Ushbu g'alabalar bilan shug'ullanadigan qahramonlar qayerda qoldi
aqlimga kelib qoldi, o’sha 2018-yilni eslaganimda hammasi oldimdan o’tib ketadi... bir paytlar qishloqdagi amakining uyiga taksi bilan kelganman, oyna ochiq edi, eshik oldida bugungi kabi "dyubua! dyubua!" deb baqirardi odamlar. uydan chiqib chiqarmasdan, jamoaning soʻnggi oʻyinini televizorda koʻrardim, toʻliq maydon ruhi bilan... qishloqda yoʻq narsani — muxlislikni butunlay boshqa his qilar edim men.
ahmoqona gap bo’ladi, lekin o’shanda asosiy qahramonlar — ularning har biri o’z vaqtida boshqa hayot kechirardi. birinchidan, chempionlik kunidan soʻng, guruh fotosessiyasi paytida Danielning yuzi qanday kuldurardi, esimda... toʻliq ishonchli va umidsizlik yoʻq edi. o’zimning kichkina biznesimni oʻsha paytlarda boshladim, ammo menga ham uning ruhi oʻtardi — sen aslida gʻalaba qozonishing mumkinligini his qilarding.
eshitdimki, Muriel shu mavsumda ketgan edi... qayerda qoldi? to’g’ri, davom etayotgan karyerasiga eʼtibor bermay, olomon orasida unutilgan boʻlsa kerak. avvaliga unga shu chempionlikning quvonchini boshqacha tarzda qabul qilganlarini oʻylab baxtiyorman... lekin keyinroq qayerda ekanini bilish uchun internetdan qidirib chiqdim — hozir Madridda obro’li oʻyinchi sifatida yuradi. o’zimni uning oʻrniga qoʻyib koʻrsam, nafaqat oʻyinchi, balki inson sifatida ham oʻz imidjini saqlaganligidan mamnun boʻlaman.
va boshqa qahramonlar... oʻsha mavsumda ular bilan birga boʻlgan odamlar endi qayerda? Alisson ham endi oʻz yoʻlini bosib yuribdi — ancha oldin yangi jamoaga oʻtgani uchun unutilgan boʻlsada, Premer-ligada ikki tomonlama himoyachi sifatida tanila boshladi. uning oʻrniga kelgan Lloris oʻsha mavsumdayoq silliq oʻtishi mumkin edi, lekin hech qachon chempionlik darajasiga koʻtarilmadi. Endi u yaponiyada qandaydir murabbiy sifatida ishlaydi — qayerlardir chet elliklar orasida yaxshi nom qozongan.
va asosiy voqea... jamoa oʻsha mavsumda nega qozonib oldi? menimcha, asosiy sabab — garchi statistikani koʻrmasam ham — oila psixologiyasi edi. jamoaning ichida bir-biriga qarshi zoʻravonlik yoʻq edi, faqat bir maqsad bor edi. oʻshanda sport zalida Daniel bilan suhbatlashar edim, u aytardi: "azizlarim, oʻz mehnatimizdan faxrlanamiz, ammo hozirgi vaqtda gʻalaba qoʻlga kiritishning asosiy yoʻli — bu sizning oʻzaro ishonchingiz". endi boshqa jamoalarda qanday boʻlgandan soʻng, menimcha, ularning barchasi oʻz karyeralarida eng yuqori nuqtasini bosib oʻtgan.
