uch nafar o'zbekistonlik jahon chempioni tomonidan yozilgan g'urur hikoyasi

Javobimni boshqa tomondan boshlab qoʻyaman — o‘sha eshik oldida, to‘plamlarning shovqinidan bir kun erta kelgan kunlarimdan... Hatto erkaklar ham yig‘lab qolishardi, aziz_Ultrasning gaplaridan keyin o‘zimni boshqa burchakda tutib qoldirdim. O‘sha qizil kalaver shahramning qo‘lqovi ostidagi har bir zarbani o‘zimga tegib ketganday his qilar edim. Xullas, mening kitob do‘konim bor edi, kundalik ovqatdan yupqa omon qolgan vaqtda kelar, eshitardim: "Oʻzbekistonlik jangchi gʻalaba qozondi!" — bu gapni aytib, odamlar bir-birlarini olqishlar edi. Qo‘limdagi gazetani ko‘targanimda, qarshidagi keks o‘g‘ilning ko‘zlarida shu yorqinlikni ko‘rib, o‘zimning ham yuragimda alanga yoqalaganday bo‘ldim. Bu g‘alaba ortidan butun tuman to‘planar, xuddi Namanganning o‘zidagi bayramdek edi. Hali hozir ham xotiramga qaramaganda, ko‘kragim kengayib ketaveradi.

Sen oʻsha paytlarda tahminan oʻrta maktabni tugatib, yangi-yangi odamlarga qoʻshilgan buvimning qarshisida o‘tirardim. U o‘zining eski sovun hidi keluvchi gazetani koʻrsatib: *"Shahrammi boʻldingmi? Qizil kalaverli qoʻlqop bilan ikkinchi marta jahon chempioni boʻldi! Meni ham o‘shanda quvonchdan yigʻlaganimni bilardingmi?"* — deydigan edi. Bizning mahalladagi barcha bolalar shu gʻalabani o‘qitilganimizdek oldik-u edik. Xuddi o‘sha qizil kalaver bizning jamoamizning o‘lmasligi kabi har bir uyda, har bir do‘konda muhokama qilinar, asosiy bayramdek nishonlar edilar. O‘zimni anglay olmardim — bu gʻalaba bilan birga mening bolalik vaqtim ham shu nomda yodda qolib ketdi!

Oftob kuzda edi, endi esa qishlar qattiqroq tugadi. O‘sha vaqtlarimizda esa har bir o‘zbekistonlikning yuragi shu „qizil kalaver“ bilan urardi — xuddi maʼnaviy bayramday. Endi esa... hmm, maʼnoda oʻzgarmasada, shov-shuv nisbatan kamroq. Qanchadir yildan keyin bu gʻururni boshidan kechirgandek boʻlsak ham, aslida unutib ham qoʻymadik. Oʻshanda birgalikda shukrona qilishdek edi — Namanganning koʻchalari, doʻkonlar, hatto Chorsudagi odamlar hammasi aynan shu gʻalabani oʻzlari uchun his qilgan. Endi esa jamoalarimiz alohida-alohida, lekin ichkarida oʻsha eski ishq saqlanib qolgan. Sababi, gʻalaba o‘z-oʻzicha yurakda oʻsib boraveradi — tugagan vaqtlarimizda ham unutib boʻlmaydi.

Shahramning qizil kalaveri oʻsha vaqtlarimdagi eng katta gʻururni namoyon etdi... endi oʻylaydigan boʻlsam, hali ham goʻyo koʻkragim kengayib ketaveradi. Aziza Uka qishloqdan kelgan vaqtda qoʻlida jurnalni ushlab, qarshisida oʻtirgan odamlarning koʻzlarini yoritib yuborgani... Xoʻsh, oʻshanda men ota-onam bilan bittaligi shahram haqida yangiliklar eshitardim, lekin shunday his qilishganini oʻrganmas edim. Keyinroq bugalarimga aytaman: „Oʻzingiz uchun yaxshi narsalarningizni boshqa odamlar qanday qabul qilishi mumkin — faqat gʻururning oʻziday qiziqqan edilar“. Oʻsha paytlarda mamlakatning istalgan burchagidagi doʻkonchada gazeta olib oʻtgan odamning oyoqlari ogʻirlashardi — chunki qizil kalaverli qoʻlqop bilan gʻalaba qozongan odam shaxsiy gʻururimiz edi. Hali ham bu erda nomlar aytilganda: „Qizil kalaverli qoʻlqopli jangchi“ deb eslatib oʻtiladi, lekin shu aslida boshqa narsadir. Sababi, bu ularni hayotining bir qismi deb bilgan odamlarning yuragiga shu qilib sirli holatda oʻrnashib qolgan.

🔥💪 Qani bir vaqtlar o'sha Chorsuning o'ng tomonidagi yirik bozor qarshisidagi kichik choyxonada gapirishardi — mening aka bilan ovqatlanar edik, yangi gazeta olib kelishardi: "Qizil kalaverli qoʻlqopni koʻrginmi? Shahram qayta jahon chempioni boʻldi!" — shu gapni eshitgan birorta odamning yuzi bir zumda yorqinlanib ketardi. O'sha paytda ekan, go'yo butun olam bilan birgalikda to'kilgan quvonchni his qilish mumkin edi...

Eshitsam oqibatini aytaman — shahramning shunday ochiq tugmasi bor edi, o‘sha qizil kalaverli qo‘lqopning ichidan foydalanmachi vaqti-vaqti bilan chiqib turardi! 🤣 Bir kuni shahram ikkinchi jahon chempioni bo‘lganda, ringga unutilgan idish-tovoq bilan chiqib qolishi mumkin edi — masalan, o‘sha Chorsu bozoridan olgan eski qozondan boshqa narsa yo‘qligi... ammo ularning qo‘lqopida porloq qizil kalaver edi, natijada barcha yangi shovqinlar unutilib, o‘zbekistonliklar xalqaro arenasida faxr bilan o‘tirardi! Hattoroq qilib aytganda, shahramning oʻsha halqasi shunchalik mashhur ediki, uning raqiblari “Qizil qalavering nima uchun qora rangdagi? Shunday qoʻlqopda qora tanli boʻlsa edi?” deb aytishib yurishardi — ammo Shahramni bu qiziqtirmay, u faqatgina gʻalaba nishonini ko‘tarib yurardi! 😂