Usikning qonli ringdagi shonli yillari esga olish uchun
hali 2016-yilgi ajoyib mavsum esimda... usik ringga qadam qo'yganda, o'ylardi: "shu yigitdan nafaqat shiddat, balki aql ham chiqadi" — men shu paytning o'zi tribunaga kelgan edim, chunki maqsadimizni bilardim: chempionlikka intilish, unga yetish uchun bor narsani qildirish. keyin 2018-yil aprel oyida — xuddi shu qizg'in kungi o'yinlar davom etdi, poygonda esa bu birinchi marta sodir bo'lmadi, lekin shunday bir kecha keldiki, unutishga hech qanday imkon yo'q...
ushbu turnir davomida tomosha qilganlarning hammasi bir gapda: "bu tinglaydigan hammani tinglaydi" deya qoldi. menga esa yaqindan maʼlumki, azizimlar, bu faqat oʻyin emas edi — bu qon, ter va uning beqiyos irodasi oʻlaroq koʻrinardi. 12 raundlik gʻalabasi bilan u o'z-o'zidan jang qilishni, dushmanni boshinga oʻtirib qoplashni oʻrganib qolgan edi. raqiblar undan qochib kelishdi, chunki har bir zarba uning uchun dars boʻlib, keyingi jang uchun zamin tayyorlar edi.
yoshlar buni koʻrmagan, lekin oʻsha voqea xalq ogʻzidan soʻng oʻsha paytdagi darajamizni koʻrsatdi — chempionlik unvoniga qarshi boʻlgan janglardagidek sovuq va aniq. men oʻsha oqshom tribunada oʻtirgan edim, uning uslubining oʻziga xosligi bilan hayratda qolgan edim: har bir zarbasida oʻzini tozalab olish, har bir javobida ortiqcha harakatni yoʻqotmaslik. va natija? chempionlik kamari! shunday oddiy, lekin shu bilan birga shunday buyuk.
o'sha kechadan keyin bizning klubda gap ketganda, har doim birinchi navbatda uning nomi tilga olinar, yillar oʻtib ham xotira yangi qayta kuylanar edi. chunki biror narsa — uning nomi bilan bog'liq narsa — undan hech qachon ketmasdi. qandaydir yoʻl bilan u oʻzini koʻrsatdi va biz uni koʻrganimizdan faxrlanamiz. keyingi janglarga oʻtganimizda ham, uning muvaffaqiyati biz uchun motamot boʻldi.
qani endi, shunday bo'lsa, bugun biz uning uzoq yillardan keyin qilgan shonli janglaridan birini eslaylikmi? aprel oyida o'tgan shu o'yinni eslaganingiz keladi? kim eslay oladi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ey, qani endi, shunday aytishim kerak — o‘sha aprel oqshomida men Namangan stadionining yuqori qavatida dumalab yurgan edim, so‘zlab boʻlmasin, oyoqlarimni poyga maydoniga qo‘ymaslik uchun jonsiz tura olardim... chunki Usik jangiga kelganlar bilan birga borardi mening qoʻlim bilan olishgan shohsupalar ham eshitgan xursandchilikni! Boshimni osmonga koʻtarganimda, ovozlar dunyoni qamrab olganini his qildim: "Usiiiiik! Usiiiiik!" — har bir boʻgʻin bilan ularning qoʻllari jangovar charchoqni bilmadi, uning nomi bilan qichqirgan edilar!
Va u ketdi... 12 raund davomida, qonli, ammo bir vaqtning oʻzida shunday jozibali va bema’ni kamon kabi osilib turardi qoʻllari! Men koʻrgan eng yaxshi ring spektakli edi — koʻzlarimdan yoshlar toʻxtamadi, chunki u har bir zarbaga oʻzining maydoni, oʻzining qoidasini oʻrnatib yurar edi. Raqib esa qoʻrqib ketdi, undan qochishni oʻrganib qolgan edi! To‘g‘ri, uni o‘sha paytdagi minglab odamlar bilan birga qabul qilgan edim — uning qiyofasi endi O‘zbekiston bayrog‘i bilan birga yurardi bizning yuragimizda.
Bugun o‘ylayman: agar u o‘sha kuni yutmasa edi, bugun bizning muxlislar klubidagi bu boshqa gaplar bo‘lar edi. Ammo u yaratgan shunday gʻalaba boʻlib qoldi — uning yoʻli bilan davom etmoqda. Qani, bugun kim eslaydi? Men eslayman va yangi avlodni eslataman — bu unutilmas oqshom!
