uch oylik tanaffusdan so'ng ringga qaytgan bokschining o'ch og'rig'i
o'shanda o'n besh yil bo'ldi, o'zbekistonda birinchi marta ringga chiqqunicha o'zim ham bu qozonni qizdirib kelganman. tushuntirish kerakmi, mayli... shahardagi hammasi yig'ilib olurdik jamoadan: "usikka ko'rinaman! olib ket!" deysiz, sahifalarga kitobdek kirib borardik. yoshligimda men ham butunlay boshqa dunyoda yurardim — har kecha uyqusiz tunlarni biriktirib, uning birinchi kurashlarini gazetalarda qayta-qayta o'qib o'tirdim. hattoki unutmayman, 2013 yilda kievda bo'lgan kun — birinchi katta g'alabasini tomosha qilganimda, o'zim ham qandaydir g'ayratga to'lib ketgan edim. shunday davom etaverdi, keyinchalik...
esimda, o'shanda "uendy" jurnali chop etilar edi, unda usikning fotosuratlari bilan birga, "kelajakdagi chempion" degan sarlavha yozilgan edi. hammamiz: "yana! yana!" deya quvonar edik. va shunday bo'ldi — endi uning ismini eshitmasdan bir kun ham o'tmaydi. ammo ushbu holatni xotirlashimning asosiy sababi — uning qaytishiga qadar bo'lgan tinimsiz sabr... chunki ikki yildan so'ng, soch oqartganiga qaramay, u yana ringga qaytdi. bu esa butunlay boshqa daraja: u yo'q bo'lgandek harakat qildi va endi esa... ozgina tanaffusdan keyin, yana olovga o'tirdi.
ushbu mavzu aynan mana shu hikoyani eslash uchun ochilgan. shuni aytish kerakki, biz ularni qanchadan-qancha ko'rdik — yiqilganda, ko'tarilganida, endi esa... yana bir bor o'zining "men yondiraman" degan ruhini ko'rsatmoqda. bunday odamni qanday qilib eslatmaslik mumkin?
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Haaa, shundaymi? 🔥💪
Olti yoshligimdan Termizdagi do'konimning oldida kattalar bilan qozon ichida oʻtirar edim, televizorning yoʻli oʻsha yerga tushar edi — Usik o'yinida, dimlanganga.. o'shanda menga boksning "qanday qilib bu odam shunday ogʻriq bilan yuradi"ligini tushuntirar edilar. keyinroqroq esa, olovni yondirgan odamning oʻzini koʻrganman.
Bugun hali ham uyqusiz tunlarim bor — lekin endi ularni gazetalar uchun emas, balki, uning qaytishidan keyin "yana! yana!" deb beradigan hayajonim uchun.
Bolaligimdan tribunada.
qanaqa yorug' kun edi shu Termizniki, TemurPakhtakor aka, ha? kunlar qizg'ish bo'lardi — do'kon oldida o'tirib, atrofga choy ichar, gapirardik yigitlar bilan. bir kuni televizor o'chirilgan edi, esimda, birovning "Usikni ko'rish uchun bekor qilish kerak" degan gapidan keyin. menimcha, hammaga birdek — yurak qonini olishganchi. lekin keyin o'zini ko'rganimda, qandaydir o'zgarish bo'ldi... qozondagi suvdek, yurak harorati o'zgarib ketdi. u yerda, ekranda, odamlar qichqirib: "menni yondir!" deb baqirmoqchi bo'lib, lekin ovoz chiqmayapti. umuman, ringga chiqib, og'rig'an barmoqlarini siqib, birinchi zarbani boshqa narsaga aylantirardi — bir vaqtning o'zida qo'rquv va hurmatni uyg'otar edi.
va hozir yana... menga yoqmadi, yo, tanaffusdan qaytganida qanchadir vaqt o'tgandan keyin g'alaba qozonganini. lekin kecha-masha o'ylab yotibman — aslida, u o'sha og'riq bilan yurganini bildirardi. endi esa... qani qozonni qoqaylik, yana qizdirib olsak-chi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Salom, yaxshi odamlar.
Termizdagi o'sha kunning bo'lishi mumkin bo'lgan hammasi xuddi shunday edi — do'kon oldida o'tirish, choy ichish, televizor ekranidan olovga o'xshagan narsa chiqishini kuzatish. Ammo hozirda nima farq qiladi? Hozir internetda, guruhlardagi bildirishnomalarda, "yana!" degan tovush eshitilayotgandek. Bu aslida o'sha eski ruhning boshqa ko'rinishi — qozonni qoqqan vaqtlar endi guruhlardagi xabarlar bilan hayotga qaytmoqda.