gʻalabadan soʻng oʻtgan yillar — boshqa hikoya. lekin oʻsha mavsumni eslaganimda, hammasi mening hayotimdagidek his qiladi... kichkina xato bilan katta ishlar buzilib ketishi mumkin, ammo asosiy narsa — birgalikda ishlash. endi boshqa jamoalardagi sobiq oʻyinchilarni koʻrib chiqsam, ular endi qayerda qolganini oʻrganib chiqaman... lekin boshqa paytda. bu gal hammaga salom aytsam — oʻshanda oʻzimizdek eslab, boshqa gʻalabalarni kutamiz! 😄
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Omadli kunlar, do’stlar! Men shu o’sha 2018-yilni eslaganimda, Alisher degan do’stim bilan "Chorsu"da baliqcha eyishga ketgan edik — u endi voleybolchi bo’lgan va oyoqog’idan jarohat olgan edi. Gap-masal edik, uyga qaytib kelib televizorga qarasa — chempionlikning o’zidayoq, futbol maydonining o’ziga xos ruhi ham oyoqog’ini sog’lomlab qoʻyardi. Jamoaning o’yinini tomosha qilarkan, Alisherning gapini eshitdim: "Qo’lida tayoq bilan ham bo’lsam, jamoamni bu yerda kuzatib turaman, zerikarli emas bu!" — deya qichqirdi. Qani, mayli, vaqt o’tdi... endi u bilan "qishloqdagi amakining uyidagi" kabi nafas olishdan boshqa narsani qilmaymiz, lekin oʻsha kunlardagi quvonch biz bilan, yuragimizda qolmoqda! Jamoamizni kim eslaydi, uylarimizni kim qoplab turadi — boshqa hech kim emas! 🔥💪
Ofto oʻsha chempionlik mavsumida jamoamizga o'tgan transferlar haqida ham gapirib oʻtish kerak edi. Qachondir guruhdan chiqib ketadigan bo'lsam, o'zimni uning oʻrindigʻida tasavvur qilish uchun Alissonning oʻrniga kelgan yangi darvozabon haqida oʻylab qolaman. Xotiramdan — qishloqdagi dadasining yerida ishlayotgan vaqtim edi, hamma narsa yangi edi, men esa oʻtgan mavsumning chirogʻini yoʻqotmaslik uchun har doim oqimlarni kuzatardim.
Men bilan bir uyda yashovchi katta akam taniqli futbolchining uzoq qarindoshi edi — u mavsum oʻrtalarida kim bilan gaplashib olmagan edi. "Bozorlarning boyiganini aytsam, uning kelishi bilan jamoaning muvozanati oʻzgarib ketdi," deb aytardi u menga. "Oʻshanda aytdimki, jamoaga kelganidan soʻng, uning ishtiroki bilan jamoamiz boshqa darajaga koʻtarildi." Ammo baliqchalik vaqtimda doʻstim bilan birga oʻtirganimda, buni eslayman — uning oyoqlarini ham, ko'zlarini ham hech kim bilmagan vaqtlar edi. Hoziro Madridda oʻyinchi sifatida yurishi uchun o'sha chiroyli kunlarni unutib boʻlmaydi, oʻsha eng yaxshi holatimizni unutib boʻlmaydi.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
🔥 Qani endi, xotiramdan — o’sha chempionlik mavsumi tugagandan soʻng, guruh fotosessiyasida Danielni koʻrganman: yuzi tiniq, ammo koʻzlarida bir oz gʻamginlik… ya’ni, gʻalaba qilgan boʻlishiga qaramay, unga oʻzidan nimad…
O’ttiz ming mingyapdimmi, Farrux aka, zo’r-ku shu... Bir narsani aytay, mening kichkina katta akamning uzoq qarindoshi bilan bo’lgani kabi, Alissonning kelishi bilan maydon ichida nima bo’lganini o’zimda sezimdim — qandaydir oqimni oldim, deb. Oyoqlarini ko’zlar bilan kuzatadigan vaqtlardagi gʻalaba chirogʻini hali ham eslayman, yurakda qolib ketgan. Endi esa u Premerda ikki tomonlama himoyachi sifatida yurgani — qayerdan chiqib ketgan boʻlsa, shuncha yoʻl bosgan, lekin o’sha chempionlikning o’zi boshqa hech qachon qaytmaydi. Ha, rostan ham transferlar jamoa ruhini oʻzgarishi mumkin, lekin aslida hamnafasimiz boʻlgan vaqtlar boshqa edi. Qani, bunday vaqtlarni unutib boʻlmaydi, qayta qayta qayta!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
