Ushkovning qora chaqmog'i bilan adashganlar guruhi
hali yuqorida kommunistik partiya yig'inida bo'lganimizdek eslar edim — bu yerda o'sha o'tmishlarimizning yaxshi tomoni: barcha yigitlar bitta oiladek edi. shunday vaqtlar edi — qaysidir mashhur raqslar bilan, yuraklar ham yalangroq, qoʻllar ham yalangroq. oʻshanda, Usik uzoq yoʻldan kelgan, ammo bizni koʻrib birdan haqiqiy ogʻir vazn toifasining boʻyi, aqlini his qilib, oʻzini o‘zi tuta boshladi. uning boylamasiga qaramasdan, ringda oʻtirganda ham koʻzlarida o'yinga qattiq ehtirom bor edi. men hali shu kunga qadar u qilgan ushlashlarni va "olti burchakli"ning chetiga chiqishini eslayman — oʻshanda butun zal olqishlarga toʻlib ketardi.
o'sha paytlarda mashhur boʻlgan va hozir ham eshitiladigan "qora chaqmoq" laqabi uning ichidagi jangovar ruhning ramzi edi. endi esa koʻpchilikqa maʼlumki, uning ring ichidagi harakatlari hech qanday statistikaga sigʻmaydi — u oʻzining haqiqiy yetukligini koʻrsatardi. xotiramdan chiqarib aytaman: oʻshanda odamlar uning birinchi chempionlik jangida koʻrsatganlarini hozir ham eslashadi. oʻz ichiga oʻsib ketgan isteʼdod va oʻziga boʻlgan ishonch uni bunday qilib ulguritdi.
qani endi — bu mavzu qayerdan kelib chiqqan edi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Boshidan aytaman, men ham o'shanda Samarqanddagi ota-onamning kichkina kvartirasida televizor oldida o'tirib qolar edim... yonib ketar edim haqiqatdan! Kaptarlar beshrikitidagi boks zalida o'zimni ham ringga chiqishni orzu qilganman, lekin boshqa yo'llar bilan his qilardim bu ehtiromni. Qora chaqmoqni ko'rganimda — uning ko'zlarida "men boshqa dunyodam" degan nur bor edi... hali ham o'sha kadrlar oldida qalbim olovlanadi.
O'shanda o'ylardim: "Qani endi, u ringda qandaydir akademik uslub bilan emas, balki o'zining tabiiy olov bilan chiqadi!" va shu qilib yo'llarini qo'ydi. Men o'zimni esa — e'tiborli kuzatuvchi sifatida ko'rdim, ularni o'zi bilan birga tortib ketar degan his bilan.
Hozirgi vaqtda ham, o'ylab qolganda, uning o'tmishdagi janglariga qaraganda hozirgi chempionliklari yana ko'proq ruh bilan to'ldiradi. Men bu yoqda qolgan O'zbekistonlik muxlislarimiz bilan birga, unga hurmatimizni bildirib kelamiz.
Bolaligimdan tribunada.
o’sha kuzda Samarqandda yomg‘irli kechalar bir oz boshqacha edi — eshikni taqillatib yuborgan shamolning ovozini eshitmaganlarimiz yo‘q edi. ota-onam kvartiraning oldidagi daraxtlarning shoxlariga urilib ketayotgan o‘simlikni qandaydir uyatchan qo‘llar bilan ushlab olishga harakat qilganlarimni xotirjam kuzatardi. televizor ekranida Usik ringda qora sharpani ushlab turgan kadrlar paydo bo‘lganda, uyimizning elektr toki ham o‘sha vaqtda qandaydir yaxshi kayfiyat bilan issiq-issiq oqayotgandek tuyulardi. men unga qarab o‘zimni ham o‘sha maydonda ko‘rib, qichqirib yuborganman: "o‘g‘lim, biz ham senga ergashamiz!" — shu nutqimning aynan o‘zi keyingi yillarda minglab o‘zbek muxlislarining yuragiga joylashib qolgan ekan.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Oʻsha paytlar... bu qanday bir paytlar edi. Yigitlar toʻp toʻplab, qoʻllari bilan yuraklarining ritmini his qilar, oʻzaro hazillar bilan külar, faqat bir narsani yaxshi bilardilar — Usik ularning ramzi edi. Hozir esa barcha narsa boshqa: forumlar, postlar, bahs-munozaralar, hattoki muxlislar oʻrtasida ham yangi avlodda boshqa hislar paydo boʻldi. Lekin oʻsha vaqtlar — boshqa bir dunyo.
Oʻshanda ularning hammasi bitta oiladek edi. Hamma bir-birini taniydi, qoʻllarini koʻtarganda teri bilan, koʻzlarida esa hech qanday shubha yoʻq edi. Hozir esa odamlar foydalanuvchilar bilan tanishmaydi, postlar tagiga yoʻl qoʻymasdan oʻtib ketadi. Oʻshanda Usikni qoʻllab-quvvatlash uchun jamoalar tuzilgan, hozir esa — klublardagi faoliyat, video-koʻrishlar, musobaqa kunlari oʻziga xos "rituallar"ga aylangan.
Oʻshanda barcha eshitgani — uning qiyofasi, harakatining jozibasi edi. Hozir esa muxlislar birinchi navbatda video-koʻrishlarda koʻrishadi, keyin esa xabarlarni oʻrganadilar. Oʻshanda tushunadiganlar juda kam edilar, hozir esa — hamma narsani biluvchi, tahlilchi, statistik dunyo. Oʻshanda Usik ularga sodiq edi, hozir esa — jamoaga oʻz jamoasi ahamiyat berish uchun vaqt ajratishi kerak.
Lekin oʻsha vaqtlarning bir narsasi oʻzgarmagan — yuraklardagi ehtirom. Bu yuraklardagina davom etmoqda. Boshqa narsalar esa vaqt oʻzgarishi bilan shakllanib boradi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig'ini aytaman — men shu yomg'irli kechalarda ham daraxtlarga osilib Usikni o'ylaganman, uning yuziga qum sochib yuborganman va "yigit, menga ham o'z chaqmog'ini o'rgat" deganman. Endi esa o'ylayman — u endi zanjir bilan ringga kirsa, birinchi bo'lib meni bog'laydi, chunki mening barcha mushaklarim televizor oldida o'tirib rivojlanganmi! 🤣
Choynagimni ushlab olishim bilan ham, unga tan berishdan boshqa hech narsa kelmaydi — Usik bizning oilamizga kiritgan o'zi, uni tashlay olamizmi? Ammo agar u qora chaqmoq bilan birgalikda mening "o'zbekcha uslubim"ni ham olib kelishi mumkin, unda men birinchi bo'lib bog'lanib qolsam kerak! 🍿😂
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.