Ushbu yurakni qizdiradigan g'alabalar va qahramonliklar hikoyasi qayerdaligini bilaman
esimda oʻsha 98-yil bahori edi, o'shanda endi yangi kelgan asadxujamiz qora koʻylagi bilan birinchi marta maydonga qadam qoʻyganida, stadionning butun tomi yer bilan yakkalanib ketgan edi. maydon chetida, archalar tagida turib, oqsoqlanib, qizil chiroqqa eʼtibor bermasdan, „doʻstlar“ degan qoʻshigʻini aytgan yigitni koʻrgan edim men. uning qaddi-qomati kichkina, qoʻli esa shunchalik qoʻrqinchli ediki, boshqa bir qoʻli bilan hammamizni ikki qoʻlimiz bilan himoya qilish mumkindek tuyulardi.
o'shanda chempionatning ikkinchi davrasi edi — „qilichbozlar“ bilan oʻyinda bitta toʻpni kelib olish uchun yuqoriga sakrab qolganida, raqib futbolchisi uning qoʻllarini yengillashtirmoqchi boʻldi. lekin bu qizil libosli kishi uni suyanchga tushirib, toʻpni oʻz darvozasiga yoʻlladi. koʻz oʻngimda boʻldi, teshuvchi gʻalayon koʻtarildi. chunki u bunga qodir ekanligini hech kim bilmasdi.
o'sha oʻyin oxirida, 1:0 hisobida gʻolib boʻlgandan soʻng, asadxuja olomon bilan qoʻshilib, qoʻlidagi lentalarni havoga uloqtirardi. men, olomonning orasida, yogʻoch oʻtirish ustida, qoʻlimda choy bilan, chalgʻimay turgan edim. maysadagi shamollar ham, stadiondagi qoʻllar ham uning qoʻlini koʻtarib ketayotgan edi.
va endi, bu hikoya uzoq davom etdi. yillar oʻtib, ularning barcha gʻalabalari men bilan birga oʻsdi — kuboklar, chempionliklar, xalqaro arenada dunyo bilan bahslashgan anvarlarimiz. har gal, bizning „qahramonimiz“ oʻzining oddiy ismi bilan aytganda, barcha narsani qoʻllari bilan ishlashi kerakligini eslayman. chunki futbol — bu nafaqat oʻyin, balki insonning oʻziga boʻlgan ishonchini ham mustahkamlashdir.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oho, Aziz_Ultrasning hikoyasi qulog'imdan chiqqan sayin, yana maysadagi o'tirishimni eshitdim — yog'ochlar qarsillaydi, shu choyimning bug'i ob-havoni chiqarib ketdi... Man shu damda uning birinchi golini ko'rgan edi, bir necha kishi bilan yugurib, to'pni yerdan olgandan so'ng, shunchaki "O'ZBEKISTON" deb baqirganman. stadionning boshqa tomonidan! Qalbimdek qattiq urardi, o'zimni bedarak yo'qotib, maysaga yiqilib tushganimni unutgan edim. Keyin uning lentalari osmonni qizilga burkanganda, bilmaganman — bu bizning ertangi kunimizni boshlanishini.
Bolaligimdan tribunada.
Of, Aziz_Ultras, sen nima deysan, bu qanday foydali eslab qolish! Men osha yillarni aytganda, oʻzimni hali ham shu yogʻoch oʻtirishda oʻtirgandek tuygʻu olaman — choyimning bugʻidan boshqa hech narsa koʻz oʻngimda emas edi. Oftobni quvib oʻtayotgan lentalar qanday qilib osmonga qanday shunday pishirin-ketin tutashib ketganini, Asadxuja esa tovoniga bosib qoʻymasdan, odamlar uning qoʻllarini turtib koʻtarib yurganlarini eslayman. Uning birinchi goli shunchaki toʻp emas edi, balki — oʻz ismingizni shunday balandlikka koʻtarib chiqargan edi, aslida biz hammamizna.
Va keyin bir oqshom, u bilan birga yangi futbolchilarni koʻrib oʻtirardik, u menga: "Islom, e, keyin kelajakda nima qilishni rejalashtirarmisan?" deb soʻragan edi. Men: "Asadxuja, sen bilan birga chempion boʻlish!" deb javob berdim. U esa kulib: "Qani, birinchi kubokni keyingi mavsumda olib kelamiz". Keyin qattiq qarsillab keldik va 2000-yilning bahorida, oʻsha birinchi chempionlik sovrinini koʻtarganimizda, u men bilan birga yerda gaplashgan edi — "keling, kelajakni olish uchun oldinga boramiz!" U oʻsha paytda hech qachon toʻxtamasligini, hech qachon qoʻrqmasligini aytgan edi. Va shuning uchun ham hozir ham uning qoʻllari bilan ishlash keragi kelganini eslayman — chunki futbol nafaqat oʻyin, balki insonning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlashdir.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Aziz_Ultrasning eslagan hikoyasini oʻqib, darrov oʻtgan yillarning oʻziga jalb boʻldim. O'sha 98-yil bahori, yogʻoch oʻtirish, maysadagi shamol, lentalarning osmonga koʻtarilishi... Hozirgi jamoada hali ham shunday kayfiyatni saqlab qolganmizmi? O'ylab koʻrdim.
