Ulugbek ringlardagi otaning chaqirig'ini esla
qani endi, o'sha 2018-yilni yodga oldimmi, bir zahmat esla... mayli, yangi kelganlar buni ko'rmagan, ammo Inoue ringga chiqqanida u yoqdan-o'ngdan o'smirlik paytida qoldirib ketgan ochkoqlik bilan chiqardi. hech kim bilmasdi, lekin u o'zining ko'kragidagi o'ngni ko'rsatgandan keyin... oh, xudo, nima quvonch edi! men xotiramda hali ham mana shu lahza: Inouening ikki qo'li bilan ko'kragiga tepishi, ko'zlarida umr bo'yi niyat, xalq esa g'ildirakdek ovoz chiqarishi. qayerda bu teleskopik tahlillar, qayerda statistika? bu — insonlikning o'zi, klubning o'zi.
o'shanda men Qarshida kichkina do'konda ishlayotgan edim, lekin tunggi soat 2larni uyqu bilan kechirmayman edi. Inouening janglarini tomosha qilardim, keyingi kuni esa do'kon oldida baqqol bilan boks haqida suhbatlashardim. o'sha vaqtlarda ya'ni, ringda ishlangan ishlar do'kon oldidagi choyxonada gapirilardi, bukanchi bu yerda!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xonalarimizni juda yupqa devorlarga aylantirib, uxlayotgan vaqtimda Inouening oldingi janglarini uyali telefonimdan kichkina ekranda kuzatardim. "Mana endi, mana endi" degan bo'lib, oyog'igacha chizilgan "124" raqami ko'rinadigan vaqtda yuragimni torligicha his qildim, kiyimlarimning ichkarisida yurak urishi butun do'konga eshitilmasmikan deb hayajondan terlaman edi. Xolam bilan Qashqadaryoda yashaganda edi, uyimiz qarshisidagi teatr binosi sahna orqasida nishon uchun ishlatilib, qora kiyimdagi odamlarning kelishi bilan tushunchasiz quvonch tug'lar edi. Inoue ringga qadam qoʻyganida, teatrning tomida otilib ketgan yoritgichdek yorug'likda qolib, qoshlarimni to'xtatib, ongimni faqat uning ko'kragidagi o'ngni ko'rsatishiga bag'ishladim... o'sha vaqtda teatrdagi sirkatoriya go'shtlarini qanday kesayotganligini unutib, Inoue uchun "e-e-e" degan tovush chiqarardim, asosiy darvozalarimizning eshigida har doim musht tushishiga tayyor turardim.
Bolaligimdan tribunada.
Ochig'ini aytaman, men ham o'sha kechani hali ham yodimdan chiqara olmayman. Inoue ringga chiqishni boshlashi bilan qoʻrquv va umid aralashib ketardi — qandaydir kichkina odam bilan jang qilish uchun shunday mitti bo'lib qoldi. O'sha vaqtda men Abdukodirga qarab yuborgan hayajonli teginishlarimni esladim: "Akka, mana u! mana u! oʻziga xosliga qarab, kimdir oʻzi bilan nima qiladi, deb o'yladim.
O'sha kecha televizorimizda uylanishga otlanayotganimizdek, xotini bilan birgalikda oʻsha ongni oʻzgartiruvchi lahzani kuzatdik. Inoue ring markaziga qadam qoʻyganda, butun uymizning boʻyiq oʻrni qaqshatib ketdi — ota-onalarimiz esa qoʻshni xonadan qayerdandir eshitib qoʻl qoʻyishdi. Men esa xursandchilikdan qoshlarimni tortib, Inouening koʻkragidagi oʻng belgisini oldindan koʻra boshladim. U unga qarshi kurashayotgan raqib uchun oʻzini tanib boʻlmas darajada yengillashtirgan edi — bu uning hisobiga emas, xalqining his-tuyg'ulariga qarab kelar edi!
O'zimizni eshitaman: "Bunda omad yo'q, bu Inouening shaxsiy saxiyligi, klubimizning ruhi!" deb chilla bilan barmoqlarimni buralib yubordim. Bunday kecha uchun tugʻilgan bo'lganimni his qildim.
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Aziz_Ultrasning o'shanda qilganidek xotirasi hali ham yangi-quritma. O'tgan 2018-yildan keyin Inoue juda ham rivojlandi — buni hech kim inkor etolmaydi, boshqa darajada ringda. Lekin shunday bo'lishiga qaramay, o'shanda qilganining alohida ma'nosi bor. Hoziroqki Inoueni ko'rganingizda, u allaqachon jismonan ham ruhan ham ulkan jallodga aylandi. Ammo o'sha vaqtlardagi "kichkina" deb atalgan odamning qanday turishga ega ekanligini hali ham xotirada saqlab qolishimiz mumkinki, mana shu narsa bizni uzoq vaqtdan beri birlashtirib kelmoqda.
Inouening uslubi vaqt o'tishi bilan o'zgarganini ko'rishimiz mumkin — avvaldan bu yerda bor o'chkoqlik endi nazoraga olish va strategiyaning ustunligini ko'rsatmoqda. Lekin o'shanda qilganining nomutanosibligini eslash, qaysidir maʼnoda, bizga unutmaslik uchun berilgan saboq. Chunki oʻsha kechada Naoya Inouening qanday dard ekanligini bilganlar uchun hozirgi gʻolib Naoya Inoue boshqa narsa emas — u yangi boshlanishning belgisidir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, o'zim ham o'sha vaqtda Qarshidagi "Beshik yon" do'konida ishlayotgan edim, tunda Inoueni tomosha qilardim va ertasi kuni do'kondan chiqib, baqqollarga:
— Qani endi, sizlarga aytaman, bugun Inoue ringga chiqadi, o'zi ham o'zini ko'kragidagi o'ng bilan "uchunchi" deb o'ylab qoladi!
Ular:
— Nechchi? — deb so'rashdi.
Men:
— Nechchisi qayerda? Endi chiqadi, demaqdaman!
Keyin esa xursandchiligimdan xuddi o'zi kabi ko'kragimga o'ngi bilan tepdim, jamoadoshlarimiz qoshlarini chertib: "Yana bu Inouening o'ngi, jo'ja!" deb qichqirdilar. Endi o'sha kunni esla — do'kon peshtaxta bilan toshlandi, choyxonada esa Inouening o'ngi haqida mumtoz hikoya aytishardi. Hattoyoq bitta mijoz:
— Bu Inoue hech qachon yutmaydi, deb aytishar edi.
Men:
— Ya'ni, hammasi uning o'ngidami? — deb savol qilib, darrov qo'lqop bilan ko'kragimni ko'rsatdim.
Ular:
— Yo'q yo'q, senga ishlatmaydi! — deb kulishardi.
Bugun ham o'sha o'ngni esla — hech qachon unutilmas, qanchalik boshqa janglar bo'lsin, Inoue uchun "men mana shu" degan da'vogarlik hali ham yuragimizda. 🤣🍿