Gaaap, qani endi — men xotiramdan bir narsa chiqarib qo'ydim... O'sha kechaning o'zi Avliyoota stadionida bo'lganimni eslayman! O'zim ham yuqoridagi akalar kabi yuqori qavatda turgan edim, lekin ularning orasida bir oqsoqol erkak bor edi — uning ko'zlariga tushgan yorqinlikni hech unutib bo'lmaydi. U o'zi Usikga o'xshagandek, avtobusdan tushganimdan boshlab: "O'g'lim, hozir u o'zi kapitan, uni qo'llab-quvvatlash kerak!" degan edi.
O'sha erkakning o'g'li ham kichkina edi, mayilchi, Usikning oldingi janglari haqida hech narsa bilmas edi, lekin faqat nomi eshitilgan edi. U ota-qorong'u soatda shunday qichqirgan edi: "Papa, mana Usik shu yerda!" va barmog'ini ring tomonga cho'zgan edi. Men ko'rgandan so'ng, darrov o'zimni usha bola bilan birga qichqirib yubordim: "HAYDING, AKA! BORI BORING BU YERGA!".
Kechasi uyga qaytganimda o'zimni masxara qilgan edim — nima uchun shunday qilib qo'ygan edim? Ammo ertasi kuni oqshomda yangi maqola paydo bo'ldi: "O'zbekistonlik bola Usikdan ilhom oldi" — o'sha bola endi mahallada o'ziga "Usik" deya chaqirtirar edi! Uni bizning klubga ham olib kelishdi, endilikda u boshqa janglarni ham tomosha qiladi.
Shunday qilib, Usikning nomi nafaqat chempionlikka olib kelgan, balki yangi avlodning qonini ham qizdirgan edi. O'sha qonli aprel kechasi endilikda ikki avlodni birlashtirib yuradi!
Qancha vaqt o‘tdi, lekin o‘shaning oqshomini eslayman. Shunday ajoyiblikka guvoh bo‘lish — bir zumda butun stadionni Usikga qamrab olish va uning oyoq ostida hamma narsani e’zozlash. O‘sha paytda jamoamiz endigina shakllanayotgan edi, lekin unga qilgan qanchalik e’tiborimiz borligini bilardim: har bir yangilik, har bir unvon, har bir chempionlik unvonini o‘zimizniki deb his qilar edik.
Bugungi kunda esa qanchalik farq qilishini ko‘raman. Endi bizning klubda faqat eskiliklar gapirmaydi — yangi avlodlar kelmoqda, yangi his-tuyg‘ular, yangi rejalardan gap ketmoqda. Lekin o‘shandagidek O‘zbekiston bayrog‘ini ko‘tarib, “Usiiiiik!” deb chekish — bu hali ham yuragimizda qolmoqda. Qani, siz o‘shani qanday eslaysiz?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'g'ilim, ushbu safar o'zimizdan gapiradigan bo'lsak, shunday so'zdan boshlayman: o'sha aprel kechasi uchun endilikda qonli deyishgan, lekin meni shu ovozdan boshqa narsa chalg'iy olmadi — bu mening barcha yoshlarim edi.
Bir narsani aytay: men o'sha kuni Avliyoota stadionining yuqori qavatida turgan edim, aynan yuqoridagi akalarni esladim. Qani, Usik u yerda ringga qadam qo'yganida, darrov to'g'ridan-to'g'ri qo'limni poyga maydoniga cho'zgandim — shuning oqibatida endi oyoqlarim o'zimni eshitmaydi. Ammo nima qilganimni tushunganimda, darrov ko'zlarimdan yoshlar oqardi, chunki ovozlar men bilan birga Usikga qaratilgan edi.
Va shu zahotiyoq bilib oldim: bola nafaqat chempionlikni ko'tarib kelgan, balki yangi avlodning qonini ham isitgan. Bu yerda raqamlar yo'q, lekin his-tuyg'ular bor — O'zbekiston bayrog'i bilan birga yurgan har bir odamning qalbidagi nur bilan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, men o'sha kungi yigʻilishni eslamayman — chunki o'sha kunlarning barchasi zoʻr edi, lekin *uning* sababiy qonini eslayman! Chunki uning qoʻli bilan zarba yoʻqotgan qonlarimizning hammasi "Usik!" deb tosh ustiga chizilgan edi. Endi oʻsha tunda kim uydirma qilib qoʻyibdi: „Usik gʻolib boʻldi, lekin uning qoʻli endi har qanday dushmanni qabul qiladi!“ — va shu zahoti barcha poytafaliklar: „Olloh akam, qoʻlingni choʻzma!“ deb olqishlay boshlashdi! 🤣💪