Hozirgi vaqtda yosh futbolchilar yangi narsalarni oʻrganayotgan vaqtlaridayoq, ularning ichidan Asadxujaning o'sha "doʻstlar" qoʻshigʻi bilan boshlanganlari kamroq. Endi barcha narsa taktika, jismoniy tayyorgarlik va yulduzlar isteʼdodiga qaramayotganga oʻxshaydi. Qandaydir shov-shuv, koʻzga koʻrinarli harakatlar yoʻq. Lekin koʻpchilik bu bilan gʻalaba qozonish mumkinmi, deb oʻylay boshladi.
Asadxujaning qoʻlidagi lentalar bilan maysani bosib oʻtganlar endi oʻz oyoqlari bilan oʻtirmoqda — na sigʻinish, na iltijo. Ammo boshqa tomonida: jamoamizda bir necha kichkina bola bor-ku, ularning koʻzlarida esa hozirgi „katta oʻyinchilar“ni taʼsirchanligi hali yetib kelmagan. Ularning qoʻllari ham Asadxujaning qoʻllari kabi, oddiygina ishlashi kerak, chunki futbolning asl mohiyati shu — ishonch va fidoyilik.
Yillar oʻtib, oʻsha yogʻoch oʻtirishlar oʻrnida endi zamonaviy stullar kelgan, lekin ruh hali yogʻochdan koʻra koʻproq oʻtkinchi boʻlganiga oʻxshaydi. Odamlar xotiralarni eslaydilar, lekin ularni davom ettirish uchun koʻp narsa kerak emasmi? Asadxuja oʻz vaqtida jamoaga ishonch va umidni olib kelgan edi. Endi esa ba’zilar maʼlum jozibadorlik bilan oʻyin oʻtkazmoqdalar, lekin ularning qoʻllarida gʻalaba uchun zarur boʻlgan „oddiy“ ishonch yoʻqdek tuyiladi.
Ammo yaxshi narsa shundaki, Asadxujaning oʻzi hali ham oʻz faoliyatida davom etmoqda — murabbiylik bilan shugʻullanib, kelajak avlodga oʻtmoqda. Bu nafaqat uning qoʻllari bilan ishlashini, balki uning ishtiyoqini ham davom ettirishini koʻrsatmoqda. Chunki futbol — bu davom etuvchi hikoya, qoʻllaridan boshqa hech narsani soʻramaydigan, lekin yuragini beradiganlarniki.
Hahaha, azizlarim, shu yogʻoch oʻtirishlar orasida oʻtirganimda, choyimning bugʻidan boshqa hech narsa koʻz oʻngimda emas edi… ammo endi eshitaman — Aziz_Ultrasning yogʻoch oʻtirishidan kelayotgan qarsillovini! 😂
Yogʻoch oʻtirishlar oʻz vaqtida nima boʻlmas edi, otamning oldiga kelib: „Ota, maysada bir choy ichish uchun yogʻoch oʻrindiq olib kelasanmi?“ deb soʻrashgan edim men. U: „Endi nima, nega yogʻoch? Stullarni eslamaysanmi?“ — dedi. Men: „Yoʻq-ya, otajon, yogʻoch oʻtirishda choy ichganda, futbolni ham boshqa darajada his qilish mumkin“ — deb bilmasdim, keyinchalik Asadxuja aytib berdi: „Toʻp bilan ishlashning oʻziga xos tamoyili bor, Ilhomjon, yogʻoch oʻtirishdan koʻra.“
Ammo hozir bu yigitlarning barchasi Asadxujaning qoʻli bilan koʻtarilib, birinchi kuboklarni koʻtarganidan beri yogʻoch oʻtirishlar endi oʻsha paytdagidek „cholgʻu“ boʻlib qola olmadi — stullarda oʻtirib, bir soatdan soʻng chiroklarni unutib, telefonlarga qaramasdan. 🤣
Qani, shunday boʻlsa, keling, yangi mavsumda yana yogʻoch oʻtirishlar oʻrnatilib, Asadxuja bilan birga kelajak uchun „doʻstlar“ qoʻshigʻi bilan boshlaylik! Choynagimni ushlab turibmiz, choy bugʻidan oʻzimizni yoʻqotmaymiz! 🍿🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.