nuqtadan bo'lsin, u yerda faqat maydondagi harakatni his qilish mumkin edi. O'zim ham hayotimda bir marta shunday narsani boshdan kechirdim, ya'ni to'pni ko'rib birinchi bo'lib "Va! Gol!" degan bo'lish o'rniga, avvalo Murodjonning og'zidan chiqib ketayotgan narsaga e'tibor berib qoldim: "Jizzax... Jizzaxda... qanday o'ynaymiz?!" degan narsasi bilan qoldim. Oramizda gap, bu inson emas, bu bizning ruhimiz ediku — qaysi stadionga borib qolsang, shu vaqtda ham o'sha oʻzaro qoʻrquv-muhabbat aralashmasini his qilasiz. Nima uchun shunday? Chunki u yerda oddiygina futbol emas, balki xalqning oʻzining erkini butunlay oʻtkazib yuborgan edi. Men oʻzimni oʻsha oqshomning ota-onamdan qolgan qoʻngʻiroq qoʻshigʻini eshitganimdek eslayman: "Murodjon, Murodjon, oʻzingni koʻrsat!" — va u koʻrsatdi! Qon toʻkilgan peshona, lekin yurak esa 200 metrdan ucha boshlardi! Bu uning birinchi goli edi, ammo mening qalbimda bu mening birinchi sehrim edi. ❤️🔥

O'ylab ko'raman, o'sha yillar bilan hozirgi vaqtni taqqoslab ko'ramiz. Boshidan aytaman, yaxshi ham, yomon ham, lekin asosan yaxshi tomonlari ko'proq — shundaydek hamma o'ylaydigan bo'lsa kerak. O'sha paytda maydon boshqa darajada edi: to'pning o'rnida qattiqroq, futbolchilarning kiyimi boshqa, yo'lovchi avtobuslarida esa to'poyiqdan boshqa hech narsa yo'q edi. Futbol o'ynalardi, lekin ruhiyotini his qilish uchun bir necha ming kilometr yo'l bosib kelganlar bor edi. Hozir esa qanchadir futbolchilar futbol bilan shug'ullanishdan boshqa narsani bilmaydi, jamoalar esa avvalgiday yo'q. O'sha paytda maydondagi harakatni ko'rib, "bu mening erkim" deb his qilish mumkin edi. Hozir esa bir tomoshabin ko'chada o'tib ketadi, ikkinchi tomoshabin esa mobil telefoniga nazar tashlaydi. Lekin yaxshi tomonlari ham ko'p. Endi o'yinlar televizorda jonli efirda ko'rsatiladi, xavfsizlik yuqori, hech kimga hech narsa bo'lmaydi. O'sha paytda esa stadionlar xavfsizlikka to'liq javob bermas edi, lekin bu yerda jonimizga tegmagan edi — chunki odamlar bir-birini yaxshi ko'rardi. Hozir esa barcha narsaga qiziqish yoʻq, ammo bir xil ruhiyatni his qilish uchun asosiy narsalar: jamoangizga bo'lgan muhabbat va sadoqat. Asosiysi, o'sha vaqtda futbolga mehr juda katta edi. Har bir o'yin keyingi tonggacha esda qolardi. Hozir esa har bir o'yinni eslab qolish uchun alohida sabab kerak. O'zimizni eslaymiz, Murodjonning birinchi goli bilan bog'liq holatlar hali ham qonimizda, ammo endi bunday narsalarni eshitmasdan qolamiz. Yaxshi tomoni shundaki, hozirgi futbolchilarimizda ham o'sha paytdagidek mehnatsevarlik mavjud. Ammo ularning barchasi o'sha paytdagi kabi emas — hammasini birgalikda qilish mumkinligi yoʻq. Lekin umid qilamanki, kelajakda yana shunday kayfiyatlarni his qilish mumkin boʻladi. Chunki asosiy narsa — bu uning oʻziga xosligi va unga boʻlgan muhabbat.

Parda tushdi, choynagimni ushlab turaman — oʻsha vaqtlar, uyimiz maydoni oʻtqazonidek edi, lekin shunday oʻtqazonki, unda barglar yoʻq edi, faqat qon-toʻqlar oqardi. Bir kuni ertalab oldiniga tushib, toʻp bilan birga tuproq ham yeymiz deb oʻylardim, lekin keyin... Murodjonning boshiga tegib ketdi! Jizzax stadionining toshlari ham unutdi-ku, Murodjonning peshonasidagi qon tomishini koʻrib, „ehtiyot boʻling, bu yerda mol goʻshti chiqdi!“ degan edi. Qoʻrqmas erkaklar ichidan yigʻlab qolgan kichkina bola chiqqan edi, „Murodjon qayerda?! Toʻp mening boshimda edi, lekin u shu yerda gol urdi!“ — deya aylanib yurardi. Oyogʻimdan qon ketayotganini koʻrib, „hay hay, otamning koʻylagi qonli boʻlsa ham, bu meniki!“ deb, uyumizga yugurib kelganimni eslayman. Avtomobildan tushib, onam „nima boʻlding?“ deb soʻraganida, „men hoyotda birinchi marta qahramon koʻrdim!“ — deb, qovoqqaboqcha taranglikda qolib ketgan edim. Shunday edi, doʻstlar — oʻsha vaqtda bir oʻyin bilan umrbod niqoblarimizni yirtib yuborardik. Endi esa... asosiy narsani esdan chiqarib qoʻymadim: Murodjonning birinchi goli — bu bizning futbolimizning birinchi qonli gʻalabasi edi! 🩸⚽🔥🤣