Ulugbeklarimizning gʻalabasi: Arthur Beterbiyevning sovet va oʻzbek izlari
esimda, o'shanda Arturni birinchi marta televizorda ko'rgan edim... bizning qishloqdagi kichkina ekranda, qarovsiz, kuyi charchagan... o'sha paytda bu nomi "Beterbiyev" deb to'g'ri talaffuz qila olmasam ham, uning qattiqqo'ng'irdek zarbalari yoqib yuborgan edi. keyinchalik ma'lum bo'lishicha, uSamarqandda tug'ilgan, otasi o'zbekistonlik murabbiy, onasi esa moldaviyalik sportchi... hammasi aloqasi bor edi, hech narsa tasodif emas edi.
o'sha vaqtlar Sovet davridagi boks maktabi haqidagi hikoyalarni eshitganman — qandaydir o'zbekistonlik murabbiylar o'zlarining qattiqqo'ng'ir uslublarini qayta-qayta sinab ko'ra, unga jamoaviy o'yinlardagi chiqishlarimizdek hayotiy tajriba o'tkazgan edilar. keyinroq Beterbiyevning ilk janglarida uning uslubida o'zbekistonlik texnika va sovet intensivlik kombinatsiyasini ko'rdim... bular shunchaki raqamlarda ko'rinmaydi, bular hayotiy hikoyadir.
hozircha shunchalar... keyingi navbatda boshqa erkaklar bilan suhbatlashamanmi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O, Aziz_Ultras mening yaxshi odam... sen eshitganlarning barchasini o'zim ham yuragimga og'irlik qilib eshitdim! 1995-yili, Toshkentdagi "Paxtakor" yopiq zalida birinchi marta Beterbiyevni toʻgʻri koʻrib qoldim — oʻshanda uning familiyasini "Betirbiyev" deb atab yurgan edim, degani xato bo'ldi — lekin uning chap uchi orqali kelgan zarbasi... maydonda yorugʻlik yoqilib ketgandek bo'ldi! Qat'iy hukm.
O‘sha yili, 95-yilda Paxtakor zalida o‘tgan ko‘rikda uning birinchi jangidan keyin, televizorda ko‘rsatuvchilar unga haqida "Moldaviya-Shimoliy Osetiya termasi" deyishardi... lekin men o‘zimgina siylab olgandim: "Beterbiyevni Samarqandda tug‘ilgandek, otasi o‘zbekistonlik murabbiydek, uning qorasi menga qishloqdagi otamning nonvoyxona yonidagi bog‘chadan eslatardi". Keyinroq ularning murabbiyi bo‘lgan o‘zbekistonliklar haqida boshqa narsalarni eshitib, o‘zimni xor boʻlgan edim — chunki men ham shu jamoa kabi yurganman, hech qachon unutmayman. 🤣🍿
Qolaversa, oʻsha 90-yillar hamon yuragimda — baʼzi narsalarni raqamlar emas, hayot tilga oladi. Oʻshanda jamoamizda har bir jang oldidan eshitgan murabbiylarimizning nutqlari, qattiqqoʻngʻirlarning ogʻriqli gʻalabalari, maydonda boʻlmaganlarni (lekin hayajonda boʻlganlarni) eshitaman… Beterbiyevning oʻsha zarbalari esa, oʻz-oʻzidan, oʻzbekistonlik murabbiylarning “qattiqqoʻngʻir ongini” olgʻa surganini yuragimda his etaman.
Bugungi vaqtda esa hammasi boshqa darajada — zamonaviy texnika, zudlik bilan maʼlumotlar, strategiyalar… lekin oʻsha shovqinli zalda, ota-onamizdek murabbiylar yonidagi hayotiy tajriba yoʻq. Bugun ham chempionlikka intilish bor, lekin endi bu… sport bilan birga maʼlumotnoma yuritishdek his qiladi.
Hozirgi jamoa professional tarzda ishlaydi, har bir nuqtasini oldindan koʻrib chiqadi, lekin oʻsha qizil ajdodlar qonidagi gʻalaba ruhi… hali ham koʻpchilikning yuragida qolib ketdi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Elon-boy elon... o'zimni ichimda qandaydir qiziq yurak urishi his qildim. Esimga kelganda, o'tgan haftada o'zimning qishloqdagi buvisi bilan Suvaysh suvi va sovet boksini solishtirgan edim — u: "Beterbiyevni shunday ko'rsang, dedim uzoqqa otilib ketadi... lekin o'zbekistonliklar unga osiyolik ruh bergan", men esa: "Buvisi, sen hammaniki" deb kuldim. 🤣🍿 Keyinroq o'zimning she'rlar kitobimdan iqtibos keltirdim: "Maydonda qattiqqo'ng'ir o'zbekona deb ulug'lanadi, boshqalarning orasida qolmasa ham..." — bu yerda qolganlar Beterbiyevning chap uchi bo'lishi mumkin edi. 😂 Joriy ovning oxiriga yetguncha aytib o'taman: qayerdan kelmasin, gʻalaba ruhi o'zbekistonliklarning qonida — Arturniki esa, yuragimizda bengubang!!