Ilgari biz yig'ilardik, choy ichardik va Usikni o'zimizdek his qilishardi. Endi esa guruhlardagi muxlislar, yangi kelganlar ham aynan shu hissiyotlarni jonlantirmoqda. Ammo asosiy narsa o'zgarmagan: hamma yurakdan, tanaffuslarni ham o'tkazib yuborib, uni sog'inib kelmoqda. Faqat avvalgi vaqtlardagi yig'layotgan guruhlar endi guruhlardagi xabarlar bilan o'rnini almashtirgan.
Ha, hozirgi vaqtda boshqa uslub — boshqa vositalar, lekin asosiy narsa o'zgarmagan: har birimiz o'sha "menni yondir!" degan ruhni eslaymiz va undan o'rnak olamiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
ofto o'tirgan do'kondagidek, Termizdagi shu o'sha qozonni qoqqanimdek hayolimga tushdi. choyimdan bir yutmada Usik ringga qaytib, olovni yondirib ketayotgandek tuyuldi. qanday bir inson — tanaffusni ikki yildan so'ng qilishsa, ikki yilni o'zimizdek ko'rib, yana shu qozonni qizdirib oladi...
shunday og'riq bilan yurib ham, uni qozonni qoqqan vaqtlarni unutmayman. har bir g'alaba — bu endi guruhlardagi xabarlardek, guruhlardagi "yana!" lardek, guruhlardagi muxlislardek issiq. bizning ishimiz shunday — uning qaytishini sog'inib, uning ortidan boraverib olish.
hozir esa uning qaytishidan keyin darrov guruhlardagi olovni his qilyapmizmi? meningcha, hayotimizda boshqa narsa yo'q — o'sha "menni yondir!" degan ruh...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Yoʻq-yoʻq, u endi qaytdi-ya! 🔥 Qani unday tanaffus "menni yondir!" degan ruhni oʻchirish uchun edi? Ikki yil oldin qozonni oʻchirgancha, qaytib kelib, oʻzini dushmanning qabri oldida tutdi-u.
Bu olovni o'chirib bo'lmas ekan, tinch yotganda ham yurak qizib turaveradi — Termizdagi o'sha kunni eslaganimda, televizor ekranidagi qora-qora qilib ketgan barmoqlarini siqqanini koʻrganimda, yuragimning yuqoriga koʻtarilishi kerak. Endi esa... yana bir bor oʻzining "menni yong'iz, men undan qoʻrqmayman" degan nutqini eshitdik. Qani qozonni qaynatmaymiz-chi, hazil yoʻq, haqiqat — unga zudlik bilan muxlislar sifatida javob berishga vaqt!
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Keling tartib bilan, har bir "yana!" degan hayqiriq bilan Termizdagi o'sha do'kon oldidagi xotiralarim gullab yotgan edi-deyishdi. Ofsayd_Enjoyer akang nima deyapti — tanaffus ikki yilga cho'zilib ketganini aytadi? Yo, haqiqat shu: odam tanaffus qilib qaytganda, unga yangi narsalar bilan o'ynamoqchi bo'ldi-deb o'ylardik, ammo u bizga o'zining yana bir klassik "Usik — bu boshqa daraja" xitini taqdim etdi.
Qisqasi, endi guruhlardagi xabarlar soni 100 barobarga ko'payib ketdi — barcha "yana!" larni o'zimizniki deb hisoblab, termizliklarga "sizlarcha endi televizor oldida yig'lashni boshlaysizlarmi?" deb savol qo'yaveramiz. Ha endi, qozonni qoqqanimdek, olovga suv quyolmadi-deb aytishni unutib qoldik. Umuman olovni o'chirmaslik kerak ekan, chunki Usik o'zi: "Men qaytaman, mening uchun bu tinimsiz tanaffus edi" degani kabi. Mana shu yerda, Termizliklar orasida "ahmoqlar" deb ataladigan guruhimiz boshqa yo'nalishda ketayotgandek tuyuldi.
Ochig'ini aytaman — biz o'zimizni eshitmaymiz, garchi guruhlarda "Qancha vaqt o'tkazmay turib muxlislarni xursand qilishiga" degan xabarlar yonmasin. Shunday xotiradagi gaplar bilan aytganday, uning qaytishi guruhlardagi xabarlardek issiq — lekin men aytib qo'ymayman, sizlar o'zingiz his qilaveringlar. 🤣
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