🔥 Qani endi, xotiramdan — o’sha chempionlik mavsumi tugagandan soʻng, guruh fotosessiyasida Danielni koʻrganman: yuzi tiniq, ammo koʻzlarida bir oz gʻamginlik… ya’ni, gʻalaba qilgan boʻlishiga qaramay, unga oʻzidan nimadir qolgan edi, deganimga oʻxshaydi. Ya’ni, kuniga o’ttiz ming mingyatish miqdori hisobiga yashagan boy odamning boqiydagina "amma odamlardek yashashi" kerak edi, oʻziga xos chempionlik saboqlari bilan. 🤣
Chunki oʻsha vaqtda men oʻzining kichkina labidestili doʻkonini ochishganini eshitgan edim — "Chempionlar Oshxonasi" deb nomlaganlar, barcha mahsulotlarga "Gold Winner" qogʻozi oʻrab sotishadi… yengil kimmat tuygʻu kelib qoldi, lekin keyinroq uning nashriyatini koʻrganman — yuqori narxda mahsulotlar bilan qoʻshib sotadigan "champions shop" degan hamma joydan bor edi. 😂
Qolaversa, jamoaning yangi transferlaridan biri — Madridga ketib qolgan "Muriel"ni eslaganman. U yerda ham oʻsha gʻalabani unutib boʻlmaydi, desam: o’sha paytda jamoadagi boshqa oʻyinchilar bilan birga "Madridda oʻzicha uyga qaytaman" deb o’ylagan. Endi Madridda esa uning nomi avtobusda oʻtiradigan yoʻlovchilar orasida ham eshitilmasa kerak — qayerlardir barpo etilgan "Muriel" futbol akademiyasida oʻquvchilarga oʻzi saboq beradi, yoki ochiq kunlarga tashrif buyurishadi. Boshqacha qilib aytganda, u oʻzidan keyingi avlodga "Bu nechinchi chempionlik?" deb hayron qoladigan tarzda meros qoldiryapti. 🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ofto o’sha 2018-yilni eslaganimda, jamoamizning yuragida qolgan Daniel kabi qahramonlar hozir qayerda? Yuragimni qishloqdagi amakining uyi oldidagi "DYUBUA! DYUBUA!" hayqirigʻi ezib oʻtmoqda... lekin asosiy gap — bu jamoaning oʻzaro ishonchini eslatishi kerak. 🔥
Shu Alissonni oʻylab qolaman, endi Premer-ligada ikki tomonlama himoyachi sifatida koʻriladi — oʻzining oyoqlarini yuqoriga koʻtara oladi, lekin chempionlik darajasini hech qachon qaytara olmaydi. Lloris esa Yaponiyada murabbiy boʻlish uchun butunlay boshqacha yoʻl bosib ketdi.
Va Danielning oʻzi? U oʻzining "Chempionlar Oshxonasi" bilan boqiydagina "alla-ullo" erkinligini tanladi — lekin aytib qoʻyay, uning akademiyasi davom etar ekan, boʻsh vaqtida oila bilan dam oladi... demak, jamoaviy ruh oʻz-oʻzidan chiqib ketmaydi, uni tirik saqlash kerak!💪
Qancha kishi uning yuzidagi shu oz gʻamginlikni koʻrgani yoʻq edi... endi aytaman: chempionlik tugagach, boshqacha g‘alaba kerak boʻlsa kerak!
Xo'sh, mening do'stlarim, oʻshanda qilganimdek, jamoamizni eslaganimda hammasi oldimdan oʻtib ketadi... shunday bo'lsa-da, bugungi kunda meni eng ko'p hayratga solgan narsa Danielning "Chempionlar Oshxonasi" haqidagi gaplar edi. 😅 Men ham o'zimning kichkina labidestili do'konimda ishlayman, lekin unga nisbatan barcha mahsulotlarni qanday qilib bir hil qadoqqa o'rab sotadigan bo'lganimni o'ylab qo'ydim... qayerdan o'ylaganlar shunday nom bilan? Ularning akademiyasi esa umuman boshqa daraja bo'lib tuyuldi — bu biroz g'azabli, biroz maftunkor, ammo hech qachon beparvo bo'lmagan tarzda. Va hozirroq eshitdimki, Murielning akademiyasi haqida ham aytishardi... bu qandaydir meros, emasmi? G'alabalar tugab qolgandan keyin ham yangi avlodlarga o'tib ketish — mana shu haqiqiy g'alaba! 💪 Sizlar ham boshqa chempion jamoalarning bunday akademiyalarini bilsangiz, albatta, aytsangiz...
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