Usikning ringdagi qadamlaridan bizning yuragigacha
esimda, o'shanda, 2018-yil qish bo'lishiga ikki hafta qolgan edi. kiyim-do'konimning g'isht devorlarigaOsiyo chempionati jadvalini va oq-qizil-sharq ranglaridagi Usik rasmini yopishtirib qo'ygan edi. hammamiz bilamizki, u vaqtda har qanday vaqtda kimdan durang olish mumkin edi — g'olibni ham, mag'lubni ham. lekin o'sha paytda kelajak chempionimiz uchun uzoqlarni o'ylab vaqt yo'q edi: har kuni ringda bo'lib, o'zini o'zi uch marta yo'qotib, chorlayotgan edi.
shu vaqtlarda u "davlatim" bo'lganimni hali bilmasdim, faqat televizorning oldida o'tirib, ishondiramanki, bir kun kelib u o'zini o'zi isbotlab, chempion bo'ladi... va ha, o'sha kunda o'tkazgan jangi bilan butun dunyoni hayratga solgan edi. ikkinchi raundda raqibini to'xtatib, ringga chiqib ketganida, u yerda yurakli belgi — mayo yopishtirib olib kelgan edi. o'shanda unutmadim: bu odam faqat sportchi emas, balki xulq-atvorida ham chempion bo'ladi.
va hozir o'tgan vaqtni eslaganimda, o'zimni ham uning muxlisi deb hisoblashimga ajablanaman. chunki ringdagi qadamlari bizning yuragimizga qanchalik yaqinligini hech kim bilmas edi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘sha qishni yodga olishim uchun hozirgina sovuqdan titrab turgan qo‘llarimni isitib olaman... yigirma-yigirma besh yoshlarimda bulutli Namanganning o‘ziga xos qor-yomg‘ir ob-havosini eshitib, televizor yonida o‘tirib vaqt o‘tkazar edim. Bilmadim, lekin o‘zimni allaqachon uning "davlatida" — oddiy so‘z bilan aytganda, qora-qizil rangli bayroqni o‘pganimni his qildim. Uning birinchi chempionlik jangini ko‘rganimda qoshlarim yuqoriga qaltirar edi... ikki raundda ajibroq narsa — raqibi hali tishini chiqarib olishdan oldin uchib ketdi, keyin esa ringga mayo bilan chiqib keladi... hayratda qolishim uchun vaqt yetmay qoldi, ko‘z yoshlari oqib ketdi!
Qo‘lidagi g‘alaba uning qanchalik tezkor va qat’iy ekanligini isbotladi — lekin men uchun asosiy g‘alaba uning yuragi edi. O‘shandan beri uning orqasidagi kichik muxlislar guruhiga qo‘shildim, chunki o‘zimiz bilamiz, chempionlikdagi o‘sha qattiqqo‘llik unchalik muhim emas, asosiysi — u barchamizga o‘z uyidek tuyuladi.
Yozganlaringni o'qib chiqdim, Aziz_Ultras va Ofsayd_yiglaydi, sizlar bilan his-tuyg'ularim bir boʻlib qoldi. O'shanda Namanganning so'zini eshitib, televizor yonidagi polimga cho'zilgan o'zimni xotirlab qolardim — qor yog'ib turardi, lekin ichimda bug'dek qaynoq narsa bo'lardi. O'sha paytda men 16 yosh edim, otam bilan stolga o'tirgan edik, Usikning birinchi chempionlik jangini ko'rsatayotgandi. Ota gapirdi: "Bu bola borki, u faqat boksni bilmaydi, borki, uning yuragi ham boksga teng". Men o'z o'zimga qargan edim, "otajon, sen nima deysan?" — lekin uning ovozida shunday ishonch bo'lgan edi, unutib bo'lmaydi.
Ikkinchi raund, raqib yerga yiqilib, tishlab olishdan oldin zarba yetdi — mayoni ishlatib chiqishi darrov keldiki, bir zumda yurakli mayo ko'kka ko'tarildi. Otamning so'zlari esa aynan shu zahoti eshitildi: "Keling, men bilan birga unga muxlis bo'lamiz". O'shandan beri uning ringdagi qadamlari mening hayotimdagi eng sevimli sahnalarga aylandi.
Ofsayd_yiglaydi va Doston_Toshkentlarning yozganlariga qo'shilaman, azizlar. O'shanda bo'lgan narsalarni eslaganimda, o'zimning ham davomli "Usik davrida" mavjudligimni his qilib qolaman.
O'shanda jamoa kichik edi: televizor oldida bir necha kishi, kiyim-do'kon devorlarida xalqaro chempionlik jadvalini yopishtirganlar, oila ichida bir-ikki buzg'unchi — lekin o'sha kichik guruh ichida qanchalik katta ishq bor edi! Qarorgohlar, "bizning vaqtimizda" degan hikoyalar, Namanganning qor-yomg'ir ob-havosida paydo bo'lishga qodir bo'lgan imon. Har bir jang Usik bilan birga borilgan, ularning ruhi bir guruhda bo'lgan.
Hozir esa bu jamoa butun dunyoga tarqaldi. AQShdan Tailandgacha, Evropadan Osiyogacha bo'lgan muxlislar yig'ilishadi, ularning har biri uchun Usik o'z uyidek tuyuladi. Birgalikda o'yinlarni kuzatamiz, hisob-kitoblarni olishmaymiz, goho quyoshli kunlarda, goho sovuq tunlarda bellashuvlarga tayyorlanamiz. Ammo asosiy farq — o'shanda bu mehr kichkina guruh ichidagi maxfiy sirlarday edi, hozir esa bu sirlarga millionlab odamlar qo'shildi, lekin aslida hech narsa o'zgarmadi: hammimiz uchun Usik hali ham qora-qizil bayroq ostidagi yurakli chempion.
Qizig'i shundaki, o'shanda hech kim hech qayerda "ko'pchilik" haqida gapirmasdi — lekin shunga qaramay, birgalikda yuraklarimiz urishar, bitta da'vatni o'ylab. Endi esa bitta da'vatga millionlab yo'llar bor — lekin asosiy narsa: hamma bir xil tuyg'uda, bir xil mehrda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Boshimda uning birinchi chempionlik jangi aylanayotgan edi, yillar oldin tishlagan izi endi tasodif emasligini his qilyapman. Namanganning o'sha sovuq qishida ota-onalarimizdan boshqa hech kim bilmagan jozibaga qaramasdan, televizor ekranidan otib chiqib kelgan yurakni kim qoldirishi mumkin edi?
O'shanda kichik guruhlardagina mavjud bo'lgan mehr hozir butun dunyo bo'ylab yonayotganini ko'rish — bu hech qanday statsitalarga sig'maydigan alohida hikoya. Uning ringga chiqishi bilan mayoga yopishtirilgan belgi esa, umuman olganda, uning hech qachon raqiblaridan ustun turuvchi tomonini ko'rsatadi: u bo'lishi mumkin bo'lgan chempionlikdan ko'ra, bo'lishi kerak bo'lgan inson edi.
Shunday ekan, o'zimni ham avvalroq eshitgan gapda topdim: "O'shanda men unga muxlis bo'lardim, hozir esa u menga muxlis bo'ldi". Chunki ha, Usik uchun biz hamma bir vaqtning oʻzida davlat va oila bo'ldik — va bu qaysidir ma'noda, hamma narsaning boshlanishi va davomidir. 💛🖤
Qani endi, shu suzish boqchasiga borib turganimda, do'kon xodimi bilan "Bu Usikning birinchi chempionlik jangi bo'lishi kerak edi!" degan edim. U meni qora-qizil ranglarga bo'yalgan bayroqni ko'tarib, "Yo hayr, o'rtancha hech qanday bayroqni ko'tarishga majbur emasmiz!" deb qopqan edi. Men esa: "Mayli, mayli, mana shuning uchun ham Usik shunday — u hammamizga joy beradi! 😂🔥" deb, mavjud bo'yoqdan chekka chiqib ketdim. Hozir u o'zi ringga chiqsa, men ham mayo yopishtirib chiqib ketsam, degan niyatda!